A Gay Interview
Mijn eerste homoseksuele ervaring? Dan moet ik even terugdenken. Dat moet als ik het mij goed herinner zo’n drie jaar geleden ergens in november geweest zijn. Ik leerde hem kennen tijdens een heftig uitgaan in Rotterdam. Hij was een vriend van een vriendin van een vriendin van mij. Op weg van de metro naar de discotheek liep ik samen met hem en praatten we wat. Over ditjes en datjes, of zeg maar gerust koetjes en kalfjes. Gaandeweg het gesprek kon ik me niet inhouden om toch over de bloemetjes en de bijtjes te beginnen. Als heteroseksuele man vraag ik me toch af wat erom gaat in homoseksuelen, en dan met name in de mannelijke populatie ervan. Vrouwen zijn zo teder, lief en zacht waardoor ik mij heel goed kan voorstellen dat sommige vrouwen zich seksueel aangetrokken voelen tot andere vrouwen. Maar een vent die op een andere vent valt? Mannen zijn toch net beesten hoor je vaak zeggen? Ze boeren, ruften, smakken en stinken vaak ook nog eens. Of toch niet? Veelal blijkt dat vrouwen niet zonder die beesten kunnen (waardoor ik me ook vaak genoeg afvraag wat er in vrouwen omgaat), maar hoe zit dat met de homoseksuele man eigenlijk?
Ik trok mijn stoute schoenen aan en begon hem het één en ander te vragen. Over het hoe, het waarom en het wanneer. Dezelfde vragen stelde ik ook aan mijn verre neefje, die ik na lange tijd ontmoette, toen hij mij meedeelde dat ook hij van de herenliefde is. Op weg in de trein van Rotterdam naar Den Haag hadden mijn neefje en ik een vrolijk gesprek, dat ik met zijn goedkeuring losjes in het onderstaande verwerkt heb.
Toen ik hem tegenkwam was hij zestien jaren oud. Schoolgaan was zijn dagelijkse bezigheid zoals dat vaak nog het geval is op die leeftijd. Net als ik is hij geboren in Nederland en ook opgegroeid in een grote stad. Thuis is hij naar eigen zeggen opgevoed met Hindoestaanse normen en waarden. Tot zover biedt deze informatie niets nieuws onder de zon.
Om mijn nieuwsgierigheid niet onder banken of stoelen te steken vroeg ik hem om het moment te beschrijven waarop zijn ware seksualiteit zich voor het eerst manifesteerde. Zo ver hij het zich kon herinneren werd mijn neefje zo’n twee jaar geleden zich bewust van het feit dat hij meer voor jongens voelde dan voor meisjes. Op de televisie deden (half)blote mannen hem veel meer dan een paar geweldige tieten van een dame. Hij heeft het geprobeerd eerst te onderdrukken, zoals je dat wel eens vaker hoort, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat zoiets niet te onderdrukken valt. Sinds ruim een jaar heeft hij het voor zichzelf geaccepteerd dat hij homoseksueel is en afgaand op de gelukzalige glimlach op zijn gezicht lijkt het mij dat hij er vrede mee heeft.
Ik probeerde het mij voor te stellen. Ik bedoel … vanaf kleins af wordt je groot gebracht met jongen en meisje, man en vrouw, pappie en mammie, opa en oma. Naarmate je ouder wordt leer je op school dat pipi en poeni eigenlijk penis en vagina zijn, en dat deze twee samen in het echie de taken van de ooievaar uiteindelijk waarnemen. Als ik voor mezelf terug zou moeten denken over wanneer ik voor het eerst gehoord heb over homoseksualiteit, dan moet dat in de tijd zijn “Wedden Dat …?.” met Jos Brink. Een jaar of acht was ik denk ik toen mijn moeder tijdens zo’n vrolijke uitzending mij vertelde dat Jos Brink een homofiel is. Of was het nou die ene keer toen een Parkpop bezoeker een kus gaf aan een andere man en dat mijn moeder toen zei: “Kijk Biggie, dat is een homofiel.”? Homofiel? Een man die verliefd is op een andere man? Hoe kan dat nou? Als je die vragen hebt op het moment dat je te weten komt dat er meer is dan het bloemetje met het bijtje erin, hoe verwarrend is het dan als je erachter komt dat je zelf als bij niet van bloemen houdt maar liever aan andere bijen zit?
Ben je eenmaal aan de situatie gewend voor je zelf wacht misschien het ergste van alles: aan je omgeving kenbaar maken hoe de vork werkelijk in de steel zit. Zou mijn neefje op zijn zestiende al zijn coming out gehad hebben? Hij vertelde van niet. Nog niet. Hij wacht nog steeds op het juiste moment. Als eerste heeft hij een hele goede vriendin middels een brief laten weten dat hij gay is. Hij drukte haar de bewuste brief in handen en rende hard weg in de regen. Later sprak hij haar op MSN waar zij hem te kennen gaf dat het haar niets uitmaakte. Blijkbaar is hem achteraf deze briefingmethode goed bevallen, want hij zit er hard aan te denken om het ook op deze wijze aan zijn moeder bekend te maken. Om vervolgens twee dagen van huis weg te blijven, zodat iedereen bekomen kan van de schrik. Een face to face confrontatie durft hij niet aan te gaan met het thuisfront, omdat hij zich toch nog een beetje schaamt. Schaamte … voor het eerst dat dit woord valt. “Komt het toch door de buitenwereld dat je je soms moet schamen om wat je bent?.” vraag ik mezelf af.
Hij vertelde mij ook over zijn vroegere vriendinnetjes. Hij heeft er een paar gehad waarmee hij gezoend heeft en zo. Maar dat deed hem allemaal niet zo heel veel, beseft hij nu later; geen liefde, geen opwinding, geen prikkeling. Hij vertelde me ook over zijn huidige vriend. Dat was een 22-jarige Kaapverdiaan met weinig familie in Nederland. Van zijn kant was er dus weinig sociale controle en het feit dat hij zijn eigen huis had was helemaal ideaal om samen te flikfooien. Anderzijds moest het bij mijn neefje thuis nog wel geheim blijven, dus vrijuit bellen met elkaar was niet altijd even makkelijk. Juist dit stiekeme gedoe legt zo af en toe onnodig veel druk op hun relatie waardoor deze behoorlijk wat ups en downs kent. Overigens was de Kaapverdiaan niet zijn officiële eerste vriend. Hiervoor heeft mijn neefje het geprobeerd met een Nederlander, maar door datzelfde stiekeme gedoe is het uiteindelijk niets geworden.
“Tja, wat wil je? In de Nederlandse samenleving is het meer geaccepteerd dan in de Hindoestaanse.”, verklaarde mijn neefje. Maar omdat hij zich meer Hindoestaans dan Nederlands voelde merkte hij op dat het hem eigenlijk om de mening van de Hindoestaanse samenleving gaat. Binnen zijn eigen familie had hij het idee dat de meeste mensen er neutraal tegenover stonden. “Wishful thinking heet dat.”, bedacht ik me. De mannelijke familieleden wilden nog wel eens de gebruikelijke homomoppen tappen op een feest, maar uitgesproken negatief was niet echt iemand. Zijn schoonzus vertelde hem ooit een keer (zonder de ironie van de situatie door te hebben) dat een neef van haar man ook een homo is en dat hij echt een hele toffe vent was met wie zij heel goed op kon schieten. Hoe anders is dat op school en binnen mijn neefjes vriendenkring. Vooral het mannelijke deel wil niks van homo’s weten. Als je goed nadenkt, is dat eigenlijk wel heel vreemd. Het zijn juist vaker de mannen die er meer moeite mee hebben, terwijl de vrouwen spreekwoordelijk gezien gays als beste vrienden houden. Zou deze afkeer bij heteroseksuele mannen uit angst voorvloeien of uit een (tegen het arrogante aan) overdosis zelfverzekerdheid? Want waarom zou elke homoseksueel nou per se op dat soort mannen vallen? Het is toch ook niet zo dat zij door elke vrouwspersoon worden begeerd?
Over vrouwen gesproken … stel dat mijn neefje besluit om te gaan trouwen, en dat ook nog eens volgens onze Hindoestaanse riten, wie zou dan de rol van dulhin voor zijn rekening nemen? “Geen van ons twee.”, grapte hij. “Ik ben pas zestien, dus ik denk daar helemaal nog niet aan. Ik weet zelfs nog niet eens of ik ooit wel wil trouwen. Niet dat ik een hekel heb aan trouwerijen, integendeel zelfs, met al die mooie kleding!.” “Mocht het toch ooit zo ver komen, dan zal het mij niet verbazen als jij jouw receptie zal geven in een of andere louche gaybar.”, grapte ik fout. Daar was dat vrolijk lachje van hem weer.
Hij kan het weten dat gaybars niet altijd louche zijn en bezocht worden door opgefokte homoseksuelen in lederdracht zonder billenstuk, omdat hijzelf er een paar bezocht heeft. De eerste keer vond hij het naar eigen zeggen echt misselijk, maar er schijnen ook van die leukere tenten te zijn met toffe en hippe muziek waar heteroseksuelen ook welkom zijn. Aangezien het overgrote deel van de mannen op de wereld (nog steeds) overwegend hetero is, lijkt het mij moeilijk om de homo’s eruit te vissen. Bij sommige straalt het er natuurlijk van af (zoals bij Albert Verlinde en Hans van der Togt), maar bij een Mike Starink had ik het niet opgemerkt. Hoe zou mijn neefje zijn eventueel toekomstige minnaars herkennen in zo’n gaydiscotheek?
Naar het schijnt zijn sommige homofielen voorzien van een ‘gaydar’, een radar om andere gays mee op te sporen. “Een gaydar?! Hoe verzinnen ze het?.” vroeg ik lachend aan mijn neefje. “Oogcontact hebben met een persoon zegt toch al genoeg?“ Hij haalde zijn schouders op, omdat hij zelf er geen had. Wat hem betreft kon iedereen homoseksueel zijn. “Als je mij zou zien dan zou je niet verwachten dat ik op mannen val, dus waarom zou dat niet bij andere mensen ook het geval kunnen zijn?.” filosofeerde hij. “Weet jij dat ik eigenlijk nog geen homo ben?.” ging hij verder. “Zolang de omgeving niet weet dat je homo bent, ben je er ook geen één. In die zin zou je kunnen stellen dat het voor mij nog niet eens zo ‘zwaar’ is om homo te zijn. Het is veel moeilijker om geen homo te zijn … om in het dagelijkse leven iets te zijn wat je niet bent en om in het geheim te zijn wat je wel bent.”
Ik moest eruit bij station Hollands Spoor, hij zou doorrijden naar Centraal Station. We namen afscheid en hoopten elkaar gauw weer te zien of te spreken. In de tram op weg naar huis moest ik nog eens denken aan ons gesprek. Vooral die laatste filosofisch getinte opmerking bleef hangen, dat het veel moeilijker is om geen homo te zijn. Hij heeft gelijk, want hij is hoe je het wendt of keert niet een niet-homo.
Acceptatie en tolerantie blijven heikele onderwerpen, zeker wanneer het om minderheden gaat. Als de wereld homofiel zou zijn, hoe zou het de heteroseksuelen dan afgaan? Zouden zij dan zogenaamd een afwijking hebben? Ik weet het niet en het heeft niet zo heel veel zin om daar lang stil bij te blijven staan. Mij kan het niet zo veel schelen of iemand van vanillevla houdt of van chocoladevla. Waarom zou het mij dan moeten schelen of iemand hetero- dan wel homoseksueel is? Zolang iedereen maar een beetje vrolijk doet tegen elkaar komt het uiteindelijk wel goed allemaal: a big gay world after all.
Mr Big



