Grote mensen vermaak
In den beginne was er geen televisie. Rond de jaren 50 kwamen de eersten in Nederland. De eerste heuse zender was Nederland 1. Vervolgens werd het publieke bestel uitgebreid naar twee zenders, logischerwijs werd de tweede zender Nederland 2. In de jaren 90 ontstond de eerste commerciële zender, thans beter bekend als RTL 4. Anno 2001 zijn er in totaal drie publieke zenders en zeven commerciële zenders. Een keuze uit zoveel zenders: dat moet toch gegarandeerd altijd iets leuks om naar te kijken opleveren? En dan laat ik de buitenlandse zenders voor het gemak maar even buitenwegen. En toch. Je zult verbaasd zijn, dat er toch nog genoeg momenten zich voordoen wanneer er geen mallemoer te beleven valt op de vaderlandse televisie. Het zou je van de straat moeten houden! Soms heb ik de neiging om mijn toestel juist de straat op te gooien. Maar goed. Daar wou ik het eigenlijk niet over hebben. Anders wordt dit weer zo een klaagtekst, en daar heb ik even niet zo veel zin in. Laat ik het even over iets leuks hebben. Iets leuks? Waarom niet tegelijkertijd iets leuks en grappigs?
Tegenwoordig barst het van de kennisquizen op de Nederlandse buis. Elke zender of omroep heeft dan natuurlijk zo zijn eigen variant. En ik moet toegeven: kennisquizen trekken me wel. Altijd heb ik wel zoiets van: “even kijken hoeveel ik vandaag weet”. Soms gaat het me makkelijk af en soms ook weer niet. Zoals bij “twee voor twaalf”; ik ben al blij als ik minstens één vraag kan beantwoorden. Hoe dan ook, thuis is het altijd makkelijker. Maar of het nu in het echt ook zo veel moeilijker is?! Dat betwijfel ik ten zeerste. Het gaat tenslotte om de zenuwen die bedwongen moeten worden, maar eenmaal begonnen met het spel lijkt het mij alsof je weer thuis voor de buis aan het quizzen bent. En daar komt dan ook het grappige kijken: sommige kandidaten schijnen dan toch nog iets te zenuwachtig te zijn. Want de antwoorden die sommige mensen soms geven, om in een deuk van te liggen. Ik weet, je mag mensen niet uitlachen; zij doen ook hun best en zij durven tenminste op de televisie hun kunsten te vertonen. Maar toch, om een voorbeeld te geven. Op de vraag wie de hoofdrol speelde in de film “One flew over the cuckoo’s nest” presteerde een van de kandidaten het om Peter-Jan Rens als antwoord te geven. Peter Jan Rens? Good old meneer Kaktus, die te pas en te onpas zijn billen liet zien? Sorry hoor, dan kan je me wel op de grond vinden, rollend van het lachen. Doe dan maar liever het hulpje van meneer Kaktus na, denk ik dan: Uhmmm. Kweetnie?! En zo zijn er wel meer lachwekkende. te verzinnen. Misschien is dat ook wel een idee voor een programma; een compilatie van de creatiefste, leukste en grappigste antwoorden.
Grappig, maar dan op een hele andere manier, zijn de zogenaamde “durfshows”. Spelprogramma’s waarbij de deelnemers één of ander uitdagende opdracht moeten uitvoeren alvorens kans te maken op een al dan niet astronomisch geldbedrag. De zogenaamde fysieke opdrachten lijken mij ontzettend leuk, zolang ze maar een hoog “survivalgame-gehalte” hebben en sportief zijn. Opdrachten waarbij je soms lekker zwetend tot (over) de grens moet gaan. Maar missies waarbij er smerige – en dan bedoel ik ook echt smerige – dingen van mij worden verwacht passeer ik liever voor. Net zo verbaasd als je bent over meneer Kaktus en zijn Oscarwinnende nest, minstens zo verbaasd ben je als je ziet wat mensen op de televisie allemaal niet willen doen voor geld. Te ranzig voor woorden. Wat dacht je ervan om eerst te smullen van een paar overheerlijke buffeltestikels voor je naar de volgende ronde gaat? Na lang aarzelen zou ik toch passeren. Aarzelen of ik niet die borrelhapjes bij de presentator in zijn mond moest duwen. Maar goed. de afstandsbediening heeft nog altijd een knop dat er voor zorgt dat je altijd naar een ander zender kan gaan kijken. Een zender die je niet zo’n vies smakende Baap-re-Baap gevoel geeft. Het liefst eentje die je kan doen lachen en niet eens om leedvermaak. Een zender zoals Cartoonnet.
Mr Big



