Over het Indiaas dorpje Anathapuram
In India bestaat het dorp:Anathapuram alwaar een groep strijdbare mensen woonachtig is. In de jaren tachtig gingen deze mensen met hulp van een landarbeidersbond de strijd aan met een grootgrondbezitter om hun stukjes land, toegewezen door de Indiase overheid, te behouden.
In India zijn doorgaans tallozen geneigd vraagtekens te zetten bij sommige uitspraken van Westerse ontwikkelingsmanagers. Waarom praatte men wel over de ‘armsten der armen’ en zelfs over landhervorming, waarmee deze categorie effectief te helpen zou zijn, maar gaf men in feite geen kredieten voor landhervorming. De geschiedenis van Anathapuram begint in 1985. Een groep van tweehonderd families, voor het overgrote deel bestaande uit Dalits, onaanraakbaren, wordt verdreven van hun land en gaat op zoek naar een stuk land waar zij hun dorp opnieuw kunnen bouwen.
Een grootgrondbezitter in de regio, Ramachandra Naidu, heeft naast de 127 are eigen landbouwgrond, dertig are overheidsland bezet, geheel illegaal, maar jarenlang gedoogt. Om de ronddolende Dalits een plaats voor nieuw dorp te geven, onteigent de overheid in 1985 232 are land, en biedt de grootgrondbezitter compensatie aan. Deze weigert de compensatie en dan begint een juridische strijd van ruim vijftien jaar waarin een groep landloze Dalits het opneemt tegen de grootgrondbezitter. ming, maar – zoals de Wereldbank – bijna uitsluitend voor het soort programma’s als irrigatie en infrastructuurwerken die vaak juist tot een grotere polarisatie leidden tussen arm en rijk?
De strijd begon met een eindeloze reeks rechtszaken die APVVU(=Andra Pradesh Vyavasaya Vruthidarula Union) aanbond tegen de grootgrondbezitter in het hogere gerechtshof, ondersteund door ondertekende petities. Moegestreden besloot APVVU tijdens de zevende rechtszaak een nieuwe strategie toe te passen. De rechtszaak begon om 16.30 en APVVU deed een ernstig beroep op de rechters: ‘Na zeven rechtszaken in vijftien jaar tijd wordt het tijd voor een oplossing. Waar hebben we het eigenlijk over, zoveel tijdsinvestering voor zo’n klein stukje land waar de Dalits al lang wonen.’ Dit was niet de waarheid, maar bracht de rechters wel aan het twijfelen. Vanwege het late tijdstip werd de zitting verdaagd naar vier dagen later. Vier dagen die APVVU moest benutten om te bewijzen dat de organisatie niet gebluft had.
Op een zeer geordende manier organiseerden de boeren en landlozen zich: vijfhonderd mensen uit Anathapuram, en nog 250 mensen uit andere dorpen werden verdeeld in verschillende comités: een comité voor het modder halen, het bouwen van de huizen, de infrastructuur aanleggen, de groenvoorziening verzorgen, enzovoort. En in drie dagen verrees het dorp Anathapuram, 45 keurige huisjes, nette paden en grote bomen, van elders getransplanteerd. Een gelukkige bijkomstigheid was dat de grootgrondbezitter en zijn familie verplichtingen hadden in verband met een bezoek van een minister en de bouw dus niet konden verstoren.
Na vier dagen kon APVVU de rechters de foto’s tonen van een geheel bewoond dorp. De grootgrondbezitter protesteerde en legde uit dat dit dorp in drie dagen gebouwd was, maar Chennaia speelde de onschuldige: ‘U gelooft toch ook niet dat wij in drie dagen een heel dorp kunnen bouwen?’ De rechtszaak werd gewonnen en stimuleert tot op de dag van vandaag de strijd van APVVU voor een rechtvaardiger verdeling van hulpbronnen.



