Indiase meisjes geroofd voor prostitutie


Bij prostitutie van een minderjarige hoeft het niet altijd te gaan om seksueel contact. Dit betekent dat niet alleen seks met minderjarigen, maar bijvoorbeeld ook het bezoeken van een striptease show en het ontvangen van seksmassages door minderjarigen onder kinderprostitutie vallen; als er maar voor betaald wordt (met geld of een vergoeding in andere vorm). Kinderprostitutie is een eeuwenoud verschijnsel. In sommige landen is kinderprostitutie ingebed in de geschiedenis en de cultuur, zoals in delen van India en Nepal. Hier worden jaarlijks duizenden jonge meisjes uitgebuit worden in het zogenaamde Devadasi systeem; ze worden verkocht aan priesters en worden in tempels geprostitueerd. In andere landen is prostitutie van minderjarigen meer recent opgekomen onder invloed van economische malaise, de aanwezigheid van georganiseerde misdaad, militairen of toerisme. Een voorbeeld hiervan is Oost Europa, waar de komst van de vrije markteconomie grote economische en sociale veranderingen met zich heeft gebracht. Ook de oorlog in Joegoslavië, begin jaren negentig, heeft een rol gespeeld in het opkomen van kinderprostitutie in deze regio. Kinderprostitutie is een kwestie van vraag en aanbod. Als er geen markt voor minderjarigen in de prostitutie zou zijn, zouden er ook niet zoveel minderjarigen in de prostitutie werken. Enerzijds is er de specifieke vraag naar seks met kinderen. Anderzijds zijn minderjarigen onderdeel van het seksaanbod dat zich richt op degenen die op zoek zijn naar seks zonder een specifieke voorkeur voor minderjarigen. Minderjarigen kunnen “zelfstandig” besluiten om zich te prostitueren, zonder tussenkomst van een derde persoon. Wanneer er wel een derde persoon in het spel is, die op enige manier voordeel wil trekken uit de uitbuiting van deze minderjarige, is er volgens de Nederlandse wetgeving sprake van mensenhandel. De aandacht voor minderjarigen in de prostitutie, met name de aandacht voor het verschijnsel loverboys, is de laatste jaren toegenomen. Er worden steeds meer initiatieven genomen op het terrein van preventie en hulpverlening om het probleem tegen te gaan.

In India is er door de Nederlandse kinderpostzegelactie een opvanghuis gerealiseerd in Chengail, nog geen twintig kilometer vanaf Calcutta en is van binnen dertig vierkante meter groot. In het plafond zit een gat dat tijdens de regentijd wordt afgesloten met golfplaten. Voor de ramen zitten tralies en om het gevoel van veiligheid te vergroten kan de deur van binnenuit worden afgesloten. In de ruimte slapen elke nacht dertig meisjes, van wie na langdurig en moeizaam onderzoek, in de gemeenschap wordt gezwegen over prostitue, is vastgesteld dat hun moeders in de prostitutie zitten. Een van die meisjes is Kajal Nagmoni van 14.

In Nederland zijn honderdduizenden kinderen de straat op gegaan om postzegels te verkopen. Van die postzegels financiert Kinderpostzegels Nederland onder meer dit opvanghuis in de omgeving van Calcutta, India. Het thema van de actie is Een veilig thuis. Naast dit tehuis verzorgt het Indiase project onderwijs voor 250 andere kinderen, die minder risico hebben om in de prostitutie te geraken maar nog niet naar school gaan. Prostitutie was niet altijd de belangrijkste inkomstenbron van het gebied. Jaren geleden haalden de Britten mensen uit heel India naar fabrieken in de omgeving van Calcutta. Ze bouwden een township naast de fabriek, met een kleine markt. Duizenden mensen woonden zo met hun familie vlak bij de fabriek – en ver van de rest van de bewoonde wereld. En toen sloot de fabriek.

De markt is in verval geraakt en wordt bewoond door ratten zo groot als katten. De werkloosheid is opgelopen tot bijna 100 procent. De enige manier om nu nog aan geld te komen is door prostitutie rond het spoorwegstation van Chengail, dat direct naast de township ligt. De meeste bewoners van de sloppenwijk weten van het red light district, maar er wordt niet over gesproken. Daarom is het extra moeilijk om te voorkomen dat de meisjes van nu de prostituees van straks worden. De coà¶rdinator van het opvang- en onderwijsproject Sadananda Chakrabarti: ‘Ik hoop dat de lessen die wij de kinderen bieden, voorkomen dat ze afglijden.’ Ze zitten in een kring op hun bedden die allemaal tegen elkaar staan. De sfeer is gespannen, iedereen is stil. Ze beginnen met een verhaal over hoe het vroeger was, toen ze nog niet in het opvanghuis sliepen. Over de angst om ontvoerd te worden, het gebrek aan eten en de onzekerheid. Maar ze stokken.

Als Chakrabarti het opvanghuis verlaat en over het onverharde pad terugloopt naar de township klinkt hij zorgelijk. De kans dat deze kinderen in de prostitutie terecht komen, is volgens hem groot. ‘Er zijn maar weinig manieren om geld te verdienen hier’, verzucht hij. ‘Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat sommige van deze meisjes het werk al wel eens gedaan hebben. De meeste meisjes van de township zijn nog nooit naar school geweest, en krijgen zij daarom les op hun eigen niveau. Chakrabarti zegt: ‘We hopen dat ze via deze lessen in het gewone onderwijs terecht komen. En via een gewone school in het gewone leven. Dat is het doel.’

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled