Toen was geluk nog heel gewoon…


ColumnsWe zitten op de zondagavond met het hele gezin voor de televisie naar één van de lievelingsprogramma’s van mijn vader te kijken, Toen was geluk nog heel gewoon. Door het nostalgische programma, slaat de nostalgie bij mij ook toe. Ik kijk onze gezinsleden aan, mijn ouders en mijn twee broers.

Vorig jaar rond deze tijd waren we niet samen, we waren niet compleet. Papa en mama waren in India en the three kids waren alleen thuis. Mijn broers vonden dat niet zo erg, hun zusje deed toch alles voor ze. In deze periode overleed ook ons zeventienjarig neefje plotseling, waar ik zelf erg van geschrokken was. En ik had besloten om in Suriname stage te lopen, omdat ik het hier even niet meer zag zitten. Een paar maanden was ons gezin weer uit elkaar. Papa, mijn broertje en ik zaten in Suriname en mama en barkaa bhay zaten in Nederland. Mijn broertje ging ook stage lopen in Suriname en papa wilde niet dat we alleen zouden zijn. Tijdens de feestdagen was het hele gezin in Suriname en het was de eerste keer dat ik zo’n geweldige jaarwisseling had meegemaakt. Surinamers weten pas echt wat feesten is. Helaas konden we weinig feesten, want er was de maand ervoor weer een familielid overleden.

Twee maanden later zat ik weer op het vliegtuig terug naar Nederland en na aankomst had ik het gevoel dat ik in een vriezer terecht was gekomen. De eerste weken had ik zo’n heimwee naar Suriname, maar na verloop van tijd ging het stukken beter. Suriname had me echt goed gedaan. Helaas overleed het derde familielid in één jaar, maar er was een schrale troost. Ons gezin, mijn ouders, mijn twee broers en ik, waren weer compleet. Als je familie voor vijf maanden uit elkaar is geweest, besef je pas hoe belangrijk compleetheid is. En nu, weer een paar maanden later, kijk ik ze allemaal aan en ben ik zo blij dat we met z’n allen naar dat nostalgische programma kijken. Het verlies van de familieleden heeft ons allemaal een beetje geraakt, maar we hebben elkaar gelukkig.

Als ik naar mijn vader kijk, vraag ik me af waar hij volgend jaar rond deze tijd zal zijn. Misschien thuis, waarschijnlijk in India of toch in Suriname. Het maakt mij niet uit, als hij maar terugkomt naar huis. Van mijn moeder weet ik dat ze er altijd zal zijn, daarvoor zijn moeders. Mijn moeder is mijn bron van liefde, troost, steun en wijsheid. Wat zou ik zonder haar moeten? Terwijl ik dit denk, krijg ik rillingen. En mijn broertje zal volgend jaar rond deze tijd waarschijnlijk al studeren en misschien zelfs een vriendinnetje hebben. Hij zal nog steeds een grappenmaker zijn, te laat thuis komen en met zijn vrienden rondhangen. Als hij maar zijn school afmaakt, dan komt het allemaal wel goed. Terwijl ik naar mijn grote broer kijk, krijg ik een brok in mijn keel. Volgend jaar mei zal hij niet meer bij ons op de bank zitten, maar in zijn eigen huis, op zijn eigen bank met zijn eigen vrouw. Hij gaat volgend jaar trouwen. Maar ik krijg een geweldige schoonzus, dus de brok in mijn keel maakt plaats voor een glimlach.

En waar zal ik zijn op een zondagavond in mei 2004? Ik zit waarschijnlijk op de bank met mijn ouders en mijn broertje. Misschien komen mijn broer en mijn schoonzus langs. En we zullen naar hetzelfde lievelingsprogramma van mijn vader kijken. En ik zal weer in een nostalgische bui terugkijken naar het vorige jaar en denken: Toen was geluk nog heel gewoon.

Varishna

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled