Overval
Het was halfvijf in de middag, het zonnetje scheen, de hemel was mooi helder. Diep in gedachten kwam ik de trappen af. Ik liep richting het verkeerslicht, en wachtte netjes tot het lampje groen werd. Het werd groen, ik liep rustig verder. Ik keek om me heen en zag twee heren staan. Ze keken op een vreemde manier naar mij. Ik besteedde er niet veel aandacht aan, en liep rustig verder.
Op een gegeven moment kwamen die twee heren me achterna, en de één kwam voor me staan, hij blokkeerde de weg, dus moest ik stil blijven staan. Opeens probeerde die andere me handen naar achteren te draaien en zocht die ander naar geld in me zakken. Hij vroeg of ik geld bij me had. Ik zei toen: “Nee, ik kom net van werk! Laat me met rust, ik heb helemaal geen geld!”
Die andere persoon beweerde dat ik geld bij me had. Hij gaf een stomp tegen mijn borst en zei: “Geef me geld, geef me geld!” Uit mijn observatie bleek dat die heren onder invloed waren van drugs. Op een gegeven moment kwamen er mensen langs, en schreeuwde ik: “Bel de politie, ze proberen me te beroven!” Maar iedereen liep verder en deed als of ze niks gezien hadden en als of er niks aan de hand was. Uiteindelijk rukte ik me los van die twee mensen en liep heel snel weg. Ze hadden me jas te pakken en hielden het zo stevig vast dat er een enorme scheur in kwam. Maar ik zette toch door, hield me dapper, alhoewel ik heel erg geschrokken was. Ik kwam er toch van af.
Thuis aangekomen, belde ik meteen de politie en vertelde ik wat er gebeurd was. De politie vroeg of ik terug wou gaan naar de plek waar het gebeurd was, ik vond het prima, ook al was ik geschrokken, alhoewel ik besefte dat als die daders er nog waren ze me als nog konden aanvallen en vooral als ze de politie zagen.
Maar de politie verzekerde mij dat er niets zou gebeuren en ze zouden ook naar de plek komen, waar het voorval plaats vond. Daar aangekomen, keek ik even rond, maar zag die daders niet. Toen liep ik naar de politie post die vijf minuten daar vandaan was, en diende ik een aanklacht in. Ze hebben even naar mijn verhaal geluisterd en me weer naar huis gestuurd en zeiden: “Kom zaterdag en dan kan je officieel een aanklacht indienen.” Ze zouden gaan sluiten. Ik heb me aanklacht ingediend, maar niets meer vernomen!
Zo zie je maar weer dat je nergens veilig bent, ook al is het klaarlichte dag. En je eigen mede mens die schiet je niet een te hulp als dat nodig is. Ergens is dat wel te begrijpen, is gewoon angst, maar hoelang moeten we ons laten leiden door angst? Kortom let altijd goed op, oberveer altijd je omgeving, ook al is het vertrouwd, want tegenwoordig weet je het niet meer. Je bent nergens veilig!
Dushi



