Jurassic Park III
Waar moeten we beginnen? Het is eigenlijk allemaal begonnen in 1993 toen gerenommeerd en gerespecteerd filmmaker Steven Spielberg op het idee kwam om “Jurassic Park” te regisseren. De film werd een immens succes en een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven. Vier jaar later was dat er al en ook die film scoorde big time aan de kassa’s, maar de meningen daarover waren sterk verdeeld. De mensen die dachten (of hoopten) dat het bij dat matige vervolg zou blijven, hadden het mis. Hier is “Jurassic Park III”, die eigenlijk niet meer is dan een lichte samentrekking tussen deel één en twee en daarmee eigenlijk compleet overbodig is! Zag Spielberg dit reeds aankomen of had hij het gewoon te druk met “A.I”? De derde “Jurassic Park” is namelijk geregisseerd door Joe Johnston, die meer dan eens heeft bewezen dat hij wel raad weet met avontuur, fantasie en special effects.
We maken opnieuw kennis met Dr. Alan Grant (Sam Neill). Hij is één van ’s werelds meest vooraanstaande paleontologen. Het is nu immers acht jaar geleden dat het incident op Isla Nubar, waar hij natuurlijk bij was, zich voordeed. Maar nu komt hij opnieuw in contact met dat bedrijf, dat zich eigenlijk bezighoudt met het klonen van dinosaurussen om ze vervolgens los te laten in de vrije natuur. Ondanks die verschrikkelijke incidenten van weleer, is Grant toch nog steeds gepassioneerd gebleven rond de dino. In dit geval welbepaald rond de velociraptor, van wie hij heeft ontdekt dat ze met elkaar kunnen communiceren via een voor ons compleet onverstaanbare taal. Hij wil er een groots project van maken, maar het geld rolt anders niet met hopen binnen.
Zijn hopeloze zoektocht naar financiers brengt hem plots bij rijke avonturier Paul Kirby (William H. Macy) en diens vrouw Amanda (Téa Leoni). Kirby geeft Grant veel zekerheden rond zijn project, indien hij meekomt naar Isla Sorna om als gids te dienen bij een rondvlucht. Grant zegt toe. Maar wanneer onze groep boven het eiland is gekomen, ontdekt Grant dat er iets niet pluis is, wanneer ze het vliegtuig willen landen. Hij wordt neergeslagen en ontwaakt wanneer het vliegtuig aan de grond staat. Ze willen liefst zo snel mogelijk het eiland weer verlaten, maar crashen ze tegen de bomen en zitten ze vast op het eiland. Op de koop toe komt Grant erachter dat de Kirby’s bedriegers zijn en hem gewoon hebben meegelokt om hun zoon Eric (Trevor Morgan) te zoeken. De zoektocht kan beginnen, maar ook de vlucht voor de dinosaurussen.
Je hoort het al, de film heeft niet veel meer pit of specialiteiten om het lijf dan de vorige twee edities en zo lonkt deze film eigenlijk meer naar het afgezaagde. Zo vinden we het in eerste instantie ook wel spijtig dat de film zo kort gemaakt werd (amper tachtig minuten), zodat je eigenlijk één lange actiescène op je boterham krijgt. Op zich kan dit wel leuk zijn en dat zal voor velen dan ook wel, maar wij kregen het er in ieder geval van op onze zenuwen. Bovendien steekt deze film dan nog eens vol van herhalingen. Wie herinnert er zich nog de scène aan het hek in deel één? Wel, die scène wordt in ongeveer dezelfde context hier herhaald, met zelfs lichte verwijzingen naar het eerste deel. Ook aan de soundtrack werd niet enorm veel gesleuteld en we krijgen nog steeds datzelfde, inmiddels irritante, toontje op onze boterham geworpen. Met dit verschil dat de oorspronkelijke componist John Williams verstek liet gaan.
Geheel in de traditie van het klonen werd Don Davis, componist van “The Matrix”, gevraagd een score te schrijven in de exacte stijl van Williams en met behoud van alle originele “Jurassic Park” thema’s.
Maar ja, zullen er velen zeggen, wat geeft dat allemaal, het is popcornentertainment en je moet er plezier aan beleven. Oké, dat is natuurlijk allemaal wel zo, en op zich is het wel ontspannend en je gaat je heus niet enorm vervelen. Toch behoud je na het bekijken van deze film een vrij leeg gevoel. Over de effecten hebben we dan natuurlijk niets dan lof, maar de gaten in het scenario zijn blijkbaar groter dan die van in een Zwitserse Emmentaler. Zo is de eerste scène bijvoorbeeld zo ridicuul, dat, als die realistisch geconstrueerd zou zijn, er helemaal geen film zou zijn.
De cast is meer dan oké en dat zorgt nog voor de enige opluchting. We zijn geamuseerd met de doorleefde vertolkingen van grote sterren als Sam Neill en William H. Macy, die deze film aan zijn tweede ster helpen. De overige cast wordt opgevuld door gelegenheidskoppen Téa Leoni, Michael Jeter, Alessandro Nivola en Laura Dern, die net als Neill uit deel één overgewaaid hier weer een plek tussen de cast konden krijgen.
“Jurassic Park III” is dus puur entertainment, maar als je de eerste twee delen gezien hebt, weet je eigenlijk genoeg en hoef je dit project niet eens meer te zien. Steven (en Joe), laat de dino’s voorlopig maar rusten, alsjeblieft!



