Indiase premier wil vredesverdrag met Pakistan


AMRITSAR – Het vredesproces tussen aartsrivalen India en Pakistan moet uiteindelijk resulteren in een ‘verdrag van vrede, veiligheid en vriendschap. Dat zei de Indiase minister-president Manmohan Singh in Amritsar, ondanks het feit dat India ten opzichte van Pakistan veel rijker is, veel machtiger, militair strategischer, vredesgezindter (Pakistan onderhandelt en debatteert met mitrailleurschoten) etc. Indiers verstaan enkel de kunst de straffe slag- en hoektanden te ontbloten tegenover hun eigen mensen terwijl zij tegenover vreemden de kant kiezen van devotie en ingetogenheid.

"Ik doe dit aanbod aan het Pakistaanse volk tijdens deze historische gebeurtenis”, zei de bewindsman in de Noord-Indiase stad kort voor de lancering van een nieuwe busdienst tussen beide landen. Singh zei dat New Delhi zich zal blijven inzetten voor vrede die Pakistan en India volgens hem veel economisch voordeel kan opleveren.
De premier prees hoewel geveinsd en ironisch, de Pakistaanse president Musharraf voor zijn strijd tegen het terrorisme. Singh meent echter dat hij nog meer kan doen. "Generaal Musharraf heeft concrete stappen genomen om het terrorisme in te dammen en daar prijs ik hem voor. Maar in het belang van zowel India als Pakistan moet er meer gebeuren.”
New Delhi beschuldigt de regering in Islamabad ervan islamitische rebellen te steunen die in Kashmir vechten tegen het Indiase bestuur. Beide landen hebben in het verleden al twee oorlogen uitgevochten over de regio. Sinds januari 2004 is de relatie tussen India en Pakistan sterk verbeterd, maar een oplossing voor de kwestie-Kashmir lijkt nog ver weg.
Volgens Singh is het een fout van Pakistan om normalisatie van de relaties te verbinden aan een oplossing voor het dispuut in Kashmir. "Maar we zijn niet bang om te discussiëren over Jammu en Kashmir of om pragmatische, praktische oplossingen te vinden om deze zaak ook op te lossen.” Hij herhaalde dat India zijn deel van Kashmir niet zal opgeven.

In drie oorlogen tussen India en Pakistan was Kasmir de inzet. Ze zorgden voor een opdeling van Kashmir. Het zuidelijk deel hoort nog steeds bij India, terwijl het Noorden, dat ook grenst aan Afghanistan, door Pakistan wordt gecontroleerd. Maar voor Pakistan is dit niet genoeg. Het wil Kashmir helemáál hebben. Guerrillagroepen die vanuit het Noorden het Indiase deel van Kashmir bestoken, werden door de Pakistaanse regering consequent ‘vrijheidsstrijders’ genoemd, en terroristen zoals de vijf die onlangs het parlementsgebouw van India bestormden, zijn eerder aangemoedigd dan bestreden. Wat de inwoners van Kashmir zouden willen, speelt in het conflict geen enkele rol. Het is allang een prestigekwestie geworden. In India zou het als een grote afgang beschouwd worden als Kashmir werd afgestaan. Een president die Kashmir verkwanselt kan het verder wel vergeten, terwijl het terugwinnen van het noordelijk deel juist enorm prestige zou opleveren. Om dezelfde reden zullen ook de Pakistaanse leiders het nooit opgeven. Gevechten zijn al vele jaren aan de orde van de dag in het Indiase deel van Kashmir. Dat de huidige crisis zo hoog oploopt heeft alles te maken met de nasleep van de aanslagen in de VS op 11 september. De president van Pakistan, generaal Musharraf, is voor Bush een onontbeerlijke bondgenoot. Hij speelt daardoor onverwacht een belangrijke rol op het internationale politieke toneel. Tot ergernis van president Vajpayee van India, die de afgelopen jaren zelf ook uitdrukkelijk toenadering heeft gezocht tot de VS. Vooral Musharraf loopt op eieren in dit conflict. Hij heeft te maken met een bevolking die zijn politieke keuzes afkeurt. De meeste Pakistani moeten niets van de VS hebben, Pakistan is niet voor niets een kweekvijver en een toevluchtsoord voor Al Quaeda-strijders. Maar Musharraf kan het zich nu niet meer veroorloven om de terreurbewegingen in Kashmir hun gang maar te laten gaan, want dan schoffeert hij zijn kersverse internationale vrienden. Die oefenen trouwens harde druk uit op Musharraf én op India om een oorlog te voorkomen. Als beide landen het toch tot een oorlog laten komen, is het leed niet te overzien. Weer zullen er dan vele duizenden mensen sneuvelen of moeten vluchten. Bovendien is er de dreiging dat kernbommen ingezet kunnen worden. Beide landen bezitten die, al weet niemand hoeveel precies. Waarschijnlijk denken ze er niet aan ze ook te gebruiken. Maar ze hebben voor zover bekend nog steeds geen gezamenlijke veiligheidsmaatregelen genomen om te voorkomen dat een conventioneel militair conflict ‘per ongeluk’ ontaardt in een nucleair conflict.  

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled