Massa idioterie en carrièregeilheid
Elk volk kent haar eigen traditie, waar eveneens een stukje idioterie aan kleeft. Idioterie is een gedragsvorm die niet vatbaar is voor rede en logica. Je kunt iedere beschaving er tegenaan als decor plaatsen en het veroordelen, maar helpen zal het toch niet. Bedenkers van deze gedragsvorm zijn vaak machtswellustelingen met de intelligentie van een strontvlieg die op hun persoonlijke angsten en mentale beperkingen toegesneden irrationele regels en wetten uitvaardigen, waar een volk zich generaties lang gedwongen kritiekloos aan dient te houden.
Een goed illustratief voorbeeld is Iran alwaar seniele ayatollah’s, in wier gore grijze baarden luizen en vlooien met elkaar de dirty dance of lambada uitvoeren, de Fatwa en/of Djihad tegen een burger of volk uitvaardigen, waarna het voor betrokkene oppassen en soms zelfs levenslang onderduiken geblazen is. Een dergelijke vorm van idioterie is in Europa merkbaar bij sommige Islamitische volkeren, die het lef hebben de bloed- /eerwraak toe te passen zonder rekening te houden met het feit dat hun confessionele ontucht in het vreemde land ten onrechte ver strekkende gevolgen zou kunnen hebben op andere, onschuldige migranten tegen wie er nu eenmaal antipathie bestaat.
Ik vrees dat ook binnen de Surinaamse gemeenschap een dergelijke vorm van idioterie manifest is, waar niemand het over durft te hebben. Daar waar ik op zinspeel is het op oneigenlijke gronden verkrijgen van belangrijke posten en functies in de samenleving, dit terwijl beter gekwalificeerde het haar van hun hoofdhuid piekeren om enigszins te kunnen bevroeden hoe het mogelijk is dat de kwaliteit steeds gebukt gaat onder een brutale en heldhaftige geldingsdrang.
Onder de Surinamers kent Nederland een leger pseudo bruggenbouwers van de samenleving. De bruggen die worden geslagen lopen echter van hun carrièregeilheid tot hun fel begeerde roem. Ter illustratie noem ik enkele voorbeelden. Het lukt waarlijk niemand te snappen hoe een Hindoestaanse pygmee, die toevallig Nederlands heeft gestudeerd maar desalniettemin nog steeds teksten produceert waarbij de kronkel in de ene regel smoorverliefd lonkt naar zijn karikaturale spiegelbeeld in de volgende zin, zich de positie heeft kunnen aanmeten van redacteur bij OHM.
Deze figuur mocht ooit tijdens diens, aan hem ten onrechte toebedeeld redacteurschap van het voormalige Haagsche Hindoestaanse welzijnsblad Aisa Samachar, periodiek straffeloos volkladden met zijn jongens (syn)dromen. De veelal ignorant Hindoestanen van de oude generatie, die met een dof gefonkel op hun met goud beklonken ontbloot gebit in het blad zaten te lezen, konden de gortdroge, humor- en stijlloze teksten van deze persoon waarderen. Daartegenover stond dat kritiek, afkomstig van criticasters handig en zelfs geroutineerd door betrokkene in de kiem werd gesmoord. Het zal mij niet verbazen als deze man een regisserende taak bij de aanslag op Theo van Gogh op zijn geweten heeft.
De meeste Hindoestanen, die schaamteloos met hun afatisch verklankte frasen in het openbaar, een positie hebben weten te veroveren binnen de locale politiek van Den Haag, richten zich in beginsel op hun eigen primaire noden en behoeften, in een later stadium op die van hun directe relatiekringen. Degenen die buiten deze laatste categorie vallen kunnen vaak rekenen op een geduchte weerstand en negatie. Als zij iets willen bereiken stuiten zij onverwijld op een lange adem procedure, tot ze zelf gedesillusioneerd besluiten in te binden.
In december 1999 promoveerde, ene mevrouw De Bruin aan de UvA op het proefschrift, getiteld: One for you, One for me, waarin ze de stelling, dat in Nederland eerlijkheid boven intelligentie zou staan, verdedigde. Met eerlijkheid doelde ze niet op mensen met lange, grijpgrage (melaatse) vingers maar op het feit dat de karaktertrek als een zeer belangrijke factor wordt gezien door werkgevers en anderen. Met “karaktertrek “ wordt hier bedoeld de inborst die nodig is om in de primitieve kneuterigheid van het ontvangende bedrijf/ de instelling alwaar men solliciteert, optimaal te kunnen meedollen en meedraaien. Je mag/ moet zeker niet als een criticaster cq trouble shooter overkomen.
Ten aanzien van laatstgenoemden is het zeer moeilijk te begrijpen hoe Nederlanders na de moord op Theo van Gogh, rammelend met bergen vaatwerk de straat optrokken om uitdrukking te geven aan het feit dat ze alles moeten kunnen uitruften wat hen op het hart ligt te rotten!
Rabin Gangadin




U schrijft interessante artikelen, maar af en toe heb ik een woordenboek nodig om te begrijpen wat u nou bedoelt. 😕
Als dit een website is gericht op jongeren, dan liever geen arikelen van Rabin Gangadin. 🙁
Ik kan me goed voorstellen dat sommigen de artikelen van Rabin Gangadin niet begrijpen. 😉 Zij houden zich slechts met oppervlakke dingen in het leven bezig. Deze mensen raad ik aan deze artikelen over te slaan en verder gaan naar artikelen over sex, liefde en bollywood die ze wel begrijpen. 🙂 Er zijn heus wel mensen, waaronder jongeren, die het begrijpen.
Rabin, jij onderscheid je juist door de artikelen die je schrijft. Ga zo door! 😉
Als dit een website is gericht op intellectuelen, dan liever ook geen artikelen van Rabin Gangadin.
Waarom niet?
Je bent wel erg gefrustreerd, zeg. Chill een beetje.. Er zit absoluut een kern van waarheid in jou verhaal, maar dat je het zo vreselijk negatief brengt..
niet voor intellectuelen – niet voor jongeren…. snap je dan niet dat ganga in de 1e plaats voor ganga zelf schrijft? heel zielig – ganga je hbet wel zo’n hindustaanse website nodig – verder raakt ganga zijn troep aan de straatstenen, niet die van de surinaamse straten en niet die van de nederlandse straten, niet kwijt. beetje zielig dus, beetje heel erg zielig.