Waarom Chelsea geen prijzen mag winnen
Vaak genoeg laait de discussie in het Nederlands voetbal op of de zogenaamde theorietrainers een toegevoegde waarde hebben, of dat slechts oud-voetballers geschikt zijn voor het edele trainersvak. Mij is de mening toebedeeld dat een goede trainer niet per definitie zelf het betaald voetbal hoeft te hebben bedreven. Zeker niet nu voetbal en grote financiële belangen erg nauw met elkaar verweven zijn. Anderen zullen vast wel het tegendeel beweren, maar deze interessante discussie laat ik voor een andere keer. In Nederland kennen wij ook een aantal van zulke theorietrainers: Wiljan Vloet (nu nog Roda JC) en Foppe de Haan (voorheen SC Heerenveen, thans in dienst van KNVB) zijn de bekendste namen. Met name De Haan heeft met Heerenveen iets moois neergezet door de voormalig anonieme eerste divisionist uit Friesland te transformeren tot een stabiele subtopper in de eredivisie. Het kan blijkbaar dus wel zonder al te veel noemenswaardige professioneel voetbalervaring als speler te hebben opgedaan.
In het buitenland is het vinden van een dergelijke trainer iets moeilijker omdat het louter voormalige (top)spelers zijn die de scepter zwaaien bij de Europese topclubs. Er is echter een uitzondering die naar de naam Jose Mourinho luistert. Voor hijzelf zijn eerste stappen in de trainerswereld zette was zijn beroemde vader (ex-keeper Felix) eigenlijk zijn enige link naar het betaald voetbal. Twee seizoenen geleden won Jose met FC Porto de landstitel, de nationale beker en de UEFA Cup. Vorig seizoen won hij met dezelfde club wederom het landskampioenschap en de grootste clubprijs in Europa: de Champions League.
Nu is Mourinho in dienst van Chelsea FC om de Londense club van grote prijzen te voorzien. De laatste successen van deze club dateren alweer van een aantal jaren geleden. De Engelse beker en de Supercup werden voor het laatst in 2000 gewonnen, voor het landskampioenschap moeten de Chelsea-fans nog verder terug in de historie zoeken: 1955. Heel wat van de huidige fans waren er toen vast en zeker niet bij om dit te vieren.
Hoe zeer ik Mourinho waardeer om zijn behaalde successen in zijn prille trainersloopbaan, mijn zegen bij Chelsea heeft hij niet. Het heeft niet zo zeer met de trainer zelf te maken, maar eerder met de handel en wandel van de club. Of nog preciezer, die van de rijke voorzitter van de club, de miljardair Roman Abramovich. Sinds zijn aantreden in de zomer van 2003 heeft de rijke Rus al meer dan 110 miljoen pond(!) uitgegeven aan nieuw spelersmateriaal.
Zolang Chelsea niets wint wordt de mythe dat voetbalprijzen niet gekocht kunnen worden in stand gehouden, en worden andere rijke lui ontmoedigd om een club over te nemen omdat het toch niet zou lonen. Maar als Mourinho (of een andere trainer) er wel in slaagt om grote prijzen te winnen, is volgens mij het hek van de dam en wordt de teloorgang ingezet.
De Thaise regering heeft inmiddels een belang van – ik meen – 30% in de eveneens Engelse voetbalclub Liverpool door evenzoveel aandelen over te kopen. (En ik dacht nog dat de inwoners van Thailand niet bepaald zwommen in rijkdom en luxe.) Dus wat zou de oliebaronnen uit het Midden-Oosten weren om niet hetzelfde te ondernemen? Waarom zou de sultan van Brunei niet een bekende voetbalclub als cadeau voor zijn zoontje kopen?
Het geld heeft het voetbal al voor een deel verpest, al was dit alleen maar omdat de financiële aspecten steeds belangrijker dreigen te worden dan de sportieve. Om niet achter te blijven doet iedereen in de voetbalwereld eraan mee met als ander gevolg dat de clubs hun identiteit verliezen. Ook in Nederland zie je dit terug: hoeveel van de topclubs hier spelen structureel met minimaal zes spelers uit het eigen land?
Op dit moment gaat Chelsea aan kop in de Engelse competitie en heeft het zich al geplaatst voor de volgende ronde van de Champions League. Vooralsnog ligt Mourinho op schema, zowel voor zichzelf om zich (nogmaals) te bewijzen als toptrainer, als voor de naar succes hongerige club. Voor het voetbal is het echter te hopen dat hij niet slaagt. Absoluut niet uit afgunst, maar meer ter bescherming van de door mij zeer geliefde sport.
Mr Big




Je kritiek is waar , naar mijn mening. Om dit alles een halt toe te roepen wilt Fifa een regel invoeren dat inhoudt dat een bepaald percentage van de spelers uit eigen opleiding moeten komen.