De taal der liefde
Een ieder heeft het er wel eens mee te maken gehad: klagen over iets dat je niet zint. Conform de stelregels waag je je met het puntje van je tong naar buiten gefloept terwijl de zweetdruppels tengevolge van de enorme geestelijke inspanning gelijk Afrikaanse edelstenen op je voorhoofd parelen, aan de opmaak van je concept-bezwaarschrift.
Straffe handgrepen verfrommelen de volgekladde vellen tot een recycle-formaat en bowlen die in de nulliteitenprullenmand tenzij de verleiding groot is de proppen door het raam naar buiten te schieten indien je iedere dag vanwege de niet terug te dringen vervuiling van je buurt door onverschillige buurtbewoners, van walging bent vervuld. De ontvangstbevestiging die na indiening van je eindversie op je voetmat ploft tenzij er een brievenbus is, sterkt je vanwege de hoog gespannen verwachting ten aanzien van de objectiviteit van het veelbelovende Nederlandse systeem, in het vermoeden dat alles ten voordele van je gaat uitpakken.
Nederland hoort met haar klachtenfaciliteiten in het rijtje thuis van landen die haar bevolking op het niveau van "Kieke Boe" in het ootje nemen. Ik denk dat de Nederlandse burger in z’n geestelijke uitrusting zou beginnen te kwakkelen indien men een keer erachter zou komen dat het volgen van een klachtenprocedure niet meer voorstelt dan een psychologisch zoethoudertje zonder een realiteitsgehalte waarvan de uitkomst zelfs op een eraan gekoppeld juridisch proces op termijn, voorspeld en impliciet is vastgelegd.
Een trefzeker voorbeeld is de klacht tegen het onheuse optreden van de politie inzake de behandeling van je aangiften of iets dergelijks. Je klacht komt conform de bepaling door het Rijk bij een klachtencommissie van de politie terecht alwaar een afgerichte menselijke politiehond er persoonlijk vaderlijk voor waakt dat de politie-reputatie geen blaam treft. Hij schrijft je terug in een kassajuf idioom waarmee hij je op een plezierige en onderhoudende wijze aan het verstand probeert te brengen dat je de wijsgerige abstractie in de gedraging van de politie niet hebt gesnapt en dat het toch niet zo was zoals je het hebt opgevat. Kortom: klacht ongegrond. Klagen is daarom alleen voor je eigen geestelijke ontlading gezond.
Rabin Gangadin




\”een psychologisch zoethoudertje\” mooi verwoord, al met al geen systeem is perfect. Met de juiste dosis doorzettingskracht in combinatie met een lepeltje bestuursrechterlijke know-how, kan je desalnietemin hoge ogen gooien.
Moeilijk leesbare
tekst hé, oor al die simpele geesten
die het moeten hebben van zinnetjes als:
\”kicken man, cool \”.
Wat is dit??
ben je echt zo dom waardoor je
niet eens weet wat
hieronder staat ?
Allochtoon dat je bent!