Maak een einde aan adoptie van kinderen
[ad_1]
Het afstaan van kinderen ter adoptie ligt de laatste jaren onder vuur. Op 26 januari stelde de rechtbank vast dat de Raad voor de Kinderbescherming tegenover Trudy Scheele-Gertsen geen verwijtbare fouten heeft gemaakt. In dossiers is zichtbaar dat indertijd bewust werd toegewerkt naar het scheiden van moeder en kind. De rechter schreef dit toe aan de sociale en religieuze verhoudingen. Een ongehuwde moeder kan geen goede moeder zijn, was de dominante opvatting in de jaren 60. In die context ontstond druk en dwang. Met dit vonnis ontkent de rechter dat de instituties structureel fouten hebben gemaakt.
Nieuw is wel dat de rechter erkent dat de gevolgen diep pijnlijk zijn geweest voor de moeders. Het scheiden van moeder en kind omwille van adoptie is een onomkeerbaar besluit. Met de kennis van nu weten we dat er slechts ogenschijnlijk een probleem werd opgelost, omdat er een groter probleem mee wordt gecreëerd. Zowel de moeders als de afstandskinderen dragen de gevolgen van deze onomkeerbare scheiding een leven lang met zich mee.
Dit is een belangrijk voortschrijdend inzicht met het oog op de beleidsvorming die op dit moment plaatsvindt op het gebied van interlandelijke adoptie. Toenmalig minister Sander Dekker (Rechtsbescherming, VVD) besloot op 8 februari 2021 naar aanleiding van een rapport van de commissie-Joustra om interlandelijke adoptie voorlopig te stoppen. In haar onderzoek stuitte de commissie op structurele misstanden, zoals vervalsing van documenten en corruptie. Op dit moment beraadt het ministerie van Justitie en Veiligheid zich op de wijze waarop interlandelijke adoptie kan worden voortgezet. Het voorkomen van juridische misstanden is daarbij leidend.
Onomkeerbaar gescheiden
Maar op basis van onderzoek onder afstandsouders (meestal moeders) zouden ook juridisch correct afgehandelde adopties moeten stoppen, zo betogen wij. In 2011 bleek uit onderzoek dat jaarlijks in Nederland nog ongeveer twintig kinderen worden afgestaan, door moeders met verschillende etniciteiten en uit verschillende culturen. Waarom worden in Nederland moeders en kinderen nog steeds onomkeerbaar van elkaar gescheiden?
Ook onderzoek in andere landen wees uit dat moeders mede door hun context en onder vergelijkbare druk en dwang hun kinderen kwijtraakten. Onderzoek in bijvoorbeeld India (Bos, 2008) toonde aan dat ongehuwde moeders weliswaar gestigmatiseerd worden, maar dat er ook andere culturele opvattingen zijn. De sociale werkelijkheid is complex en zelden eenduidig. Ook in India kunnen ongehuwde moeders hun kind grootbrengen. Voorwaarde was wel dat ze uit de buurt van adoptiebureaus bleven.
Adoptie betekent dat familierechtelijke betrekkingen met de moeders onomkeerbaar worden doorgesneden. Het kind wordt juridisch het kind van de adoptieouders. Dit is wezenlijk anders dan pleegzorg. Pleegzorg is geen gezinsvorming maar jeugdhulpverlening waarbij de insteek is om pleegouders pedagogisch en financieel te ondersteunen bij de zorg voor het kind van iemand anders.
Het onomkeerbaar doorsnijden van familierechtelijke betrekkingen doet geen recht aan de verbondenheid van moeder en kind. Zo zegt Selvi, een afstandsmoeder in India die al jaren contact wil met haar zoon: „We hebben hetzelfde bloed, ik weet zeker dat hij nog steeds de geur van Madras bij zich draagt.” De band gaat veel verder dan een juridisch construct. Met het tekenen van een juridisch document wordt een moeder niet de ex-moeder. Adoptie doet geen recht aan hoe ouders en kinderen hun betrekkingen beleven. Dit geldt voor moeders in Nederland en ook voor moeders in andere delen van de wereld. Met dit inzicht in gedachten lijkt het enige moreel juiste besluit dat het ministerie van Justitie de tijdelijke stop van interlandelijke adoptie omzet in een definitieve stop.
[ad_2]
Lees verder op:
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/02/14/maak-een-einde-aan-adoptie-van-kinderen-a4089340



