Zelfmoordpogingen bij Hindoestanen


Achtergronden van de zelfmoordpogingen onder Hindoestaanse meiden. De meiden en ouders doen zelf hun verhaal. Vrijdag 8 april 2005 om 19.00 uur op Hindostani TV Kanaal Info Thuis regio Haaglanden en zondag om 19.00 uur op Rotterdam TV

Uit onderzoek van de GGD Den Haag blijkt dat het aantal suïcides (zelfmoorden) onder Nederlanders en Surinamers ongeveer gelijk is, terwijl het aantal parasuïcides (pogingen tot zelfmoord) bij Surinaamse Hindoestanen, met name bij meisjes en vrouwen tot 45 jaar veel hoger is dan onder Nederlanders. Uit de cijfers blijkt dat Hindoestaanse jonge vrouwen in vergelijking met autochtone jonge vrouwen drie tot vier keer vaker een poging tot zelfdoding doen .

Veel Hindoestaanse meiden lopen op tegen de kloof tussen regels thuis, waar ze streng gehouden worden en hun sociale omgeving in de samenleving, waarin ze zichzelf moeten ontplooien als individu, zelfstandig moeten denken en eigen keuzes moeten maken . De sociale controle: – het befaamde "manai ka boli" = ‘wat zullen de mensen zeggen’ -speelt een grote rol in het leven van Hindoestanen.
Vanwege de eer van de familie en de roddel van de buitenwereld worden suïcide en parasuïcide nauwelijks besproken in de Hindoestaanse gemeenschap. Bijna niemand durft hiervoor uit te komen.

Sita, Geeta & Lalita , zijn drie jonge vrouwen in de leeftijd van 22-25 jaar die op TV in het programma PREMtime (NPS, Nederland 3) en de educatieve documentaire "daar praat je niet over!?" (Hindostani TV) de moed hadden om te vertellen waarom zij (een) zelfmoordpoging(en) hebben ondernomen. Alle drie hebben een andere reden gehad om dit te doen. Huiselijk geweld, een gebroken gezin en verschil in godsdienst, dreef deze jonge vrouwen tot het uiterste.

Sita
De enige oplossing die ze voor haar probleem zag was zelfdoding. Ze heeft wel eens een sjaal, dan weer een snoer gebruikt om zich op te hangen. September 2004 was de laatste keer dat ze dat gedaan heeft. De vader van haar kind is haar komen redden.

Geeta
De eerste keer was zij 13 jaar en zag geen andere oplossing. Ze had azijn gedronken. Kwaad omdat haar ouders er niet voor haar waren. Een tante (zus van vader) had ze ingeschakeld om te gaan praten, maar haar vader luisterde naar niemand.

Lalita heeft vertrouwen in zichzelf en durft het daarom te vertellen. Maar ze wil niet met haar gezicht in beeld. Niemand weet ervan af dat ze een zelfmoordpoging heeft gedaan, alleen Tagath.

In juni 2004 heeft de GGD Den Haag gespreksgroepen georganiseerd over een onderzoeksrapport naar het psychisch welbevinden van Haagse Hindoestaanse meisjes. Enkele conclusies zijn dat meisjes versterkt moeten worden; dat ze zich niet veilig voelen bij iemand van de eigen groep en dat de Hindoestaanse media niet kritisch zijn.

Kloppen deze aannames? En is het terecht dat de Hindoestaanse media buiten de groepsdiscussies gehouden worden bij werkconferenties omdat mensen dan de vrijheid niet hebben om zich te uiten?

Het tegendeel wordt bewezen in de twee tv programma’s.

Deze jonge vrouwen durfden mij –een Hindoestaanse programmamaker- te vertrouwen om hun verhaal kwijt te kunnen. Dit konden ze alleen maar doen, als ze zich veilig voelden bij mij. De maker hoopt met de programma’s en de verhalen een bijdrage te leveren aan het doorbreken van het taboe. Het bespreekbaar maken van zelfmoordpogingen dient op een cultuurspecifieke wijze te gebeuren, waarin rekening moet worden gehouden met de krachten die er in de gemeenschap heersen.

PREMtime heeft de problematiek belicht vanuit een sociaal-maatschappelijke optiek. De uitzending is online te bekijken op www.premtime.nl . De uitzenddatum was op 29 maart 2005, aflevering 59.

Hindostani TV daarentegen gaat in op de medische en psychische achtergronden en laat ook ouders reageren op het feit dat zij als schuldigen voor deze problematiek worden aangewezen. Familieleden geven aan wat hun rol kan zijn.

Meer informatie:
Programmamaker Mitra Rambaran 0641 84 04 34 hannabaran@hotmail.com
Producent Hindostani TV Rajesh Ramnewash 06 200 45 263 info@hindostanitv.nl
Redactie PREMtime 035 677 93 33 www.premtime.nl

Voor advies:
De Vertrouwenslijn 0900 07 67 7 dagen per week, 24 uur per dag.
Stedelijk Maatschappelijk Werk 070 346 92 12 9.00 uur -17.00 uur

Reacties
  1. Gast
    april 10, 2005 om 2:38 pm
    Pandit

    Ik viel steil achterover van de reactie van die oude lullen pandit van een of andere bekropmen mandir.Hij zei dat zelfmoord(poging) een manier was om ouders bang te maken.Laat die lul eerst goed Nederlands leren praten en dan zich verdiepen in een aantal boeken die gaan over de problematiek en dan moet hij gaan prediken.Ik heb medelijden met zijn kinderen.Wat een ASSHOLE!!Hij heeft zeker nooit een kind kwijtgeraakt aan deze ernstige problematiek…Anders zou hij anders piepen….

  2. Gast
    april 11, 2005 om 12:51 am

    :grin

  3. Gast
    mei 9, 2005 om 11:34 am
    Ook mannen

    Waarom wordt hier alleen van vrouwen gesproken. Ik heb begrepen uit een onderzoek van … dat het aantal daadwerkelijke zelfmoorden onder hindoestanen jonge mannen nog hoger ligt. Als oorzaak is opgegeven de hoge prestatiedruk uit de omgeving.

  4. Gast
    juni 2, 2006 om 11:13 pm
    Hoe kan dat nog in deze tijd?

    :cry :cry :cry :cry :cry :cry
    Dat het deze tijd nog gebeurd. Ben zelf al vroeg uit huis gegaan door geweld in het gezin. Dacht dat het na 10 jaar wel de situatie veranderd zou zijn. Maar ben toen zelf slachtoffer geworden, kwam in een depressie terecht. Mensen kunnen zo op je inpraten dat je je gewoon niets waard voelt. Gelukkig was ik sterk genoeg om daar snel uit te komen want wist dat mn gevoel niet overeenkwam met hoe ik inelkaar zat. Het was me gewoon aangepraat. Al die schuldgevoel en complexen die je heb, pfff hel gewoon. Heb nog moeite met vertrouwen en ik ben al 2 jaar verder na de gebeurtenis. En het mooie ervan is dat ze niet eens begrijpen wat ze hebben gedaan. Echt jammer en wij waren nog wel liberaal opgevoed.
    Hoe kan dit? Het is een hele samenhang waarbij ook de ouders een rol spelen in de opvoeding. Als je niet meedoet hoor je er niet bij. De moeder die zelf ook jaren slachtoffer is houdt dit ook in stand door de taboe niet te verbreken. Maar ik ben er nu uit. Ben door meditatie en veel rust en ontspanning uit een depressie gekomen. Wie kan je kwalijk nemen? Ze weten niet beter, hoop dat ze het niet de kinderen meegeven.

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled