Telefonische kookles


Mijn moeder is de beste kok van de wereld, tenminste dat vinden wij thuis dan. Ze kan in een uurtje de meest geweldige gerechten klaarmaken en opdienen. Heeft ze een ingrediënt niet meer in de voorraadkast, dan heeft ze in een mum van tijd een alternatief. Mensen die lekker kunnen koken, staan ook graag in de keuken. Wij hebben thuis dan ook van de hele Surinaamse keuken (Chinees, Javaans, Creools en Hindoestaans) mogen proeven en genieten. Ja, niet alleen de liefde van de man, maar ook die van de kinderen gaat door de maag. En ik houd immens veel van mijn moeder.

Als klein kind mochten we nooit in de keuken komen. Toen ik wat ouder werd en in de keuken wilde helpen, werd ik steevast naar de gootsteen voor de afwas gestuurd. Mijn kookkunsten beperkten zich op mijn 18de jaar dan ook alleen maar tot knoflook en uien schillen. Nu tien jaar later vertonen zich dan ook grote lacunes in mijn eigen keuken, waar zelfs de meest geà¯llustreerde kookboeken niets aan kunnen veranderen. 
Onlangs zijn we uitgegaan met vrienden in Amsterdam en blijven slapen bij een vriendin. We hebben geslapen tot na de lunch en als je dan wakker wordt, lust je ook wat zwaarder dan cornflakes. Toen ik uit de douche stapte, streelden Hindoestaanse aroma’s mijn reuk. Op tafel stond een schaal dampende roti’s en massala kipfilet. ‘Heb geen brood in huis’, antwoordde ze op mijn verbaasde kreet. Als ik roti wil maken, moet ik een halve dag verlof opnemen van mijn werk om ze vervolgens als frisbees in de vuilnisbak te mikken. 

Maar ik maak goed gebruik van de uitvinding van professor Bell en hang nu dus regelmatig aan de lijn met mijn moeder tijdens het koken. Een poging tot het bereiden van moksi-alesi loopt uit op een ramp zonder tussenkomst van mijn moeder. Tijdens het proces van massala krab met kokosmelk (vergeet steeds wanneer de kokosmelk erbij moet) leg ik de hoorn niet eens meer neer, maar beschrijf het stadium van de krabben in het nat. 

Ik heb inmiddels al een hele verzameling kookboeken, die ik uit alle landen waar ik op vakantie ben geweest, meeneem. Behalve als kastvuller en inspirator is het ook erg handig als je je gasten iets ondefinieerbaars voorschotelt, kan je nog altijd zeggen: ‘Dat is nou typisch Trinidadiaans’. Ik heb inmiddels ook wat zware lessen gehad in de keuken. Belangrijke les: experimenteer nooit als je gasten krijgt, want je zit ongetwijfeld in de snackbar in plaats van aan een rijk gevulde tafel. 

Ook is belangrijk om te achterhalen wat de maat voor de hoeveelheid ‘een beetje’ of ‘een paar’ is. Moeders gebruiken dat wel graag. Een beetje trassi is niet heel erg veel, een paar pinda’s is geen halve zak. Ook de eenheid ‘een hand vol’ is soms lastig als je de grootte van de hand niet kent. Maar ik kook wel graag hoor, alleen wil het niet altijd lukken. En dan mag je nog zo een behulpzame moeder hebben, die je uitlegt dat een ‘beetje’ zout geen ‘handvol’ is, alleen de tijd kan je redden. Ervaring en blijven proberen is het advies, en inmiddels ook mijn hoop! Of mijn kinderen op een dag zullen vinden dat hun moeder de beste kok is? Ik betwijfel het. 

Sushma

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled