Een kind monddood
Veel mensen zijn bang voor de dood. Er is toch niks ergs aan? Het ene moment was je hier en het andere moment niet meer. Maar soms willen mensen noodgedwongen doodgaan…alleen om de meest trieste reden die er is. Ze hebben genoeg van deze wereld. Deze rotplek, dit leven. Zelfmoord wordt over het algemeen echter niet als iets goeds beschouwd, maar als een laffe daad. Zijn al die jonge hindostaanse vrouwen en meisjes dat dan ook?
Niets is erger dan te blijven wanneer de dood een verdraagzamer alternatief is geworden. Dat is geen leven zoals het bedoeld was, maar hoe was het dan wel bedoeld? Een jaar geleden las ik dat het aantal zelfmoordpogingen landelijk gemeten het hoogst is onder hindostaanse meisjes. Het leven voor een vrouw is niet bedoeld als onderdrukking, als dienaar voor het andere geslacht of haar familie. De vrouw is niet slechts gemaakt als gereedschap voor het huishouden, het behagen van haar man en zijn godsdienst en het baren van kinderen. En toch plegen die meisjes zelfmoord…waarom? Omdat het haar onmogelijk gemaakt wordt alle andere aspecten van het vrouw zijn te ontplooien? Haar complete vrijheid als mens en individu te benutten?
Van wie leer je dat zelfontplooiing het belangrijkste doel is in het leven, als je eigen ouders je dat niet eens toelaten? En er zijn echt zulke ouders, die het huis van een meisje tot een gevangenis creëren. De vrijheid van je eigen gedachten in een wurggreep. Het vereist immens veel kracht om daar uit te breken. Vrijheid is zo’n groot goed. Vrijheid van meningsuiting is immens belangrijk als middel, maar nog belangrijker is de vrijheid van gedachten. Stel dat je dromen constant beperkt worden, omdat je weet dat je ze toch niet kunt laten uitkomen. Dan krijgen je gedachten niet eens de kans zich te ontwikkelen en de vrije loop te gaan. Wat is een mens zonder dromen?
…Een mens zonder hoop. Kansen bestaan immers ook in je hoofd, daar begint het allemaal. Het ontnemen van ze is als het verlenen van de doodstraf aan je kinderen. Een schrijver schreef eens dat het niet aangrijpen van kansen, het vrezen van risico’s simpelweg is als laf wachten op de dood. Je kinderen het recht ontnemen op een eigen leven, het recht te zijn wie ze willen zijn…Het ontnemen van hun kansen is volgens mij daarom pas het lafste dat je kunt doen als ouder tegenover je kinderen. Laffer dan zelfmoord.
‘We moeten risico’s nemen, zegt hij. We begrijpen het wonder van het leven pas dan wanneer we bereid zijn het onverwachte de kans te geven.
Iedere dag schenkt God ons niet alleen de zon maar ook een moment waarin het mogelijk is alles te veranderen wat ons tot dan ongelukkig maakte. En iedere dag doen we weer alsof we dat moment niet waargenomen hebben, alsof het niet bestaat, alsof vandaag gelijk is aan gister en gelijk aan morgen. Maar wie zijn dag onder de loep neemt, ontdekt het magische moment. Het kan verstopt zijn in het ogenblik waarop we ’s ochtends de sleutel in de deur steken, in het ogenblik stilte meteen na het eten, in de duizend-en-één dingen die allemaal op elkaar lijken. Dat moment bestaat – het is een moment waarop heel de kracht van de sterren ons doorstroomt, en ons de mogelijkheid geeft om wonderen te verrichten.
Geluk is soms een zegening – maar over het algemeen is het een verovering. Het magische moment van de dag helpt ons te veranderen, stuurt ons erop uit om onze dromen te verwezenlijken. We zullen lijden, moeilijke ogenblikken doormaken met vele teleurstellingen geconfronteerd worden – maar alles is voorbijgaand en laat geen littekens na. In de toekomst kunnen we achteromkijken, trots en met geloof in eigen kunnen.
Arm is hij die bang is om risico’s te nemen. Want anders dan zij die een droom najagen, zal hij misschien geen teleurstellingen en geen lijden kennen, maar op een dag zal hij omkijken – want we kijken altijd om – en dan zal hij zijn hart horen zeggen: "Wat heb je gedaan met de wonderen die God gezaaid heeft tijdens jouw levensdagen? Wat heb je gedaan met de talenten die je Meester je heeft toevertrouwd? Je hebt ze diep in een gat begraven want je was bang ze te verliezen. Dan is dit jou oogst: de zekerheid dat je niks van je leven gemaakt hebt."
Arm is hij die woorden van die strekking te horen krijgt. Want vanaf dat ogenblik zal hij in wonderen geloven, maar de magische momenten van zijn leven zullen dan reeds voorbij zijn.’
Paulo Coelho – ‘Aan de Oever van de Piedra huilde Ik’
Hoe kun je een kind het risico ontzeggen te leven?
Sadhana



