Klagen en procederen in Nederland
Een ieder heeft het er wel eens mee te maken gehad: klagen over iets dat je niet zint. Conform de stelregels waag je je met het puntje van je tong naar buiten gefloept terwijl de zweetdruppels tengevolge van de enorme geestelijke inspanning, gelijk Afrikaanse edelstenen op je voorhoofd parelen, aan de opmaak van je concept-bezwaarschrift.
Straffe handgrepen verfrommelen de volgekladde vellen tot een recycle-formaat en bowlen die in de nulliteitenprullenmand tenzij de verleiding groot is de proppen door het raam naar buiten te schieten indien je iedere dag vanwege de niet terug te dringen vervuiling van je buurt door onverschillige buurtbewoners, van walging bent vervuld.
De ontvangstbevestiging die na indiening van je eindversie op je voetmat ploft tenzij er een brievenbus is, sterkt je vanwege de hoog gespannen verwachting ten aanzien van de objectiviteit van het veelbelovende Nederlandse systeem, in het vermoeden dat alles ten voordele van je gaat uitpakken. Nederland hoort met haar klachtenfaciliteiten in het rijtje thuis van landen die haar bevolking op het niveau van “Kieke Boe” in het ootje nemen.
Ik denk dat de Nederlandse burger in z’n geestelijke uitrusting zou beginnen te kwakkelen indien men een keer erachter zou komen dat het volgen van een klachtenprocedure niet meer voorstelt dan een psychologisch zoethoudertje zonder een realiteitsgehalte waarvan de uitkomst zelfs op een eraan gekoppeld juridisch proces op termijn, voorspeld en impliciet is vastgelegd. Een trefzeker voorbeeld is de klacht tegen het onheuse optreden van de politie inzake de behandeling van je aangiften of iets dergelijks. Je klacht komt conform de bepaling door het Rijk bij een klachtencommissie van de politie terecht alwaar een afgerichte menselijke politiehond er persoonlijk vaderlijk voor waakt dat de politie-reputatie geen blaam treft. Hij schrijft je terug in een kassajuf idioom waarmee hij je op een plezierige en onderhoudende wijze aan het verstand probeert te brengen dat je de wijsgerige abstractie in de gedraging van de politie niet hebt gesnapt en dat het toch niet zo was zoals je het hebt opgevat.
Kortom: klacht ongegrond. Uiteraard neem je hier geen genoegen mee en waag je een stap hogerop, n.l. de korpsbeheerder c.q. burgemeester van de desbetreffende gemeentepolitie. Het verschil tussen deze laatste klachtenbehandelaar en die van het klachtenbureau zit ‘m in het feit dat de korpsbeheerder een veel diplomatieker ingestelde waakhond van de politie is. Hoewel zijn brief redactioneel iets beter zal zijn samengeflanst komt het eindresultaat toch neer op de werktuiglijke ongegrond verklaring.
Het is ongehoord een term als nepotisme in Nederland te laten vallen maar weten- schappelijke geschriften die jammergenoeg als gebakken lucht worden beschouwd, laten weinig overeind van het reilen en zeilen binnen het Openbaar Ministerie. Het is absoluut een besloten wereld van machtswellustelingen die ongestraft mogen blunderen en die ondanks hun kleffe ellebogenwerk voor het leven zijn benoemd. Er kolken miljoenen weg door de geestelijke afvoerbuis van het OM.
Opmerkelijk is ook dat pas afgestudeerde jonge allochtone advocaten het moeten doen met een zelfopgezette justititiele toko in een arbeiderswijk terwijl een Nederlander zich op een wonderbaarlijke wijze heeft weten te verheffen tot de ambt van officier van justitie. Misschien moet datgene wat de onderzoekers Rovers ooit constateerde dat de zwartte dief meer risico’s loopt dan de blanke fraudeer, op deze wijze in stand worden gehouden.
Dit resultaat kan het best worden bereikt door de personele samenstelling strikt homogeen te houden. Misschien komt het door dit soort selectieve aanstellingen waarom gerechtelijke procedure’s, aangespannen door verongelijkte burgers, pas kunnen worden gehonoreerd als men er geen schadeclaim aan ruikt.
Anderszins wordt dit soort klachten genadeloos afgewezen en kun je procederen tot je helemaal in een andere aggregatietoestand overgaat .Ik denk dat het Nederland zou sieren indien men, zoals bij alcohol reclames, ook een slogan zou verzinnen voor klagers, bijvoorbeeld: ‘Jouw geklaag is pas geslaagd als je niets vraagt’.Zo weet de burger waar hij/zij aan toe is.
Rabin Gangadin




Indien je een klacht hebt over een overheidsorgaan, dan kun je ook naar de nationale ombudsman gaan. Je theorie dat je klacht altijd wordt afgewezen strookt niet met de werkelijkheid. Daarnaast vergelijk je appels met peren als je het hebt over een advocaat en een officier van justitie. Het zijn twee verschillende opleidingen. Indien iemand kiest voor de functie als advocaat dan heeft hij daar bewust voor gekozen. En voor de goede orde, de raad voor de rechtspraak wil juist allochtonen werven voor de functie als officier van justitie.