De Hindoestaanse integratie uitspraak van het jaar


Om mezelf even te verheerlijken: ik beheers de Nederlandse taal, eet pindakaas op mijn brood, lust graag kaas uit het vuistje, heb me wel eens schuldig gemaakt aan gehos op oer Nederlandse hoempapa muziek, heb wel eens een XTC pilletje geslikt op een houseparty, heb vaker nederwiet tot me genomen, ben niet vies van een potje klaverjas, voetbal op de zaterdag met autochtone Nederlanders in een vriendenteam, en baal er nog steeds van als ik Gerd Müller het winnende doelpunt zie maken tijdens de finale van 1974 in München en als ik de bal van Rensenbrink vier jaar later op de paal hoor knallen in Buenos Aires. Ondanks dit alles durven sommigen nog te beweren dat ik onvoldoende geïntegreerd zou zijn, omdat ik niet aanwezig ben tijdens de buurtvergaderingen. ‘Ra ra ra hoe kan dat?’ luidt een welbekend Nederlands kinderspreukje. Wederom is de laatste OHM uitzending de reden van mijn geschrijf. De integratie van de Hindoestanen was deze keer het centrale thema tijdens een bijeenkomst die ik geen debat zou willen noemen. Voor de verandering ben ik nu niet uit nijd – ik kon me juist in veel vinden van wat er gezegd werd – aan het typen geslagen, maar eerder omdat ik (een deel van) mijn gedachten op elektronisch papier wil zetten omtrent deze o zo geforceerde actuele discussie sinds de zogenaamde verrechtsing van de Nederlandse politiek.

In de definitie van het heikele begrip spelen kennelijk termen als ‘aanpassen’ (aan de heersende normen en waarden), ‘sociaal-economische participatie’ en ‘beheersing’ (van de taal) een grote rol. Voor een goede en constructieve discussie hierover zou het ironisch genoeg eigenlijk aan te raden zijn om allemaal dezelfde ’taal’ spreken. Ik heb het niet over een of ander spreektaal, maar meer over een universele taal met een eenduidige interpretatie van de essentiële begrippen binnen die gehanteerde taal. Zodoende voorkom je ellenlange discussies over de al benoemde termen, zoals wanneer iemand voldoende de Nederlandse taal beheerst of wanneer iemand zich voldoende op sociaal vlak begeeft in de maatschappij.

Vervolgens kan je pas kibbelen over de juiste maatstaven om iemand als voldoende geïntegreerd te beoordelen om tot slot de allochtone subjecten aan deze criteria te onderwerpen voor de ultieme integratietest. Wanneer je ook nog eens (zinloos) wilt kletsen over de integratie van een gehele groep zou je zelfs een grens moeten stellen; 51% is namelijk een meerderheid, maar is dat in wezen ook voldoende?

Reagerend op de uitspraken van de gasten tijdens de uitzending wil ik nog het volgende kwijt: wij (Surinaamse) Hindoestanen zijn zeker bevoorrecht omdat we de taal hebben meegekregen, integratie moet van twee kanten komen, het aantal Nederlandse vrienden is geen maatstaf, het eisen van een Hindoestaanse burgemeester is voor nu irreëel überhaupt gezien het tekort aan allochtonen in die posities, en zolang wij hier zijn moeten we er het beste van zien te maken ‘by the taking the best of both worlds’.

Om het hier te redden in Nederland is het ten zeerste aan te raden om de taal te beheersen om je op die manier verstaanbaar te kunnen maken. Het is namelijk altijd vervelend om in een lampenzaak doorverwezen te worden naar een groenteboer als je om een peer vraagt. Daarbij dien je de Nederlandse wetten in acht te nemen en de plaatselijke normen en waarden te leren begrijpen(!). In feite moet je proberen jezelf altijd en overal zo nuttig mogelijk te maken voor de samenleving en verder gewoon je ding kunnen doen zonder anderen daarbij van last te zijn.

Dat brengt mij tot mijn nominatie voor de uitspraak van het jaar in het kader van de actuele integratiediscussie, omdat ik niet meer bijkwam van het lachen om de manier waarop het verwoord werd: "Ik ga niet klaverjassen in het plaatselijke buurthuis, maar ik ga ook niet naar een Boom Boom Beats party. Bij wijze van spreken." Ik dacht dat alleen autochtone Nederlanders om hun nuchterheid bekend stonden?

Mr Big

Reacties
  1. Gast
    maart 11, 2006 om 9:05 am
    anand

    jezelf nederlander achten is een illusie van ons hindoestanen.
    Wij zijn ALLOCHTONEN en wij zullen dat ook altijd blijven!!
    In nederland is volgens mij niemand echt gelukkig, zoals je bijvoorbeeld in suriname wel kan zijn als je genoeg geld hebt en 5 rottweilers om je huis te bewaken. ondanks deze voorzorgsmaatregels
    merk je dat de welgestelde suri\’s daadwerkelijk gelukkiger zijn dan wij!
    Vroeger in de jaren 70, toen ik het woord allochtoon voor het eerst hoorde,kon ik mij geen voorstelling maken wie daar nu eigenlijk mee bedoeld werd,nu word het mij vaak pijnlijk duidelijk gemaakt.
    Ik ben nu op zoek naar een zo ideaal mogelijk land voor hindoestanen, misschien wel frans guyana.

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled