De start


Om een nieuw begin te maken moet je een eind hebben gemaakt aan wat voorbij is. Maar is het allemaal voorbij? Ja, het is allemaal wel achter de rug, maar van binnen? Hoe weet ik nou dat ik er werkelijk overheen ben? Sommige dagen gaat het heel goed, en dan denk ik geen moment terug aan het verleden. Andere dagen word ik geteisterd door herinneringen. Geen herinneringen aan de persoon, maar aan gebeurtenissen, gesprekken en gevoelens…en dat blijft. Het doet geen pijn, en het roept ook geen vreugde of gemis op, maar het is er. Is dat een slecht teken, ben ik er dan niet over heen, of is dat normaal? Ja, ik wil een nieuw begin maken en beginnen met een schone lei. Ik wil aan de start staan, en niet het gevoel hebben dat ik voor de eindstreep sta. De eindstreep die ik nog moet behalen. Mensen zeggen, als je werkelijk iets wil, dat het je dan ook lukt. Ik hoop dat dit waar is, want ik wil het werkelijk. Zowel mijn hart als mijn verstand zeggen mij dat ik het heel graag wil. Ik wil leven alsof ik ongeschonden en ongekwetst ben. Niets moet mij pijn of verdriet kunnen doen, ik wil immuun zijn en toch niet koud als steen worden..

Ik leef verder, de dagen kan ik niet tegenhouden, maar leef ik echt? Tijd doet vergeten en tijd doet helen. Soms lach ik en dan is het alsof alles om je heen goed is, je voelt je krachtig en positief in het leven. En dan kan een klein voorval je helemaal doen verdrinken in die diepe put, waaruit je met zoveel moeite omhoog bent geklommen. Deze put is erg grauw en donker, en voelt kil en eenzaam aan. De herinnering aan deze plek is verschrikkelijk, en doet je angst aan. Nee, ik wil niet terug naar deze plek, daar wil ik me voor behoeden. Alleen is er een ding, wat mijn hart vanuit het binnenste van zich schreeuwt, en dat kan ik niet negeren: “Ik wil weer leven, werkelijk leven, dat is wat ik wil.”

Paayal

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled