Niemand bekommert zich om meisjesarbeid


Volgens de rapporten werken er in India meer jongens dan meisjes. Deze statistieken zijn echter gebaseerd op een gebrekkige definiëring van werk. Onbetaald huishoudelijk werk van meisjes blijft onzichtbaar. In de strijd tegen kinderarbeid valt eveneens de meeste eer te behalen bij het redden van jongens uit fabrieken. Ondertussen blijven meisjes de was doen.

Steeds meer ontwikkelingslanden trekken het fenomeen kinderarbeid uit de zompige ruimte waar de taboes doorgaans verblijven, om in rapporten en notities te onthullen waar, in welke aantallen en onder welke omstandigheden hun kinderen werken. Met tabellen in de hand, denkt men het probleem goed te kunnen bestrijden. Maar statistieken en rapporten zijn vaak weinig betrouwbaar. Van de 30 landen rapporteerden 26 – waaronder India – dat binnen hun grenzen meer jongens dan meisjes werkzaam zijn. Aan zo’n uitkomst valt alleen te komen als de onbetaalde, reproductieve en/of informele taken van meisjes stelselmatig niet als werk worden aangemerkt. Meisjes werken echter meer dan jongens; in aantallen, in uren, en ook – aangezien ze op jongere leeftijd beginnen – in jaren. Maar de nog steeds in leven zijnde mythe dat vrouwen zelden arbeid verrichten, heeft tentakels die zich uitstrekken naar meisjes. De mythe bestaat bij de gratie van een gebrekkige definitie van arbeid die huishoudelijke activiteiten, het verzorgen van kinderen en ander onbetaald werk eenvoudigweg buitensluit en zo onzichtbaar maakt. Neem India.

De onderzoekers die vaststelden dat gemiddeld 13,5% van de Indiase jongens tussen de 10 en 14 jaar werkzaam waren, tegenover 10,3% van de meisjes, hebben hun kinderarbeiders vooral daar gezocht waar met name jongens gevonden zullen worden: in fabrieken, in de stad, op straat, in winkels. Bij het binnengaan van de kruidenierswinkel heeft men tegen het dienstmeisje van 11 dat net boodschappen kwam doen, waarschijnlijk gezegd: ga ’s uit de weg, wij zijn op zoek naar kinderarbeiders. De strijd tegen kinderarbeid wordt veelal gevoerd aan de hand van dezelfde gebrekkige definiëring van werk. Hierdoor bestaat de verwrongen situatie dat meisjes, die de meeste uren maken, de minste beloning ontvangen en de meest marginale positie innemen op de arbeidsmarkt en daarbuiten, niet of nauwelijks bereikt worden door hulpprogramma’s: het gevecht tegen kinderarbeid is vaak een gevecht tegen jongensarbeid. De gendered division of child labor heeft met verschillende culturele opvattingen te maken. In heel wat Aziatische en Afrikaanse culturen, waar het aanzien van een gezin staat of valt met de deugdelijkheid van de vrouwen, vormt een vrouw ‘die naar buiten gaat’ een bedreiging voor de familie-eer. Als zij wordt verkracht, verliest de familie het gezicht; als zij zelfbewustzijn wint en zich ontworstelt aan haar ‘natuurlijke’ gedrag van tedere zorg, zelf-ontkenning en timiditeit, staat de familie te kijk.

Daarom wordt veel meisjes al vroeg geleerd hun morele rol in het huiselijk domein te accepteren. Ze leren dat vrouwen graag binnen blijven en er met liefde zorgen voor gezin en huishouden. Met als gevolg, zo blijkt uit een onderzoek, dat plattelandsmeisjes in India zich gemiddeld negen uur per dag, 315 dagen per jaar bezighouden met wassen, koken, schoonmaken, vegen, schrobben, het halen van water, het verzamelen van hout, het onderhouden van dieren en het verzorgen van jongere kinderen. Met als gevolg ook, dat grote aantallen meisjes – soms niet ouder dan vijf – zijn verwikkeld in industrieel thuiswerk of als dienstbode werken in het huis van een ander. Er wordt gefluisterd dat India alleen al 100 miljoen huisslavinnetjes telt. Daarnaast is er de opvatting dat vrouwen in essentie toch vooral verzorgende en dienende wezens zijn. In die gevallen waarbij meisjes de huisdeur achter zich dicht doen om elders arbeid te verrichten, valt dan ook op dat hun werk vaker wel dan niet in het verlengde ligt van de zorgrol van thuis. Zo bleek dat er meer recente gegevens zijn die nog steeds niet zijn vrijgegeven.Veruit het grootste deel van de formeel werkende meisjes in de Indiase steden, werkzaam was in de zorgsector: 30,6%. In Bangladesh was dat percentage nog 62%. Ook in de industrie hebben meisjes vaak een ‘dienende’ taak. In de bouw brengen meisjes metselkalk naar de mannen en jongens die de muren metselen; in de leisteenmijnen doen jongens het hakwerk en ruimen meisjes de onbruikbare lei op.

Hoewel het met zorg misschien weinig te maken heeft, zijn bovendien miljoenen meisjes die hun – en nog vaker, andermans – brood verdienen als prostituee. Sextoerisme, de angst voor AIDS, het Aziatische geloof dat seks met een maagd zakelijk succes brengt of een man van z’n geslachtsziekten afhelpt, hebben de vraag naar, steeds jongere, meisjes alleen maar doen toenemen. Thailand telt intussen zo’n 800.000 kinderprostituees; India 400.000.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled