Leven tussen twee culturen is niet niks!
Veel allochtone meisjes kampen met een zeer ernstige en zware problemen. Ze groeien op in twee culturen, wat veel misverstanden en verwarring oproept bij deze meisjes. Meestal zijn dit meisjes die er helemaal niet onzeker uitzien, een uitgesproken mening hebben, iets willen bereiken, op zoek zijn naar een eigen identiteit. Ze willen carričre maken en het lijkt zelfs alsof ze zich ontworstelen aan de traditionele man-vrouw verhouding. Van de meisjes wordt gevraagd een identiteit te ontwikkelen, zonder zich van thuis, de ouders, de cultuur te verwijderen, wat bijna onmogelijk is. Ongeveer een derde van deze meisjes lijdt aan zware identiteitsproblemen.
Ook Hindustaanse meisjes ondervinden deze problemen. Ze groeien op in een gesloten gemeenschap waarin controle en discipline geen vreemde begrippen zijn. Van hen wordt verwacht dat ze gehoorzame en dienstbare dochters zijn. Het ligt er misschien niet zo dik bovenop, maar vaak is dit wel degelijk het geval en zo wordt het dan ook ervaren. Buiten de thuis/familiesituatie ligt een totaal andere wereld, een wereld met andere waarden en normen, waar ze dagelijks mee te maken hebben en waarin ze deels zijn opgegroeid. Het verschil tussen het leven in deze ‘werelden’ is voor hen onoverbrugbaar. Ze zijn constant bezig zich aan te passen aan hun omgeving, waardoor ze zichzelf in bepaalde opzichten verloochenen. Doordat de meisjes tijdens de ontwikkeling vaak in deze rol gerold zijn, komen ze tijdens hun puberteit in de problemen. En dat is ook logisch, aangezien elke jongere zich in de puberteit gaan afvragen wie hij/zij is en op zoek gaat naar de eigen identiteit. Ze merken opeens dat thuis alle leuke dingen van buiten afgenomen worden. Ze zitten echter vast aan de regels en richtlijnen van thuis.
Voor zichzelf kiezen zit er niet bij. Autonomie en zelfstandigheid blijken geen optie. Door voor zichzelf te kiezen (wat veel meiden doen in de vorm van weglopen) verliest ze alles en is ze nog eenzamer dan dat ze al was. Dit gevoel van gevangen zitten werkt zodanig deprimerend dat velen denken geen uitweg te hebben. Juist deze meisjes, die verandering willen, doen vaak zelfmoordpogingen of zijn depressief. Dit ligt niet aan de meisjes zelf, vaak zijn ze flexibel genoeg, maar ze worden belemmerd in hun experimenteerdrift. Ze worden gedwongen bepaalde keuzes te maken. Dit wordt zo niet overgebracht, maar elke keuze sluit de andere optie uit. Doordat de keuzes die ze maken dus al vaak voor ze gemaakt zijn en ze niet het gevoel hebben controle te hebben over hun eigen leven, vertonen zij vaak tekenen van levensmoeheid. Velen doen zelfmoordpogingen, omdat ze geen uitweg meer zien. Ze willen niet meer geleefd worden. Ze willen verdwijnen. Wat je dan vaak tegenkomt is dat deze meisjes een vriendje nemen met wie ze van alles kunnen meemaken en experimenteren. Later blijkt vaak dat de vriendjes de zelfstandigheid en vrijheid symboliseren en het geheime leven waarin ze kunnen experimenteren en op zoek kunnen naar zichzelf, naar wie ze willen zijn. Ze vluchten als het ware uit de gevangenschap. Als ze echter voor dit vriendje kiezen en het durven op te nemen tegen hun omgeving, leven ze afgesloten van iedereen die hun dierbaar is. Ze zijn verstoten. Er mag nu dus niks fout gaan, want bij wie moeten ze aankloppen als het misloopt met hun relatie? Als dit inderdaad gebeurt komen ze alleen te staan en leven ze een eenzaam en geisoleerd leven.
Enkele schrikbarende cijfers
Suicidaal gedrag komt vooral onder Hindustaanse en Turkse meisjes en jongen vrouwen, tot 4 keer zo vaak voor als onder autochtone leeftijdsgenoten. In de leeftijdsgroep van 15 tot 33 jaar ondernemen elke jaar 1825 Hindustaanse vrouwen op de 100.000 een poging tot zelfmoord!!! Bij Turkse meisjes en vrouwen is dat 1250 op de 100.000 en bij Marokkaanse 655 op de 100.000 (bij deze groep is vaak sprake van parasudcide -niet dodelijke pogingen tot zelfdoding-). van de autochtone meisjes en vrouwen doet 450 op de 100.000 per jaar een zelfmoordpoging. Ook bij jongens en mannen is sudcide gedrag geprobeerd te registreren. Voor Hindustaanse mannen geldt dat 659, voor Turkse 185 en voor Marokkaanse 115 op de 100.000 een poging tot zelfdoding doet. Veel pogingen zin echter niet geregistreerd. Dit komt doordat veel wanhoopspogingen worden toegedekt uit schaamte en angst voor roddels, hetzij door het slachtoffer zelf, hetzij door de omgeving van het slachtoffer.
Over psychische problemen wordt niet gepraat, het hoort niet. De behoefte om gehoord te worden, om opgemerkt te worden, om erkent te worden, blijft onbevredigd. Doordat de psychische problemen niet geuit kunnen worden, gaan ze vaak somatiseren. Somatiseren betekent dat psychische klachten omgezet worden in lichamelijke klachten. Zo kunnen ze bijvoorbeeld last krijgen van hoofdpijn of maagpijn. Onbewust wordt het lichaam nu gebruikt om aandacht en zorg te krijgen. En dat is waar het om draait. Jongeren die slikken, springen, krassen of springen willen niet dood, ze willen iemand zijn. Erkenning, daar gaat het om!.
De jongeren die met dit probleem te maken hebben, denken vaak dat ze de enige zijn, dat zij degene zijn met rare, niet juiste gedachten, dat is dus niet zo!!! Eenzaamheid, depressies, inzinkingen, schuldgevoelens, laag gevoel van eigenwaarde, onzekerheid, hier hebben deze jongeren mee te maken!!!.
Oplossing?
Zoals ik hierboven al schreef, is weglopen geen goede oplossing! Het is van belang dat je de binnen en buiten werelden met elkaar verbind, buiten mee naar binnen brengt en andersom. Leer communiceren over het leven buitenshuis, ook al is de wereld nog zo onbekend en bedreigend voor ouders. Deze jongeren hebben vaak eigen meningen, die afwijken van hun ouders (en anderen Hindustanen waar ze mee te maken hebben). Vaak zijn dit oudere familieleden. Er is sprake van een wederzijdse onbegrip. De oudere generatie snapt de jongeren niet en andersom is dit net zo. Men moet kunnen wennen aan de situatie.
Ikzelf merk in mijn omgeving dat veel Hindustanen praten over dit onderwerp zeer confronterend vinden, ook wordt het ervaren als kritiek. Een confrontatie is het zeer zeker en het is dan ook zeer noodzakelijk. Pas als dit probleem erkend wordt kan er iets aan gedaan worden!!! Vandaar dan ook dit artikel, het doel is om Hindustanen te laten weten dat dit probleem er is.
Vanuit de Hindustaanse gemeenschap zou hier aandacht aan besteed moet worden, dat is er namelijk heel weinig. Er moet begrip komen voor deze meisjes. Vaak worden de problemen van deze meisjes te licht wordt opgevat, men denk dat het niks voorstelt en/of dat het aanstellerij is. Dit is een groot en een zeer echt probleem.
Bron: Het Volkskrant Magazine.
Roshni Ghoerbien




8) wie kan me helpen zit met probleem ik ben getrouwd met een marokkaan uit marokko en heb kindje van 9 maanden maar wil van hem scheiden omdat we zoveel problemen samen hebben we passen totaal niet bijelkaar…het was ook niet mijn keuze geweest maar die van mij ouders om met hem te trouwen….hoe kom ik zo snel mogelijk van hem af wat moet ik toch doen om weer gelukkig te leven…
hey Roshni …remember?
i dnt think this is the right place …but if u dnt mind and still remember pls mail back..
yash