Wie was Manodj?


Soms…heel soms, noem ik zijn naam. Zachtjes. Soms..heel sporadisch, noem ik zijn naam. Hardop. Velen hebben hem niet gekend. ‘Wie was hij?’, vragen ze mij dan. ‘Wie was Manodj?’ Ik zal het jullie vertellen. Manodj was een jonge Hindoestaanse jongen. Volgens mij was hij een Mahatma (=grote ziel). Hij voelde de pijn van anderen alsof het de zijne was. Als hij een zieke kat op straat aantrof, kon hij niet doorlopen. Hij nam het beestje mee en zorgde ervoor tot het weer beter was. Manodj was ook een knappe jongen. Verlegen maar zeer aantrekkelijk voor de dames. Toch had hij nog nooit een vriendinnetje gehad. Manodj was vaak ziek en erg gevoelig. Echter, al miste hij vele lesuren, hij raakte nooit achter. Hij was nou eenmaal een slimme jongen. Geen genie. Nee dat niet, maar toch zeker wel pienter en creatief. Als je dit leest, zou je denken dat het hem allemaal wel mee zat. Dat hij de juiste kaarten in handen had voor een gelukkig en succesvol leven. Als je dat denkt, zit je fout.

Elke ochtend ontwaakte Manodj met het gevoel alsof er een steen op zijn maag zat. Hij keek in de spiegel in de badkamer en zag geen mooie, slimme, creatieve jongen. Hij zag geen Mahatma. Hij zag een Paria. Terwijl hij, met nog op de achtergrond zijn steevast ruziënde ouders, de voordeur dichttrok en zijn huis verliet op weg naar school, was hij zwaar in gedachten verzonken. Eigenlijk zat hij met zijn gedachten in de knoop. Hij zocht naar een uitweg die hij niet vond. Hij zocht naar logica. Naar 1+1= 2. Manodj vond geen logica. Hij wist niet waarom hij altijd maar weer outcast moest zijn. Hij voelde zich alleen. Soms werd hij gepest. Dan stonden ze met zijn allen voor hem. Hij had er nachtmerries van. Elke nacht. Meestal werd hij echter ‘gewoon’ genegeerd. Het leek wel alsof dat nog meer pijn deed.

Zelfs een Mahatma kan breken. Manodj liep wel eens door het centrum. Hij zag dan lachende vrienden en families. Mensen die van elkaar hielden en plezier met elkaar hadden. Het was iets wat hij nooit zou kennen. Iets wat niet voor hem was weggelegd.

Op 21-jarige leeftijd schreef hij midden in de nacht zijn afscheidsbrief. Hij trok nog een laatste maal de voordeur van zijn huis achter zich dicht. Nu met complete stilte op de achtergrond.

Misschien…; misschien, als we eerder hadden gevraagd ‘Wie is Manodj?’ …; dat hij er dan nog was geweest.

*Fictie

Rosa de Sousa

2 Reacties
  1. Reply
    Gast
    maart 13, 2005 om 7:45 pm
    shastia

    :cry

  2. Reply
    Gast
    september 22, 2006 om 9:30 am

    Wees niet zo verdiept in je eigen reis dat je onderweg vergeet te stoppen om anderen te helpen.”Wijze les

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen