Indiase oud minister ter dood veroordeeld
Landen als Suriname en Nederland veel van India kunnen leren als het gaat om recht en rechtvaardigheid vanuit het spectrum van het rechtssysteem Terwijl in Nederland de klassen- en zelfs de rassenjustitie hoogtij vieren veroordeelde de Indiase rechtbank onlangs keihard twee gerenommeerde en niet weg te slaan filmacteurs tot een aantal jaren gevangenisstraf. Ondanks de woede-uitbarsting vanuit de samenleving en de verbale kronkeldraaierijen van goedgebekte advocaten stelde de rechtbank zich onverstoorbaar op. Zo werd de oud-parlementariër, Anand Mohan, samen met twee andere politici en voormalig lid van het Indiase parlement recentelijk door een rechtbank in de deelstaat Bihar tot de strop veroordeeld vanwege zijn rol in de moord op een overheidsfunctionaris in 1994. Zijn vrouw, Lovely Mohan, kreeg levenslang. Het is de eerste keer dat in India een parlementslid ter dood wordt veroordeeld.
Kenmerkend voor Bihar en elders op het Indiase platteland wordt de politiek gedomineerd door lokale leiders die geen geweld en liquidaties schuwen. De politiek en de onderwereld zijn hier dan ook vaak nauw met elkaar verweven. Bij het incident in 1994 voerde Mohan een menigte aan die de functionaris, G. Krishnaiah, uit zijn auto sleurde en bewusteloos sloeg voordat hij geëxecuteerd werd. Krishnaiah moest het met de dood bekopen doordat hij met zijn dienstauto per ongeluk de uitvaartstoet kruiste van onderwereldkoning en aanstormend politicus Chottan Shukla, een partijgenoot van Mohan.
De rol van wreedheid in de politiek is een spel van machtsvertoon en vermaak. Geen machtsvertoon om mensen angst aan te jagen wanneer de macht dreigt af te nemen, maar ‘gewoon voor de lol’, om een bepaalde groep (bijvoorbeeld hogere klassen, militairen, of soms zelfs vrijwel het hele volk) te vermaken. In tegenstelling tot geweld is wreedheid dus geen middel van de machtelozen, maar juist van de oppermachtigen. Een belangrijk verschil met ‘gewoon’ agressief geweld is dat het herhaaldelijk en langdurig plaatsvindt, en dat er sprake is van een ongelijke machtsverhouding, oftewel machtsmisbruik. Het slachtoffer kan zich hierdoor moeilijk verweren, en het resultaat is dan ook meestal tijdelijke fysieke schade en langdurige psychische schade.
Zodra eenmaal een vijand is gecreëerd, moet duidelijk worden dat die vijand eigenlijk altijd al niet bij het collectief hoorde. Anders bestaat de kans dat het verschil tussen de groepen te klein wordt, en dat die gecreëerde vijand weer bij het collectief gaat horen, waardoor de (zojuist gevormde) identiteit in gevaar komt. Uit angst hiervoor wordt ‘de vijand’ geassocieerd met ongewenste eigenschappen, vernederd en als ‘lager’ behandeld. Om het contrast met de collectieve identiteit te vergroten wordt de gecreëerde minderheid als onmenselijk beschouwd, en dus moet de groep worden afgestoten. De groep moet echter wel blijven bestaan om de identiteit van het collectief te rechtvaardigen.



