Kindervredesprijs voor Indiaas jongetje
Heb je een verrotte jeugd achter de horizon talmen, dan kun je op de navolgende wijze uitdrukking geven aan deze blauwe plekken en rode striemen op je ziel: je verwordt tot een notoire crimineel en gebruikt dit ontwikkelingsproces als excuusgrond bij strafprocessen tegen jezelf. Het gevaar hiervan is dat dit kruit een keer volledig verschiet en dat je niets meer hebt om je ermee teweer te stellen. Een veel nobelere variant is dat je je ontpopt als een cynische cabarettier, protestzanger, cartoontekenaar à³f schrijver en neemt een ieder genadeloos op de hak. Een laatste optie is: je wordt een vredesactivist die wantoestanden waar je zelf eens het slachtoffer van bent geweest, aan de kaak stelt en die op een ingetogen wijze bespreekbaar en wereldkundig maakt. Deze laatste kan, als je tenminste goed respons krijgt, je eens in Stockholm (Nobelprijs voor de vrede) doen belanden, om maar niet te spreken over eredoctoraten, die vanuit diverse universiteiten in de Wereld op je kunnen afkomen, gevolgd door eventuele wassenstandbeelden.
Eén van de vormen van kindermishandeling betreft kinderslavernij waar de Indiase Prakash Gurjar zelf op jonge leeftijd slachtoffer van geweest is. Deze vorm van kinderslavernij laat zich hoofdzakelijk kenmerken in de navolgende sectoren:
Textielsector: Hierin moeten de kinderen vaak naaien, omdat ze kleine handjes hebben en dus meer secuur kunnen werken. Het lijkt erop dat in deze sector de omstandigheden aan het verbeteren zijn.
Prostitutie: Hierin moeten de kinderen seksuele handelingen verrichten. De kinderen krijgen vaak minder betaald als ze het zonder condoom doen, daardoor lopen ze vaak soa’s op zoals aids. Hierdoor sterven de kinderen vaak op jonge leeftijd, omdat er ook geen medicijnen zijn.
Mijnbouw: Hierbij kun je denken aan werken in een steengroeve. Dit is fysiek heel zwaar werk, een kind is helemaal niet gewend om dit soort werk te doen. Als ze na een aantal jaar dat werk niet meer doen, zijn ze vaak scheef gegroeid of kunnen ze niet meer werken.
Dienstverlening: Hierin bedenken kinderen vaak zelf hun baantjes, zoals schoenen poetsen, sigaretten langs de weg verkopen of andere spullen verkopen. Dit gebeurt vooral veel in de stad.
Huishoudhulp: Dit gebeurt bijna altijd door meisjes. Meisjes van 13 of 14 jaar verzorgen een heel gezin. Ze moeten koken voor die mensen, schoonmaken en vaak de kinderen de hele dag verzorgen. Ze staan op voordat de kinderen opstaan en gaan naar bed nadat de kinderen in bed liggen.
Kindsoldaten: Bij deze vorm moeten kinderen in het leger vechten. De kinderen zijn klein en vallen niet zo snel op. Ook volgen ze heel makkelijk bevelen op, en kunnen ze tot moordmachines gemaakt worden. Als ze maar lang genoeg te horen krijgen dat het goed is om andere mensen te vermoorden of te martelen, geloven ze het vanzelf..
Prakash Guljar die zich op een nogal onbekende wijze aan dit juk wist te ontworstelen en naar het Westen te vluchten, heeft voor zijn actie, waarvoor hij op de Dam te Amsterdam werd gehuldigd, een onderscheiding in de wacht gesleept en ontving het bedrag van 74.000 euro. Deze 14-jarige ontving de onderscheiding in de Haagse Ridderzaal uit handen van oud-president De Klerk, van Zuid-Afrika. De prijs wordt ieder jaar uitgereikt aan een kind dat zich op bijzondere wijze inzet voor de rechten van kinderen. Organisator KidsRights prees Gurjar vanwege zijn moedige strijd tegen kinderarbeid en kinderslavernij.
Vanaf zijn achtste woonde Prakash in een opvanghuis vanwaar hij projecten organiseerde om de uitbuiting van kinderen onder de aandacht te brengen. Zo vocht hij met succes tegen de onwettige bijdrage die de allerarmste ouders moesten betalen om hun kind naar school te laten gaan. Het resultaat: in de hele Indiaase deelstaat Rajastan werd het onderwijs voor ieder kind toegankelijk. Als India op een tweede Gandhi zit te wachten, kan er gerust worden gezegd dat “a new Gandhi is born “



