Pakistan wanhopig over nucleaire bijstand aan India
Wapenwedloop lijkt in de praktijk een tweeledig karakter te dragen: in de eerste plaats leidt dat tot onnodige provocatie met als gevolg dat betrokken partijen hun wapenarsenaal fors gaan uitbreiden en in de tweede plaats leidt dat maar op zeer beperkte schaal tot een vredeseffect waarbij partijen ten opzichte van elkaar inbinden. Het meest klassieke voorbeeld is de koude oorlog zoals wij die gekend hebben. Thans doemen voormalige ontwikkelingslanden landen op met exact hetzelfde scenario als waarmee de machtsblokken ooit geëindigd waren, n.l. met eigen gefabriceerde kernwapens, waarvan de kennisoverdracht ooit plaats vond vanuit de Westerse grootmachten omdat men het ene land wilde uitspelen tegen een ander land waar men iets tegen had..
India dat vanwege haar culturele overdracht op internationaal niveau de reputatie van ingetogen, democratisch, betrouwbaar etc. digitaal op haar conto heeft doen prijken, kreeg in 2006 van de Amerikaanse president Bush persoonlijk een nucleair programma aangereikt. Onlangs bood Australië India aan verrijkt uranium te zullen leveren.
Aartsvijand Pakistan dat zich door deze toezeggingen onbehaaglijk is gaan voelen, heeft in feite aan haar eigen onbeholpenheid te wijten dat het resoluut wordt overgeslagen. De wijze waarop Pakistan aan haar eigen atoombom technologie is gekomen is te danken aan een ordinaire diefstal van uitgewerkte kennis op dit terrein door een Pakistaanse atoomgeleerde. Deze diefstal ontaarde niet in de eerste plaats tot een internationale verbolgenheid jegens Pakistan maar resulteerde eveneens in een blijvend zwartboek jegens dit land. Pakistan is getergd over het Indiaas-Amerikaanse verdrag en voelt zich door de mogelijke Australische uraniumleverantie in de remise gemanoeuvreerd. Islamabad daarentegen refereert naar oplaaiende ‘discussies’ in India, waarbij de regering voortdurend wordt gemaand kernproeven niet geheel van de kerrie menulijst te schrappen. Aslam benadrukte dat de levering van Australisch uranium aan New Delhi, Pakistan tot wanhoop zou kunnen drijven welke de uitbreiding van haar nucleaire arsenaal tot gevolg zou kunnen hebben. De bezwaren van Islamabad moeten in het licht worden gezien van de oppositie tegen een Amerikaans-Indiaas nucleair verdrag, waarbij de Amerikanen nucleaire brandstof en technologie leveren voor Indiase civiele kerncentrales. India heeft in ruil voor de leveranties toegezegd die centrales onder internationaal toezicht te stellen, maar dat die toezegging niet zou gelden voor militaire programma’s.
De Indiase premier Manmohan Singh voelde zich opnieuw gedwongen beschuldigingen van de oppositie als zou het verdrag Washington de mogelijk bieden zich te mogen inlaten met het Indiase buitenlandse beleid, van de hand te wijzen. Singh stelde onomwonden vast dat India in principe bereid is zich te houden aan een uit 1998 daterend moratorium op kernproeven, maar tegelijkertijd de optie behoudt voor technologische avancering op het militaire terrein.
Amerikaanse critici van het verdrag betogen dat de overeenkomst India in staat stelt nucleaire brandstof die thans bestemd is voor toepassing in civiele centrales, waaronder uranium, in kernkoppen te gebruiken.
Op de achtergrond is men in Islamabad bezorgd over het feit dat Washington zijn banden met New Delhi aanhaalt ten koste van die met Pakistan, welk land in het verleden nucleaire technologie deed lekken naar landen als Noord-Korea en Iran. Aslam zei dat Pakistan bereid is onder internationaal toezicht zijn eigen vreedzame gebruik van kernenergie te ontwikkelen. De proliferatie van atoomwapens kan alleen worden tegengegaan als Pakistan ‘wordt behandeld en gezien als partner’.



