The Score


Zonder twijfel kunnen we stellen dat er rond deze film flink wat tumult is ontstaan. En dan voornamelijk rond de vete tussen Marlon Brando en Frank Oz. Brando heeft namelijk te kennen gegeven Frank Oz niet goed te kunnen verdragen, waardoor de conflicten op de set erg opliepen. Zelfs zo erg dat Brando niet meer in dezelfde ruimte als Oz wilde zijn, waardoor Robert De Niro hemzelf voor sommige scènes met Brando de regiefakkel eventjes moest ovenemen. Desondanks is “The Score” een meesterwerkje geworden, wat we -met een dergelijke topcast- ook wel enigszins hadden verwacht.

We maken kennis met Nick Wells (Robert De Niro), een eigenaar van een bekende jazzclub in Montreal. Nick is echter ook een kenner van alle mogelijke brandkasten en kluizen. Stelen, waarvoor hij over het meest professionele materiaal beschikt, is dan ook één van zijn hobby’s. De wroeging begint echter op te komen en hij wil ‘met pensioen’ en zich terugtrekken met zijn vriendin Diane (Angela Bassett). Ware het niet dat zijn beste vriend Max (Marlon Brando), die tevens een heler is en zijn partner in de illegale zaakjes, met een aanbod komt, waar Nick moeilijk nee op kan zeggen. Max heeft namelijk zijn kunstminnend oog laten vallen op een Franse scepter uit 1661, die toevallig ook ettelijke miljoenen waard is. De scepter bevindt zich echter in een goed bewaakt museum.

Een volgende introductie is die van Jackie Teller (Edward Norton), die al enige tijd in dat museum aan de slag is. Jackie is Max’ insider, die Nick moet helpen om de klus tot een goed einde te brengen. Nick is gewend alleen te werken en wil zijn handen echter van het project lostrekken. Jackie heeft echter reeds voldoende weet van de zaak en Max is één van Nicks beste vrienden, waardoor hij uiteindelijk toch maar besluit de zaak aan te pakken. Alles dreigt in het honderd te lopen, wanneer de scepter overgebracht zou worden naar een ander museum. Nicks jarenlange ervaring en intelligentie doen de klus alsnog bijna slagen, ware het niet dat nu Jackie zijn veto stelt…

Je zou het regisseur Frank Oz niet geven om een dergelijk spannend, knapgemaakt en sensatievol misdaadproject te kunnen creëren. We kennen Oz toch eerder van debiele komedies als “In & Out”, “Housesitter” en “Dirty Rotten Scoundrels”. Maar alle onnozelheden uit zijn vorige films heeft Oz helemaal achterwege gelaten om een misdaadepos te regisseren, dat direct hoog in de klassiekerlijsten mag pronken als het van ons afhangt. Zoals gezegd bleken er ook vele wrijvingen te zijn, waardoor Robert De Niro enkel scènes regisseerde, maar welke zal altijd een raadsel blijven. De film gaat bijna direct van start en houdt een goede vaart, waardoor je als kijker de 125 minuten makkelijk uitzit, zonder eenmaal je horloge te moeten raadplegen.

Ook veel lof voor het script, dat van de hand van debutant Daniel E. Taylor is. De film zit bol van heerlijke dialogen, die soms zelfs een lachje op het gezicht van de kijker kunnen toveren. En hoewel “The Score” zowel een misdaadepos als een thriller zou kunnen zijn, maken we uit het scherpe script op dat hij de nadruk heeft gelegd op de spanning rond de kraak, waartussen hij ook een uitdieping van de personages aan bod laat komen. We waren vooral onder de indruk van Edward Nortons personage, wat hij toch wel enorm inventief heeft gevonden. De schitterendste dialogen waren echter toch weggelegd voor vakgrootmeester Marlon Brando’s personage Max, die de wijze, en vaak messcherpe praat mag verkopen, in samenspel met Robert De Niro.

Wat ons bij de cast brengt. De hoofdrol is weggelegd voor Edward Norton, die naar eigen zeggen simpelweg direct heeft getekend omdat hij dan op de affiche kon met levende legendes als De Niro en Brando. Je zou voor minder, natuurlijk. Maar wat betreft zijn prestaties? Edward Norton werd namelijk al vaker de nieuwe De Niro of de nieuwe Brando genoemd en nu hij samen met deze namen in een film zit, zal hij moeten bewijzen wat hij waard is. En, jawel, Edward Norton is een echt natuurtalent, die we later zeker nog veel meer zullen tegenkomen. “The Score” is echter nog maar zijn achtste film als acteur, maar stuk voor stuk waren het sterke projecten, met sterke rollen daarbij, waarmee hij aantrad. Hij had zelfs het lef om een romantische komedie te regisseren, dat echter wel zijn minste project is tot nu toe. We malen er eigenlijk niet echt om, want van Norton wisten we wel dat hij aardig wat in zijn schelp voerde, maar dat hij kon concurreren met dergelijke megasterren gaat ons petje te boven.

Daarnaast staan de twee groten. In de eerste plaats hebben we Robert De Niro. Na het erbarmelijke “15 Minutes” is deze “The Score” een meer dan waardig eerherstel. Hij acteert met zijn typische stijl. Aangezien we niet weten welke stukjes hij regisseerde (we vermoeden die met Marlon Brando), kunnen we over die kwaliteiten niet veel vertellen. De laatste hoofdrolspeler is Marlon Brando. Deze man is gewoon een bron van genialiteit en hij speelt moeiteloos iedereen, hoe goed ze ook mogen acteren, van het scherm. Hier speelt hij weer een typische rol van oudere (ja, dat kun je nu eenmaal niet verstoppen) mentor, die de anderen de kneepjes van het vak bijbrengt en zelf steeds klaarstaat met een hoop wijze raad. Een briljante prestatie drie jaar na zijn al even schitterende in “Free Money”.

“The Score” is een mengelmoes van verschillende genres en stijlen. Wie echter houdt van een overdonderend boeiende en intrigerende thriller, vermengd met enkele scherpe one-liners en misdaadelementen zit bij deze film op de juiste plaats. Dat we er ook nog eens een schitterend script en een geniale cast bij krijgen, is mooi meegenomen. Dé film!

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen