Hindoestanen en Kunst
|
|
Ga eens samen met je familie rond de tafel zitten en vertel ze eens dat je een kunstenaar wilt worden, wacht vervolgens hun reactie af. Je zult de verbazing van hun ogen aflezen en hun haren zullen hoogstwaarschijnlijk rechtovereind gaan staan. Al snel krijg je een preek te horen en die begint zo: “Waarom wil je kunstenaar worden?” Het is een retorische vraag dus die moet je vooral niet beantwoorden. Nu gaan je ouders zichzelf vragen stellen: “Hebben wij hem verkeerd opgevoed? Waarom kan hij niet meer op zijn broer lijken?” Dan zullen ze zeggen: “Geen enkele Hindoestaanse vrouw wil toch met een kunstenaar trouwen? Wil je geen doktor of advocaat worden?”
De meeste Hindoestaanse ouders zijn absoluut niet blij dat hun kinderen een kunstopleiding gaan volgen. Al is het fotografie, mode, beeldkunst, etc. Tegenwoordig volgen toch steeds meer jonge Hindoestanen een kunstopleiding. Voordat je je kunstcarrière gaat bespreken met je ouders, bekijk de situatie eerst vanuit hun standpunt.
De eerste generatie Hindoestanen die naar Nederland kwam, heeft hard moeten werken. Het maakte niet uit wat voor werk het was, als het maar werk was. Ook al hadden ze diploma’s op zak, de één werkte als schoonmaker op Schiphol, de ander deed magazijnwerk of werkte aan de lopende band. Toen werd een baby geboren, dat ben jij. De meeste ouders van ons hebben hun dromen niet kunnen vervullen, de meeste zitten daar niet mee. De anderen wel.
Nu kan je begrijpen waar ze vandaan komen, nu weet je vanuit welke hoek je ze kan benaderen. Het idee dat ouders niet kunnen accepteren dat hun zoon of dochter voor een carrière in de kunst kiest, lijkt al ouderwets. Tegenwoordig zijn de jonge Hindoestanen steeds meer onafhankelijk. Ik denk dat met verloop van tijd de oude generatie geen keuze meer zal hebben dan de keuze van zoon/dochter te accepteren. Onderdrukken of stilstaan betekent geen ontwikkeling dus dat zou ze al helemaal niet moeten doen.
Kortom, er zullen meer Hindoestanen kunstcarrières volgen en de ouders moeten daar trots op zijn en zich vooral niet schamen en al helemaal niet de mening van andere mensen vragen. Het gaat om je kind en niet om je dada, nana, nanie, mousie!
Vanisha

“Als ik later groot word, dan wil ik politieman worden.” Je ouders denken daar heel anders over: “Jij gaat chirurg worden.” “Nee mama, ik wil geen Management studie volgen aan de HHS. Ik wil mijn creativiteit uitbreiden en wil naar de kunst academie.”



Ik ben erg blij en gezegend dat mijn ouders altijd achter mijn keuzes hebben gestaan. Ik heb geleerd dat als je uiteindelijk op de arbeidsmarkt terecht komt, je niet moet kijken naar wat het je oplevert, maar of je er gelukkig mee bent. Liever minder verdienen, maar gelukkig zijn, dan veel geld verdienen en met tegenzin naar je werk moeten. Sterker nog, ze hebben mn creativiteit al op jonge leeftijd erg gestimuleerd. Dat het zou uitpakken naar de Kunstacademie was een logisch vervolg. En ja, ik ben de enige Hindoestaanse op de Academie..