Rook voor zijn ogen


De zon gaat langzaam onder. Mijn ogen glijden over het landschap. Mijn gedachten zijn weer bij haar. Ik zie haar weer lachend voor me. Het wordt warm binnen. Een vlindertje in mijn buik. Inmiddels is het donker. Een ster straalt in de verte. Ik mis haar.

Dagen werden weken. Weken werden maanden. Ze gingen voorbij, zonder dat hij er erg in had. Alles ging langs hem heen. Soms kwam hij naar buiten, totaal onverzorgd, misschien een beetje verwilderd uit zijn ogen kijkend. Op zoek naar iets. Het werd steeds minder prettig om met hem te praten. Hij was stil, zei amper een woord. 

Zijn gedachten gingen telkens terug naar de momenten met haar. De eerste keer dat ze elkaar zagen. Het eerste afspraakje. De eerste kus. Herinneringen om niet te vergeten. Elke minuut kwam in hem boven. Het enige gevoel dat hem beetje rust kon geven, was de gedachte dat zij nu gelukkiger is dan als ze nog met hem zou zijn.
Het waren er een paar, die zijn verhaal kende. En er waren velen die hem steunden. Toch voelde hij zich eenzaam, want hij miste haar. 

Na een lange periode zat hij bij een meer. Het was zonsondergang. Een vogel zong in de verte. Hij zag de golfjes in het meer. Hij ging na hoe het nou eigenlijk met hem ging. Hij had laatst weer met haar gesproken. Ze vond dat hij verder moest leven. Dat hij zichzelf niet kapot moest maken. Alles ging weer door zijn hoofd. 

Hij had in de tussentijd veel gedaan, waarvan hij spijt van heeft. De rook voor zijn ogen werd al wat dunner. De vage omtrekken begonnen duidelijke vormen aan te nemen.

Hij pakte zijn brieven die bestemd waren voor haar. Hij had ze nooit verstuurd. Hij verbrandde ze met een vuurtje en strooide de as in het water. De rook was verdwenen. 

SPiRiT

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled