Karan Singh over de rol van India in haar regio
Kashmir is voor Zuid-Azië wat Palestina is voor het Midden-Oosten. Een historische, etterende wonde die elke poging om vrede te stichten bij voorbaat ondergraaft. Beide conflicten zijn in dezelfde, naoorlogse periode gecreëerd door een zelfingenomen Britse diplomatie en samen voeden ze het slachtoffergevoel van moslims wereldwijd. In 1947 trok het Britse imperium zich terug uit zijn koloniale bezittingen in Azië. Indië werd daarbij gesplitst in een moslimnatie Pakistan (die destijds ook het huidige Bangladesh bevatte) en een seculier India. Op onafhankelijkheidsdag, 15 augustus 1947, had alleen de prinselijke staat Jammu and Kashmir (J&K) nog niet uitgemaakt bij welke van de twee naties ze zou aansluiten. Pas op 26 oktober tekende maharadja Hari Singh de toetreding tot India, om zich beter te verdedigen tegen de binnenvallende tribale troepen uit Pakistan. Aangezien een meerderheid van de bevolking van J&K moslim was, is die toetreding altijd omstreden gebleven.
Het proces van dialoog met Pakistan verloopt wel erg traag.
Karan Singh geeft hier het volgende commentaar op:
De reden daarvoor is dat de terroristische aanslagen dag na dag doorgaan. De laatste maand alleen vonden er 15 tot 20 terroristische aanslagen plaats. In die omstandigheden kan je toch niet verwachten dat een vredesproces aan hoge snelheid zijn gang gaat? Zeker als je weet dat er een groot aantal terroristische trainingskampen zijn in het deel van Kashmir dat door Pakistan bezet wordt. Het gaat om 57 kampen en we weten exact waar ze zich bevinden. Als de Pakistaanse regering zegt dat ze van niets weten, kunnen wij hen van alle informatie voorzien. We hebben foto’s, bewegingen… President Musharraf kan dan nog wel zeggen dat hij die terroristen niet aanstuurt en dat hij ook een doelwit is van hun aanslagen, de realiteit is dat ze steun krijgen vanuit de top van het Pakistaanse regime, vanuit de ISI. Als dit struikelblok weggenomen wordt, dan zou het vredesproces veel vlotter gaan.
India wijst internationale bemiddeling af. Waarom?
Karan Singh:
De Noren zijn al twaalf jaar bezig met het bemiddelen in Sri Lanka, en het land staat vandaag dichter bij een burgeroorlog dan ooit tevoren. Het is dus geen wonderoplossing. Internationale tussenkomsten brengen ook vreemde invloeden en agenda’s binnen, want er bestaat niet zoiets als een volkomen belangeloze tussenkomst. En dan bedoel ik niet eens dat ze foute bedoelingen hebben, je kan met de beste bedoelingen interveniëren, maar je hebt bedoelingen en die spelen een rol.
In elk geval is het hele conflict om Jammu and Kashmir een destabiliserende factor in de hele regio.
Karan Singh:
Het is het meest zichtbare conflict tussen India en Pakistan. Alles draait uiteindelijk om de voortdurende pogingen van Pakistan om Kashmir met geweld in te lijven. Het begon in 1947, nog voordat mijn vader de toetreding tot India had ondertekend. De oorlog die daaruit volgde zorgde ervoor dat zowat de helft van het vroegere grondgebied van de prinselijke staat Jammu and Kashmir in handen was van Pakistan, dat daarna een flink deel van dat grondgebied afstond aan China. Ze probeerden opnieuw in 1965, alweer met oorlog tot gevolg. Dan kwam 1974 met de oorlog om Bangladesh. Dan kwam Kargill. De Pakistanen hebben nu eindelijk begrepen, denk ik, dat ze geen Indiaas grondgebied kunnen innemen met militaire middelen, noch met terrorisme of het zogenaamde low intensity conflict. Zoveel te sneller iedereen beseft dat geweld geen uitkomst biedt, zoveel te sneller kunnen we aan echte oplossingen werken.
Bent u het ermee eens dat een deel van het geweld in Kashmir van binnenin komt en niet geïmporteerd wordt?
Karan Singh:
Ik zou het geen gewapende verzetsbeweging noemen, maar het klopt dat een aantal jongeren uit Kashmir betrokken is bij de terroristische beweging. Maar de training, bewapening, motivatie komt van over de grens, uit Pakistan. India heeft eigenlijk geen echte externe vijanden op dit moment. De échte vijand van India’s toekomst is onwetendheid, armoede.
Waarom is het zo moeilijk die vijanden te bestrijden?
Karan Singh:
We zijn nog bezig met 400 jaar kolonisatie te boven te komen. India was ooit het rijkste land ter wereld. In de zestiende eeuw controleerde India nog meer dan 30 procent van de wereldhandel. Vanaf de bezetting van India begon de verarming en de onderontwikkeling. De nieuwe regering probeert die historische achterstand nu weg te werken door de echte burchten van de armoede aan te vallen. Er is een programma voor veralgemeend onderwijs, er is het landelijke tewerkstellingsprogramma, het stedelijke vernieuwingsprogramma en het gezondheidszorg-voor-allen programma. Als deze programma’s echt werken over de komende drie tot vijf jaar, dan kunnen ze echt een verschil maken voor de armen.
Waarom speelt India niet een meer prominente rol op het wereldtoneel in een tijd dat religieuze politiek zoveel schade berokkent?
Karan Singh:
We zétten in op de dialoog tussen religies en wereldbeschouwingen, we investeren in culturele diplomatie.
Maar in het Midden-Oosten, waar religieus gemotiveerd geweld juist zo centraal is, blijft India grotendeels afwezig.
Karan Singh:
In West-Azië zijn we inderdaad misschien minder actief dan we zouden kunnen zijn. Het is ook een heel moeilijke, heel bijzondere regio, met het conflict in Israël-Palestina; de invasie en bezetting van Irak .. Eerlijk gezegd, we hebben zelf al genoeg problemen zonder dat we ons overal met die van andere landen gaan bezighouden. Al zijn we wel steeds beschikbaar. In Afghanistan, bijvoorbeeld, hebben we een flinke inspanning geleverd.




Geinterviewde Karan Singh is een man. Vanwaar ‘haar’ in de titel?