Overstroming in Mumbai 2
Tegen de tijd dat ik thuis was, stond het water al tot mijn knie. Shanta bai stond met een handdoek te wachten toen ik binnen kwam lopen als een verzopen kat. Ik pakte de handdoek en rende richting badkamer om een warme douche te nemen met een desinfecterende douche gel. Ik stond nog geen twee minuten onder de douche of de elektriciteit viel uit. Op dat moment was ik gedoemd met koud water te douchen. Ik kwam met een zucht van verlichting uit de badkamer en stuurde een sms naar Ashu. Hij belde mij gelijk op en ik vertelde hem het hele verhaal. Het bleef vreselijk hard regenen en het water kwam steeds hoger te staan, toch had ik hoop dat het ieder moment kon ophouden met regenen want zoveel regen en zo hard, dat kon geen uren door gaan. Het bleef bij hoop, uren later regende het nog steeds even hard als dat het begonnen was. De avond viel, het regende nog steeds er was nog steeds geen elektriciteit. Als ik boodschappen nodig heb, dan bel ik de plaatselijke winkelier die dan alles thuis levert. Ik had me voorgenomen na mijn telefoon gesprek met Ashu de winkelier te bellen. Na bijna een uur geklets te hebben met elkaar, beloofde mij later die avond te bellen, dat werd dertig uren later.
Auto’s die wegzonken, mensen die thuis probeerden te komen met het water tot nek hoogte. Een moeder die met haar zoontje op haar schouder, het water tot kin hoogte een weg probeerde te banen om thuis te komen. Overal dreef er van alles rond, fruit, afval, dode buffels. Het water spoelde alles weg, het was angstig om dit alles te zien, ook het feit dat de regen nog steeds met bakken uit de hemel kwam vallen. Ik woon op de eerste verdieping van een drie etage flatje, op de begane grond woont mijn hospita. Die avond stond het water al halverwege de trap, het appartement van mijn hospita lag tot borsthoogte onder water. Het is bijna niet voor te stellen, het water steeg dusdanig snel dat men niet de tijd had hun spullen veilig te stellen.
Die avond heb ik met de ramen open geslapen want het was te benauwd ondanks dat het bleef regenen. Van slapen is er niet veel gekomen, heb twee uren kunnen slapen in de hoop dat er weer elektriciteit zou zijn als ik wakker zou worden. De realiteit was anders, geen elektriciteit, wel was het een beetje opgehouden met regenen. Van mijn hospita kreeg ik te horen dat de watchman wat boodschappen voor me zou halen als ik dat wilde. Ik was blij maar het duurde tot ver in de namiddag dat hij kwam en ik hem een lijst kon geven om de hoog nodige boodschappen te halen. Shanta bai heeft de schouder hoge water getrotseerd en is komen werken. Ik moest binnen blijven dus heb ik de hele dag naar buiten zitten staren.
Shanta bai vulde wat emmers water want de pomp die het water naar de kranen pompt was kapot, er was nog wat water in de tank, daarmee moesten we het doen tot dat de pomp gerepareerd zou worden. Dat was alleen mogelijk als het water helemaal zou zakken want de tank waarin de pomp zat, was helemaal onder water. Shanta bai vulde een paar emmers water en ik nam nog heel gauw een douche. Even na vijf uur kon ik dan eindelijk wat te eten klaar maken Het was de watchman eindelijk gelukt wat groente voor me te kopen. Meer dan twaalf uren na mijn laatste maaltijd die bestond uit een paar koekjes, kon ik dan eindelijk aubergine met rijst eten. Van Shanta bai kreeg ik te horen dat er mensen waren verdronken die thuis probeerden te komen. Sommigen waren in hun auto toen ze werden verrast door het wassende water, konden er niet meer uit en verdronken in hun auto.
Het werd weer avond, het water was helemaal gezakt maar er was nog steeds geen elektriciteit, die kwam dertig uren nadat het was uitgeschakeld. Ik laadde gelijk mijn telefoons op en stuurde Ashu een sms. Hij belde me gelijk op, ook hij had tal van keren geprobeerd me te bellen, iedereen die hij in Mumbai kende, maar zonder succes. Ik stuurde een sms naar mijn kinderen, ook zij hadden onder tussen via de media vernomen over de ellende in Mumbai. Op 28 juli nam Ashu de eerste vlucht die mocht landen in Mumbai. Ik had besloten om 30 juli te vertrekken naar Nederland om bij mijn kinderen te zijn, dat was een licht puntje om de ellende even te vergeten. Voor mijn hospita was dat een opluchting want ik had toestemming gegeven dat ze mijn appartement mocht gebruiken tijdens mijn afwezigheid.
Tot mijn vertrek hebben Ashu en ik en niet te vergeten Shanta bai moeten sjouwen met emmers water die we vulden bij de buitenkraan van het gebouw. Met die emmers water moesten we de wc doorspoelen en douchen. Tanden poetsen deden we met mineraal water die ik gelukkig nog volop in huis had. Ik was blij toen ik in Nederland was en opgelucht toen Ashu me belde dat hij veilig in Delhi zat. Ook hij heeft na mijn vertrek naar Nederland hinder ondervonden van vele regen, zijn vlucht die hij de volgende morgen zou moeten nemen richting Delhi, werd geannuleerd omdat het weer volop was gaan regenen.
Het is nu 2006, de regentijd staat weer voor de deur, wederom zullen de straten blank staan en is het oppassen geblazen met de gaten die in de wegen zijn. Ieder jaar worden de gaten in de wegen gerepareerd en ieder jaar worden diezelfde gaten weer open gespoeld door de regen. Ieder jaar wordt er door de overheid van India verbetering maar dat blijft alleen bij een belofte.
Lolita



