Spiegelbeelden
Ik sta hier tegenover jou. Ik vraag me af hoe lang jij dit nog wil volhouden? Ik kijk je aan, je blijft stilzwijgend kijken. Je zegt dat ik de enige ben die jou nooit in de steek heeft gelaten. Misschien is dat zo, misschien ook niet. Maar vandaag, beste vriend, laat ik jou wel in de steek. Vandaag haal ik de trekker over. Vandaag maak ik een eind. Een eind jou..
Ik ken je al sinds ik me heugen kan, daarom doet het me ook zoveel verdriet om tot dit besluit te komen. Ik wil het niet, maar het is beter voor jou. Jij weet dat ik gelijk heb.
Waarom blijf je me stilzwijgend aankijken? Waarom zeg je niks? Ik zie het verdriet in jouw ogen. Verdriet dat anderen niet kunnen zien. Ze zien alleen het lachende gezicht in jou.. Grappig, opeens bedenk ik me een nummer van ‘Queen’. Het nummer “The Show Must Go On“ Freddy Mercury wist dat hij niet meer lang te leven had en hij zong: “Inside my heart is breaking, my make-up may be flaking, but my smile still stays on. The show must go on…” Ik denk dat dit stukje tekst jou het beste omschrijft, nietwaar?
Ik ken jou als geen ander. Wat wil je, we zijn samen opgegroeid. We hebben samen veel gezien, we hebben samen veel gelachen. Het spijt me dat ik dit moet doen. Dit doet mij meer pijn dan het jou zal doen.
Je leeft met leugens van anderen. Hoe lang wil je dat nog vasthouden? Hoe zit het met jouw waarheid? De waarheid waar jij zo in gelooft? De waarheid die volgens jou altijd zegeviert? De leugen laat jij nu zegevieren. Waarom doe je dat? Ik kan je ook wel begrijpen. Je zit tussen twee vuren, maar ondertussen breekt het jou. Die leugen die breekt jou. Dat is iets waarmee jij niet kan leven. Ik ken jou. Zij kennen jou niet. Ze denken jou te kennen, maar ze moesten eens weten. Ze moesten eens weten en proberen te begrijpen wat die leugen met jou doet. Misschien zou de waarheid dan wel zegevieren.
Je blijft mij maar stilzwijgend aankijken. Ik zie het verdriet in jouw ogen. Ik weet dat ik dit moet doen. Ik doe dit omwille van jou. Ooit zul je me er dankbaar voor zijn. Ik hoop dat je het dan begrijpt. Het spijt mij echt, vriend.
Weet je nog dat je een keer bij me kwam en zei dat iemand je een nietsnut noemde? Ik heb daar eens over nagedacht. Misschien had die persoon wel gelijk. Misschien ben jij ook een nietsnut. Laten we eens eerlijk zijn, wat heb jij tot nu toe in je leven bereikt? Je bent een gescheiden man. Je hebt een kind op de wereld gebracht die je niet eens mag zien. Je doet al 10 jaar het werk wat jou niet bevalt en nog steeds heb je geen carrière gemaakt. De vrouwen die in jouw leven komen blijven niet lang bij je. Al jouw vrienden lijken het gemaakt te hebben en wat heb jij? Niets.
Wat zei je zus tegen je? Je hebt een te goed hart. Ik zal daar heel eerlijk over zijn. Ik heb daar zo mijn twijfels over. Mensen die denken jou te kennen, weten niet wat voor spelletjes jij speelt. Ze weten niet in wat voor leugens je leeft. Als zij dit allemaal wisten, zouden ze dan nog steeds zeggen dat je een goed hart hebt? Ik denk het niet.
Het spijt me. Het moment is aangebroken. Ik kijk je aan. Ik zie de angst in jouw ogen. Nog steeds zeg je niks. Misschien is het wel beter zo. Misschien hou ik dan geen schuldgevoelens hieraan over. Ik sluit mijn ogen en haal de trekker over.
Het is voorbij. Het is gebeurd. Ik durf mijn ogen niet open te doen. Nog niet. Ik denk aan die leuke tijd met jou. Spijt heb ik niet dat ik het heb gedaan. Het is beter zo, beter voor jou. Ik weet dat ik mijn ogen moet openen. Ik moet kijken naar jou. Ik probeer het. Langzaam open ik mijn ogen om je te zien. Ik zie gebroken spiegelscherven.
Anoniem



