Hum Pyar Tumhi Se Kar Baithe


Rajshri Productions Pvt. Ltd.’s ‘Hum Pyar Tumhi Se Kar Baithe’ is een liefdesverhaal van twee tieners. De film begint met het laten zien van een gelukkig getrouwd koppel. Hierna breekt echter de hel los wanneer de vrouw erachter komt dat haar man, beste zakenman van de stad, snel geld wil verdienen en hiervoor criminaliteit niet uit de weg gaat. Als zij hem hierop aanspreekt, negeert hij haar volledig. Naar aanleiding hiervan laat ze hem met rust en verlaat het huis met haar zoon.

De zakenman gaat nadenken over de pijn die hij heeft veroorzaakt bij zijn vrouw en heft zijn illegale zaakjes op. Helaas is dit te laat, want snel na het opheffen van zijn zaakjes krijgt hij te horen dat zijn vrouw en zoon beiden zijn omgekomen bij een ongeluk. Het lot en het toeval laat hem echter helemaal in de steek, wanneer ook zijn beste vriend en diens vrouw bij een ongeluk omkomen. Het onlangs overleden koppel had een dochtertje dat nu op zal groeien bij de zakenman. Hij voedt haar op alsof het zijn eigen dochter is.

Als de meid oud en wijs genoeg is, gaat ze een weekend naar Mount Abu voor een picknick met haar vrienden. Daar komt ze een leuke jongen tegen en ze wordt verliefd op hem. Later blijkt echter dat hij de zoon is van diezelfde zakenman door wie zij is grootgebracht. Het nieuws over de dood van hem en zijn moeder was dus niet waar. Tijdens het naar elkaar toe groeien en de voortgang van de liefde tussen deze twee personen, zijn ze nog niet bekend met de echte identiteit van elkaar.

Uiteindelijk beslist het lot en het toeval dat man en vrouw elkaar maar weer eens moeten ontmoeten. Het koppel wil graag dat de twee met elkaar trouwen, maar ja, er is natuurlijk nog een bad guy in het midden en die moeten we eerst kwijt zien te raken.

Het verhaal is erg oud en herhaaldelijk en de screenplay is erg kinderachtig en rommelig op sommige punten. Punt één, Mount Abu is blijkbaar de enige plek ter wereld waar de actie plaatsvindt aangezien alles, maar dan ook alles, wat er in de film gebeurt daar gebeurt. Punt twee, alsof het weglopen van de vrouw van haar man al niet erg genoeg was, laten ze ook zien dat ze niet eens naar hem op zoek gaat of eventueel iets uitzoekt over hoe het nu eigenlijk met hem is. Het kan haar helemaal niets meer schelen, na al die jaren van samenzijn. Geen enkele Indiase vrouw kan zo hard zijn. Om toch de film nog vager te maken, laten ze zien dat haar eigen zoon nooit naar zijn vader vraagt. Dan hebben we nog de dochter van de vriend die opgroeit bij die zakenman, zij heeft nog nooit een foto gezien van zijn overleden vrouw en ze woont nog wel in zijn eigen huis en dat wel voor 15 jaar! Nog vager, de foto van zijn vrouw heeft de zakenman in een aparte kamer gezet waar dat meisje niet mag komen, net of het geen foto is maar een regeringsgeheim. De reden dat zij die kamer niet in mag, is natuurlijk wel een goede reden om dit dramaverhaal nog kloppend te maken. Het is maar goed dat ze de foto niet heeft gezien aangezien de vrouw de moeder van haar vriendje is, waarmee zij goed kan opschieten. Kinderachtig is het feit waarop de bad guys proberen het geheim van de loverboy’s vader niet te vertellen en de jongen verkeerd voorlichten Verder speelt de ketting die de vrouw om haar nek heeft een belangrijke rol in het verhaal. De actie scènes zijn leuk geprobeerd, maar het is niet echt iets waarvan je rechtop in je stoel gaat zitten.

Behalve de grote gaten die in het script voorkomen, bevat de film niet echte emoties die het hart raken. De romantische scènes lijken iets uit de jaren ’50. De komedie is gewoonweg slap.
Jugal Hansraj speelt een loverboy en doet dit redelijk, maar is wel herhaaldelijk met zijn spel uit ‘Mohabbatein’. Tina Raana is overdreven, moet zich beter leren inleven, maar dit is niet geheel haar schuld aangezien het script ook helemaal levenloos bleek. Sachin Khedekar en Navni Parihar proberen iets van leven in het verhaal te wekken maar de actie heeft weinig succes. Anoop Soni is best redelijk in een negatieve presentatie van het karakter. Vishnu Sharma, Mushtaq Khan, Charlie, Johnny Fever, Viju Khote, Dinesh Hingoo en de rest doen het gewoon normaal en passen bij de personages.

Mohan Singh Rathore’s regie is net zo slecht als het verouderde script. Zijn stijl van regisseren past beter bij de regionale films. Raamlaxman’s muziek is niet erg slecht, maar het zal de jongeren van tegenwoordig niet aantrekken. Het in beeld brengen van de nummers is normaal, behalve twee nummers die toch een must voor het oog blijken. Actie scènes kunnen er op zich mee door. Het camerawerk en andere technische aspecten als uitlichting, geluid en montage zijn redelijk goed.

In het geheel is de film, ‘Hum Pyar Tumhi Se Kar Baithe’, een grote misstap voor zowel de mensen voor de camera als erachter.

Charla Manohar

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled