Rituele inwijding auto’s in India


Wie wel eens in India is geweest weet uit ervaring dat deelnemen aan het verkeer gelijk staat aan een zelfmoordpoging. Indiërs rijden door hun koloniale verleden net alleen aan de verkeerde kant van de weg, ook lijkt een rijbewijs in India gratis bij een pak wasmiddel te komen. Een auto zonder deuk of kras aan de zijkant is vooral in de grote steden een zeldzaam iets. Met naar schatting 30.000 doden per maand is India de wereldwijde nummer 1 als het om verkeersslachtoffers gaat. Niet alleen in absolute zin, maar ook in relatieve zin. Naar verhouding van inwoneraantal is het aantal slachtoffers bijvoorbeeld circa 5 keer hoger dan in Nederland. En dat terwijl er relatief 5 keer minder auto’s en vrachtwagens rondrijden en bovendien de snelheden laag zijn: vrachtwagens rijden zelden harder dan 40 en bijna geen enkel voertuig rijdt harder dan 60. Hoe kan het dan dat er zoveel ernstige ongelukken gebeuren? Twee dingen vallen op aan het verkeer in India: de mentaliteit van de mensen en de curieuze verkeersregels. Net als in veel landen in Azië wordt in India links gereden. De wegen zijn van zeer wisselende kwaliteit: van breed en glad asfalt tot een maanlandschap. Het geld voor een goede fundering lijkt steevast een andere bestemming te vinden dan de aanleg van de weg, met als gevolg dat elke nieuwe weg in korte tijd verandert in een gatenkaas. Ook de meerbaans "highways" zijn soms zeer slecht en niet vrij van ongemotoriseerd verkeer en vee. Het is daarom nooit veilig harder te rijden dan 80 km/u – de hoogste maximum snelheid die we op een bord gezien hebben is 60 km/u. De dichtsbijzijnde echte snelweg naar Westers model is te vinden in buurland Pakistan. Might is right: het grotere voertuig heeft voorrang boven het kleinere voertuig in alle situaties, dus ook bij inhaalmaneouvres! Met name bussen doen geen enkele moeite om rekening te houden met het overige verkeer en zullen dus ook bij naderende tegenliggers inhalen. Als tegenligger rest je weinig anders dan tijdig een vluchtroute via de berm uit te stippelen. Overbodig om te melden dat voetgangers een rechtenloze kaste vormen.

Deze worden gebruikt om aan te geven of degene achter je in kan inhalen (rechter knipperlicht) of juist niet kan inhalen (linker knipperlicht). Wanneer je van richting wilt veranderen steek je je hand uit het raam en gebruik je dus niet je knipperlichten. Doe je dat wel dan zal met name bij rechtsafslaan een aanrijding plaatsvinden: de auto achter je zal denken dat hij kan inhalen terwijl jij naar rechts uitwijkt! Enkel grootlicht wordt gebruikt. Overdag om aan te geven "ik ga niet aan de kant" (bij voertuigen van gelijke grootte). ’s Nachts als gewone verlichting. Op de meestal smalle wegen schijnen de lampen van trucks precies op ooghoogte en dus is rijden in het donker geen doen: na het passeren van een vrachtwagen zie je twee minuten niets meer en dus zie je ook niet die kudde buffels die op de weg ligt te slapen.

Deze wordt gebruikt om aan te geven "hier ben ik". Niemand gebruikt namelijk spiegels of kijkt bij oversteken en dus moet een inhaalmaneouvre of het rijden door de bebouwde kom vergezeld worden van getoeter. Een lange toeter betekent "als je nu niet aan de kant gaat rijd ik over je heen". Veel voetgangers en brommers reageren pas bij dit lange signaal. Uit onderzoek is gebleken dat een gemiddelde Indiase bus elke twee seconden de claxon gebruikt. Onze toeterfrequentie ligt aanzienlijk lager, maar ik heb de claxon in twee weken India meer gebruikt dan in de voorgaande 14 jaar samen. Autodealers uit New Delhi spelen handig in op de verkeerschaos waar hun klanten aan deelnemen. Bij aankoop van een auto kan je hem nu gratis laten zegenen. Het ritueel van ‘Puja’ wordt door een echte priester uitgevoerd om je veiligheid te bieden tijdens het rijden. De vraag voor deze extra aanbieding is groot, iedere automobilist kan wel wat hulp van boven gebruiken bij het trotseren van de Indiase wegen. Puja betekent letterlijk verering. Het gaat hierbij om een vaak complex ritueel dat zowel in de tempel als thuis verricht kan worden.

De korste puja’s zijn niet meer dan een korte offering van een munt, met in ruil van de Godheid een markering op het hoofd. Langere puja’s omvatten vaak het wassen van het beeld, het omcirkelen van het beeld, het spreken van heilige verzen (ofwel mantras) en het offeren van voedsel en wierrook. Het aanwezig zijn of uitvoeren van zo’n ritueel wordt geacht krachtig te zijn, doordat godheid aankeken wordt (darshan kan het voedsel dat door de god gezegend is, vervolgens door de aanwezigen gegeten worden (prasad).

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled