Slumdog Millionaire: escapisme zonder realiteits- en waarschijnlijkheidsgehalte
De rijkelijk ‘geoscareerde’ film slumdog millionaire zou middels deze roemruchte internationale erkenning de kroon moeten spannen over het oeuvre van de Bollywood movies. Niets is minder waar, ware het niet dat deze film qua cinematografische vormgeving ten opzichte van de gangbare bollywood movies plat en afgezaagd is. Het directe in het oogspringende van de verhaalcompositie (plot) zijn de flashbacks, die het ruggengraat van de film vormen. Indiase films zijn doorgaans doorkliefd met flashbacks waar thans een ieder zich door dodelijk begint te vervelen. Slumdog Millionaire is een klassiek Hollywood melodrama – in een alternatieve Bollywood setting – waarin de liefde overwint.. Het verhaal van de film (gebaseerd op een boek) is een goede balans tussen de harde werkelijkheid van het leven van Indiase straatkinderen en het romantische sprookje van twee geliefden die elkaar zullen terugvinden. De link tussen de vragen in Who wants to be a Millionaire en de jeugd van Jamal is voor de sceptische kijker misschien wel erg toevallig, maar juist omdat dit een sprookje is had ik er even geen problemen mee.
Dankzij de originele vertelwijze slaagt regisseur Danny Boyle erin om van dit verhaal geen kleffe lovestory te maken. De dynamiek draagt hier eveneens z’n steentje toe bij. De film vertelt het verhaal van Jamal Malik, een Indiase jongen uit de sloppenwijken, die op het punt staat om 20 miljoen roepies te winnen met het wereldberoemde programma ‘Who wants to be a Millionaire?’. Zijn harde leven wordt verteld in flashbacks, aan de hand van de quizvragen die hem worden gesteld. De film toont hoe hij opgroeide als wees in de sloppenwijken, hoe hij zijn verloren en herwonnen liefde Latika leerde kennen, hoe hij samen met zijn broer Salim een lucratief handeltje van gids voor toeristen en van verkoper van gestolen schoenen opzette en hoe hij samen met diezelfde broer komaf maakt met goed georganiseerde straatbendes. Elk hoofdstuk van zijn leven levert hem een antwoord op voor de quiz. Dat succes is hem echter niet gegund. De presentator van de quiz, Anil Kapoor die de curry onderklanken in zijn Indiase stem probeert te overrulen met The best oxford pronounce, verdenkt hem van vals spelen en levert hem nog de avond voor de finale uit aan de politie. Ook daar regeert het ongeloof. Hoe kan een 18-jarige jongen uit de sloppenwijken doorstoten naar de finale zonder te hebben vals gespeeld? De film werd gepromoot als een ware feel-good movie. Jamal maakt echter veel nare dingen mee tijdens zijn jeugd als straatjongen. Na godsdienstrellen in zijn sloppenwijk slaat hij op de vlucht met zijn broer Salim en het meisje Latika. Ze wonen tijdelijk op een vuilnisbelt en worden dan meegenomen naar een weeshuis, waar ze leven als bedelaar. Als Jamal en Salim ook daar wegvluchten, moeten ze Latika helaas achterlaten en leven ze jarenlang als zwervers in en rond treinen.
Als tieners zwerven ze rond in de buurt van de Taj Mahal en stelen schoenen van toeristen. Hoewel thema’s als armoede, kindermishandeling, verminking en moord worden aangesneden is Slumdog Millionaire toch een uit de hand gelopen probeersel dat op een miraculeuze wijze in de prijzen is gaan rollen. De opeenstapeling van de flashback beelden zijn net een sneeuwstorm waardoor heen je de werkelijkheid niet meer kunt zien. De techniek mag iets van deze tijd zijn, de film is er helaas niet mooier op geworden. Neem als voorbeeld de Indiase filmmaker en acteur, Manoj Kumar die ergens in de jaren zeventig de film chor maakte, hetgeen zoiets betekent als lawaai. Lawaaitje handelt ook over armoede in ghetto’s, gedwongen prostitutie, moord, verminking, roof, verkrachting etc. maar is zowel qua plot als qua verteltrant en scene een overtuigende heldere film met niet bepaald alledaagse verrassende elementen en opnametechnische kunstgrepen. Wellicht dat Manoj Kumar ook een kruiwagen vol oscars in de wacht had gesleept indien hij geprobeerd zou hebben het Engels te spreken zoals Anil Kapoor dat in Slumdog millionaire deed. Ondanks het ongeloofwaardige uitgangspunt en de schematische opzet (elke vraag die Jamal in de show voorgelegd krijgt, levert een flashback op), is dit helaas een bullshit film.
Een film die zowel een aanklacht is tegen de leefomstandigheden van sloppenwijkkinderen, als een ode aan het doorzettingsvermogen van Jamal K. Malik, een achttienjarige jongen die ook nog opgegroeid is in de sloppenwijken van Mumbai (vroeger Bombay) is een escapisme zonder realiteits- en waarschijnlijkheidsgehalte zoals de acteur, wijlen Kadar Khan voorstond, A.R. Rahman die de verantwoordelijkheid van de muzikale omlijsting /soundtrack op zich had genomen, en ooit met zijn muziek Taal alom gekend en geprezen is geweest, heeft het wellicht uit angst en voorzorg uitsluitend gehouden bij percussion effects terwijl hij hier en daar op een bescheiden wijze enige symfonische sounds liet doorklinken. De ritmische gepuntheid en kleine tromroffels zijn als een rode muzikale draad door de film. Ik miste helaas zijn karakteristieke ontroerende pianomelodieën, onderbouwd met strijkviolen, diverse cello’s aangevuld met vreemdsoortige instrumenten en percussie. Rahman diepte wel hier en daar wat nostalgische klanken op die hem zeer genegen zijn, maar die hij in deze film toch niet optimaal heeft willen aanwenden. Bij het begin van de film vond ik zijn openingsgeneriek ook niet echt sierend. Met name in het eerste deel van de film, dat zich in de sloppenwijk afspeelt, heel kleurrijk met veel contrasten en levendigheid was de sfeer niet op een adequate wijze omgord met de daarbij passende muziek. Rahman bleef bezeten trommelen en roffelen terwijl een symfonie deze beelden meer recht had gedaan. Het feit dat Rahman een top getalenteerde en inventieve muzikant is, staat geheel buiten kijf. In deze film heeft hij met zijn muziekinstrumenten staan keffen!!
De scéne waarbij vluchtende kinderen zich op het dak en langs de flanken van een trein forceren, is de score wel erg adembenemend en ontroerend! Als de jury hierbij verstijfd was geraakt om deze muziek te lauweren, wordt het voor mij wel verklaarbaar waarom de soundtrack met een Oscar is onderscheiden. Rahman zag het goed in om naast deze meer ingetogen lyrische passages de sfeer te accentueren met wat dreigende, mysterieuze en bij momenten ook behoorlijk agressieve accenten, wringende akkoorden en wrijvende vioolpassages. Voor de Westerling zal er vast geen twijfel over bestaan dat deze muziek een uniek plaats zal bekleden in het enorm interessante oeuvre van de filmmuziek compositie. Rabin Gangadin




echt een hele leuke film. wel jammer dat ze lakita hebben achter gelaten toen ze die trein in gingen 🙁 ‘(
maar toch hebben ze haar naar veel jaren weer terug gevonden. egt leuke film.
iedereen uit onze film vond het geweldig.
ik bedank de maker van deze film.
het is egt spuper leuk ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D :
is een heel leuke movie met dat ene song jai ho is me favoriete en tuurlijk met pussycatdolls :-*
superbbb 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 8) ik en mij poemie kijke elke dag naar jai ho do doei
]
”