”Would you know my name? if I saw you in heaven.”


Specials & ReportageGesneden tijdens het scheren. Bloed stroomde over mijn wangen. Snel tussen de spulletjes op zoek naar watten. Eindelijk gevonden achter een pak met oude foto’s. Ik maakte een propje en zette het direct op mijn wond. Een glimlach gleed over mijn gezicht. “Onhandig moppie”, klonk het achter mij.

In het spiegelbeeld zag ik haar staan. Ze keek bezorgd naar mij wat ik mijzelf had aangedaan. Ze pakte een schoon watje en probeerde mij te behandelen. Ik draaide me om en knuffelde haar. Haar lach… Restjes scheerschuim op haar wangetje.

De telefoon ging. Ze was inmiddels alweer verdwenen. “Met Sunil”, zei ik zachtjes. Gekraak aan de andere kant. “Met Anil, kan je me zo ophalen, mijn auto heeft het weer eens opgegeven?”. “Ok, ben er over een half uur”. We namen afscheid en ik ging weer verder met mijn zware taken als man zijnde.

Nadat ik klaar was met scheren, hing ik mijn handdoek naast die van haar, een witte met bloemen erop. Ik hoorde haar daarna mij roepen, “Schat, je koffie is klaar.” Ik liep naar de keuken toe. De geur van verse koffie tegemoet. Ik schoof aan tafel bij haar. Jasmijn nipte aan haar kopje koffie. Door de damp heen zag ik haar lippen, rood als de rozen op tafel. Haar mooie grote bruine ogen, die mij konden aankijken alsof ik zweefde. Ze wierp even haar zwarte golvend haar naar achter. Ze reikte vervolgens met haar handje naar mijn wang toe. Ze haalde het watje weg, bukte voorover en gaf me een kusje. “Het bloeden is gestopt.”

Ik stond weer op, nadat ik mijn koffie op had en nam afscheid van haar. Zij zette mijn das nog even goed. Het was altijd moeilijk om van haar te scheiden. Ook al was het maar voor een paar minuten. Meestal zei ze dan tegen mij: “Neem geen afscheid, want ik zal altijd bij jou zijn.” Vervolgens plaatste ze haar handje op mijn borst, waar mijn hart moest zitten.

Anil stond al buiten te wachten. We groetten elkaar kort. “Sunil, ik moet nog ergens langs. Heb al aan kantoor doorgegeven dat we iets later komen.” We zeiden niet veel tegen elkaar. De radio stond aan. Eric Clapton zong weergaloos: “Tears in heaven.” Af en toe zei Anil welke weg ik moest nemen.
We kwamen bij een afgelegen plaats aan. We liepen naar een plek toe met allemaal rozen. Net zo rood als wat bij ons op de tafel stond. Anil zijn lippen trilde even. Ik keek naar de steen, “Jasmijn Lachman. 24 juli 1976 – 14 december 2002.” Misschien had ik het allang beseft. Ik weet het niet, maar mijn tranen liepen over mijn wangen. Hoorde haar nog zeggen, “Ik zal altijd bij jou zijn.”

SPiRiT

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled