Van Suriname naar Nederland deel 1
Mei 2000 was voor mij een heel chaotische maand. De maanden erna ook, maar mei in het bijzonder. Het jaar 2000 moest een speciaal jaar worden, het was het millenniumjaar… en dat zou het ook worden, maar op een bizarre manier.
Ik wist al enkele jaren dat we naar Nederland zouden vertrekken, alleen kwam het er nooit van. Ik was er dan ook helemaal niet op voorbereid en ging lekker door met mijn zorgeloze leventje. Ik had als genietende puber natuurlijk helemaal geen behoefte aan een grote verandering in mijn leven. Ik was tevreden met de dagelijkse routine van thuis-school-thuis. Op school had ik al mijn vrienden, de meeste met wie ik op de hele basisschool had gezeten en dus al jaren kende.
De mensen met wie je opgroeit, zijn de mensen met wie je het meeste hebt meegemaakt en het best kent. Vriendschappen waarvan de oorsprong op de basisschool ligt zijn dan ook meestal heel speciaal en daar zou je niet zomaar vanaf willen.
Het was altijd gezellig op de middelbare school. De klas waar ik in zat was zowat de populairste klas van de school en we hadden altijd lol. In de pauzes was het bijna altijd kaarten en dan ook 9 van de 10 keer, jawel, troefcallen!! Ook in de tussenuurtjes, voor school en na school werd er meestal troefcall gespeeld… soms afgewisseld met Chinese poker of hartenjagen. In de lessen was het al net zo gezellig. Er werd natuurlijk wel serieus les gegeven, maar er was altijd volop communicatie. Er heerste een gevoel van wederzijds respect tussen leraar en leerling. De meeste leraren droegen bij aan een prettige sfeer in de klas en er was bijna altijd een goede band tussen de klas en de leraar.
De kinderen uit mijn klas vormden een eenheid. We waren er natuurlijk ook trots op dat we de populairste klas van de school waren. In de pauzes vond je vaak een groot deel van de klas bij elkaar. Jongens en meisjes waren even goed met elkaar als jongens onderling en meisjes onderling. Het was altijd gemengd, ook in de klas.
De sfeer die heerste op de middelbare school was gewoon geweldig. Vanwege het geringe aantal leerlingen – ongeveer 400 – kende zowat iedereen elkaar en het was dan ook links en rechts groeten als je s’ochtends op school aankwam en in de middag weer naar huis ging. Hoe erg ik dit alles zou missen wist ik toen nog niet. Ik besefte ook later pas hoe dierbaar me dit allemaal was en hoe vaak ik eraan terug zou denken…
Zwemmen. Dit was zo een beetje een wekelijkse routine. Ik was dol op het zwembad, evenals bijna elke Surinamer. Hoe kan het ook anders, met het warme weer. Het was heerlijk om in het koele water rond te drijven, rustig baantjes te zwemmen, met een bal te spelen of gewoon in een hoekje bij te kletsen met je vriendin, terwijl de ouders dat aan de kant deden, op strandstoelen onder een hutje, schuilend voor de felle zon. In de avond was het pas geweldig. Boven je, in het water zag je dan een sterrenhemel… Een zacht, fris briesje waaide en je hoorde de vogels fluiten. Uit de speakers aan de zijkanten van het zwembad kon je heel zachtjes muziek horen…
Op de dagen dat ik gewoon thuis was, was ik meestal… niet in huis. Als ik niet aan het skaten was naast het huis, waar plaats was voor wel zes auto’s, was ik wel rondjes aan het fietsen om het huis, daar we een groot erf hadden. Vaker ging ik bij de buren, die ook familie van ons waren.
Behalve zwemmen, skaten en fietsen sportte ik nog veel meer. Sport was voor mij en mijn klasgenoten niet alleen sport, maar meer “chillen.” op een sportieve manier. In Suriname sporten we ook buiten de gymlessen om; basketbal, volleybal en badminton, dit uit eigen initiatief en met een hoop plezier, al was het nog zo warm en scheen de zon nog zo fel.
Het voelde meestal aan alsof alles vrijetijdsbesteding was, omdat ik in bijna alles plezier beleefde. Er was altijd een overvloed aan tijd voor sport en spel, hobby’s, uitrusten, lekker naar de stad of gewoon familie- of vriendenbezoek. Maar er kwam een tijd dat het rustige leventje waar ik sinds mijn geboorte gewend aan was geraakt plaats moest maken voor iets geheel nieuws. Iets dat in bijna alle opzichten verschilde van het leven dat ik tot dan toe had geleid. Iets wat ik voor geen goud op de wereld wilde, maar wat toch moest gebeuren…
Lees het in deel 2.
Svasti




:upset :eek :sigh :upset :zzz :eek :roll :eek :upset :zzz :sigh :zzz :upset :eek :roll :eek :upset :zzz :sigh :zzz :sigh :zzz :upset :roll
chupp tu!!
tja.. lyco1 heh.. parima noh.. of vos.. no spang vertel ma verder.. ma je moet wat meer details vertellen in verhaalvorm, anders lijkt het zo beknopt standaard weetje..
hey ga jij naar die fesa.??
nee ik ga niet naar DAT soort feesten … 😕 😕
Ik snap dat je Suri mist, en het is erg interessant om te lezen waarom jij naar Nl toe moest en jouw verhaal hierover. Maar het is nog te beknopt. Misschien moet je met meer details komen, waardoor de lezers meer meegenomen worden in jouw gevoelens.
Succes!
Beste lezers,
Het was eerst uitgebreider, maar het mocht niet te lang zijn..
thnx voor de reacties 🙂
Ik zal het volgende deel wel wat uitgebreider doen.
Nee geen Lyco1:p t was het A.A.H.A. Atheneum, beter bekend als Vrije Atheneum.. en ja inderdaad VOS, soms Oase :p
Jaa k wee t nog heel goed;) K kan mi nog zelf herinnere hoe je brief werd voorgeleze, voor de klas:) hihi ja meer details is inderdaad wel wat leuker:D Al weet k r wel wat van:P Leuk om t te leze. Brengt ook emoties weer naar bove bij mi:) Ps is dat een pic van n uitslagdag?:D
Heey Meis, Damn…okee… nu heb ik allemaal heimweee!!! Aangezien ik dus ook zo een geval heb mee gemaakt, maar in jou geval was het geen kwestie van een keus zoals je dat zei…bij mij wel…en was ik er degelijk op voorbereid…wat dus achteraf op niks sloeg want je mist et toch nog!! mAar goed…
Uhmmm verder nog…wat details…hmmm hoeft niet persee…ik kon me prcies vinden in je verhaal, wat wel kan is dat je misschien over wat meerdere dingen kan praten… more nature ervaring… leuke school reizen, familie en nauta eventsss enzoo…en niet alleen over school en de gezelligheid daar… :p
But ehmmm…. Time for deel 2!!!! hihihi… ben benieuwd!! ;D
Muaxxx
Soepie
Mooie biografie. Ja, je jeugd krijg je nooit meer terug. Zijn de beste jaren van je leven: zorgeloos chillen en studeren. Dat heb ik ook gehad en denk met veel plezier aan terug. Kijk uit naar deel 2.
Lieverd ik krijg bijna tranen in me ogen. Ik besef echt hoe je Suriname mist. Wij missen je ook.
Meer details maakt het spannender.
kisses van je zus Karishma 🙂
???
Waarschijnlijk begrijp je mijn verhaal verkeerd.
Het gaat helemaal niet om Suriname als land.. maar om het leven dat ik daar had. Ik zit helemaal niet Suriname te verheerlijken, want er waren genoeg mensen die lang niet hetzelfde leven hadden als mij!! Het gaat om MIJN leven daar.. DAT was prachtig.. niet Suriname zelf!!
En zie jij ergens staan dat ik het weer aanprijs?
Ik zou zeggen, lees het stukje over \”Zwemmen\” nogmaals, maar dan beter..
zinnen als \”schuilend voor de felle zon\” en \”al was het nog zo warm en scheen de zon nog zo fel\”, heb je vast over het hoofd gezien.
Natuurlijk is het aanpassen.. Dat is altijd zo.. maar mag het verschil dan niet aangegeven worden tussen het leven dat ik daar had en hier? Hoe weet jij of ik nu na 7 jaar nog steeds gek wordt van heimwee en of ik me heb aangepast of niet. je hebt deel 2 nog niet eens gelezen? 😉
zielig verhaal maar ik krijg altijd de kriebels van die mensen die suriname zo verheerlijken en vertellen wat een mooi weer het altijd is. Heb jij ooit in suriname iemand horen zeggen: mooi weertje vandaag he??
IK NIET
Tja het is aanpassen en dromen van je jeugd en de mooie tijd maar ieder voordeel heeft zijn nadeel of omgekeerd. Ik hoop niet dat je vastroest in heimwee. Leef en maak er wat van !!!!
🙂 😉 😀 ;D >:( 🙁 😮 8) 😛 :-\ :-* :'(,,
Wie dit leest is gek…