Tekort meisjes teistert Indiase jongens
In een aantal Indiase staten, waaronder Rajastan, Punjab, Haryana en delen van Delhi dreigt er een tekort aan meisjes te ontstaan. In deze staten wordt het verschil in aantal tussen jongens en meisjes steeds groter. Het wordt daardoor voor de jongens steeds lastiger om een vrouw te vinden en is het voor de mannen maar naar elkaar lonken geblazen. Travestieten varen hierdoor er wel bij. De oorzaak van deze trend is het feit dat de slimme hindoe man de meisjes foetussen laat aborteren en daarna het geboekte ‘succes ‘onder luid gejuich en gejoel en huppelend op één been met een fles rum in de hand, uitzinnig viert.
In de optiek van de Indier kunnen jongens als ze ouder zijn, voor hun ouders zorgen, meisjes daarentegen niet om die ten dienste zullen staan van haar schoonouders. Minister voor de ontwikkeling voor vrouw en kind, Renuka Chowdhary, wil op verschillende manieren zorgen voor meer vrouwen in India. Door het pensioen te verhogen hoopt ze dat het krijgen van een dochter niet meer een financiële strop betekend op latere leeftijd. Verder wil mevrouw Chowdhary dat de regering de kinderen dagelijks van voedsel voorziet op school. We mogen hierbij ook niet vergeten dat de ouders zelf ook in rolpatronen opgevoed zijn en ze zullen deze dan ook (onbewust) toch nog laten doorschemeren in hun omgang met zoon of dochter. Hierdoor sijpelt dan ook het vergif van de seksevooroordelen hun leven binnen.
Zolang een kind in zijn omgeving ziet dat er verschillen zijn, zal het deze in zich opnemen, ze na-apen en in zijn of haar levenswijze integreren. Het is derhalve een werk van generaties om rolpatronen uit de maatschappij te verwijderen. Maar onmogelijk is het zeker niet. Toch aanvaardt men van meisjes meer hulpeloosheid dan van jongens en zeker de vaders zullen, wanneer hun dochter in het begin van haar adolescentie is, het zalig vinden als ze ‘haar mogen beschermen’ en als ze zijn hulp inroept. Jongens daarentegen worden al van jongsaf aan opgevoed tot onafhankelijkheid. Meisjes leren daardoor dat het interessant is zich tegenover mannen hulpeloos te gedragen en dat het veel liefde en affectie oplevert. Ze leren ook dat het prettig is dat er steeds iemand voor je klaarstaat, en later zullen ze dan ook hetzelfde verwachten van hun partner.
Opvallend is ook dat vrouwen die in verwachting zijn van hun eerste kind, en aan wie gevraagd wordt welk geslacht ze verkiezen, vaak een jongen willen (als het klassieke ‘het is gelijk, als hij maar gezond is’ niet als een geldig antwoord aanvaard wordt tenminste). Dit is zowel het geval bij de ‘gewone’ arbeidersvrouw als bij de vrouw met een verantwoordelijke functie in haar beroepsleven. Veel vrouwen, die beweren dat ze helemaal geen onderscheid maken tussen beide geslachten, en die volledige gelijkberechtiging opeisen, geven hiermee onrechtstreeks toe dat ze toch ergens jongens en meisjes een verschillende waarde toekennen. Voor een deel denken ze hierbij aan het voortzetten van de naam, hoewel dit normaal een gedachte is die mannen meer bezighoudt dan vrouwen. Maar er moeten nog andere factoren meespelen. Waarschijnlijk verwachten ze meer van een jongen dan van een meisje, en vermits ouders altijd willen dat hun kinderen het verder schoppen dan zij zelf, stellen ze hierbij meer vertrouwen in een zoon dan in een dochter, voor wie ze toch nog steeds vrezen dat seksevooroordelen haar beroepscarrière negatief zullen beïnvloeden.



