Yaaden


Het begon in 1970. Het waren jaren die heel moeilijk waren. Jaren van hard werken om te kunnen overleven. Daarbij keek men niet of je jong was of oud.Zodra je 11 of 12 was,kon je al beginnen met rijst planten en oogsten.En geloof mij beta’s en beti’s, het was geen pretje.Wat jullie hier hebben,hebben wij toen niet gehad,dus jullie moeten heel blij zijn dat je dit hebt. Hoe zag een dag uit?

Ik stond om 4 uur in de ochtend op.En dan ging ik douchen enz.Mijn moeder had het ontbijt al klaar.Ow….er was geen elektriciteit , dus moesten we een koko lampoe gebruiken(soort van kaars).Mijn ontbijt bestond uit sada roti(droge roti)met cacao of thee.Na mijn ontbijt moest ik koeien gaan melken en melk bezorgen bij ons vaste klanten. Rond 5 uur in de ochtend liep ik richting bushalte op weg naar school te gaan. Het was ongeveer 2 uur reizen en er was te veel oponthoud.

Mijn kleding bestond uit een broek gemaakt van bronsaka(zakken waar men meel in ging vervoeren).Nou geloof me dat ging jeuken tijdens de les. Het was dus krabben geblazen.En schoenen? Die nam ik van mijn vader (maat 45 nog wel).Moet je na gaan,hoe dat eruit zag.
Schriften konden we niet kopen,dus betaalde een docent dat voor me.

Schoolgeld verzamelde ik door stukken grond te wieden en om te spitten.En daar kreeg ik 1 gulden voor.
Ik nam altijd rijst met groente mee naar school voor de lunch.De meesten gingen me dan ook uitlachen en dat alleen omdat wij het ons niet konden permitteren.

Na school moest ik weer zolang reizen voor ik thuis kwam.En als ik thuis kwam,ging ik gelijk weer werken.Eerst op de grond van me ouders en daarna weer wat bij verdienen.

Rond 10 uur was ik door alle karweitjes heen, dus kon ik beginnen aan mijn schoolwerk. Wat waren er zoveel muggenen het was niet bepaald makkelijk om te studeren met behulp van een koko lampoe(kaars).Maar toch heb ik dat vol kunnen houden.

Eindelijk had ik mijn diploma gehaald!
De dag van mijn uitslag,kwam ik heel blij thuis en vertelde het aan mijn moeder.Ze begon te huilen en heel hard ook, dus vroeg ik: ‘mama wat is er met je,waarom huil je’.En wat bleek later;ze huilde omdat ze niet wist hoe ze verder mijn opleiding moest betalen. Uiteindelijk is het goed met mij terechtgekomen.

Inmiddels ben ik al 30 jaar werkzaam in de medische wereld als anesthesie-assistent .Bij deze wil ik jullie meegeven beta’s en beti’s :”als je hard werkt en door zet, dan kom je heus wel bij je doel”. Het maakt niet uit welke obstakels er allemaal op je pad komen.Door moed en wil overwin je het altijd.

Baba

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled