Korte schets over de immigratie
|
|
In ruil voor het bezit van de Nederlandse kolonie Guinea (Goudkust) gaf Engeland aan Nederland toestemming voor de werving en inscheping in Brits-Indië van contractarbeiders voor Suriname. De toestemming en de voorwaarden hiertoe werden vastgelegd in “het traktaat” van 8 september 1870. Voor de werving van de aspirant contractanten in India maakte men gebruik van wervers (Arkaathi’s ). Onder allerlei valse voorwendselen en mooie beloften door de wervers werden de mensen gelokt om mee te gaan. De “aangeworvenen” kwamen voornamelijk uit de United Provinces (thans Uttar-Pradesh), WestBihar en de Gangesvlakte van Noord-lndia. Vanuit de sub-depots (opslagplaatsen) in de steden Benares, Allahabad, Basti En Muzzafarpur werden zij met de trein vervoerd naar de inschepingshaven CALCUTTA. Van hieruit vond de overtochtplaats per zeil- of stoomschip. De reisduur per zeilschip duurde 3 maanden en per stoomschip 6 -8 weken.
Aangezien de havenstad Calcutta als inschepingplaats diende werden deze immigranten lange tijd aangeduid als Kalkatta’s.
Aankomst .
Op 4 juni 1873 verscheen het eerste transportschip “De Lalla Rookh” aan de monding van de Surinaamse rivier met aan boord 399 personen. Op 5 juni 1873 (de volgende dag) zetten zij voet aan wal. Deze ontscheping vond plaats te Fort Nieuw Amsterdam, thans de hoofdplaats van het District Commewijne. Voor de nakomelingen van de immigranten is de naam “Lalla Rookh” dan ook het symbool geworden van de uittocht van hun voorouders uit India. De immigranten werden bij aankomst enige tijd ondergebracht in een opvangcentrum: het zogenaamde “koelie depot”. Het immigratie departement was belast met de opvang, de registratie en de toewijzing op de plantages. Aan het hoofd van dit departement stond de Agentgeneraal. Vooral de agentgeneraal J.F.A.C. van Roosevelt heeft een belangrijk aandeel gehad in het welslagen van de immigratie in Suriname. Zijn belangrijkste opvolgers waren G.H. Barnet Lyon en C.van Drimmelen.
Door of ten overstaan van de agentgeneraal had in het depot de toedeling der contractanten plaats. De agentgeneraal moest o.a. zorg dragen dat geen man van zijn vrouw werd gescheiden, ouders of verzorgers van hun kinderen en dat aan de wens van de immigranten, om bij elkaar toegedeeld te worden, zoveel mogelijk gevolg gegeven werd.
De eerste immigranten werden verdeeld over de plantages Alkmaar, Zoelen, Resolutie, Alliance en Hooyland. Door tekening van een arbeidscontract hadden zij zich verplicht om voor vijf jaar betaalde arbeid op de plantages te verrichten. De arbeidstijd bedroeg 6 dagen per week en 7 uur per dag in het veld of 10 uur in de fabriek. Het loon bedroeg FL. 0,60 voor een volwassen man en voor vrouwen en jongens van 10 tot 16 jaar FL. 0,40 per dag.
Poenale sanctie.
In het arbeidscontract was ook de zogenaamde “poenale sanctie” opgenomen. Dat hield in dat de plantagedirecteuren een wettige straf konden opleggen in geval van onbetamelijk gedrag, verzuim, of desertie. De Poenale Sanctie was het machtigste wapen in handen van de plantagedirecteur om de contractarbeider in bedwang te houden. De officiële rapporten noemen met naam en toenaam de gevallen waarbij de contractanten door directeur, opzichter en sardar (voorman) met de stok of op andere wijze mishandeld zijn geworden.
Maar uit vrees voor represaille werden de mishandelingen niet aan de overheidsinstanties doorgegeven. En deze represailles bestonden uit zware en vernederende taken, zoals het reinigen van latrines, het ophalen van trenzen waarop de latrines stonden, het kappen van brantimaka, opdrachten om andere zware taken te vervullen, vaak op afstanden, ver verwijderd van de plaats, waar iemand zijn vrouw werkte; een gemene vorm van wreedheid, waarbij de zenuwen van de echtgenoot, uit angst voor de mogelijkheid van verkrachting van zijn vrouw en van meed ere van dergelijke gemene streken, tot het uiterste gespannen werden.
In de periode van 1873 tot 1916 (stopzetting van de immigratie) brachten 64 transportschepen in totaal 34.304 Brits Indische immigranten naar Suriname. Bovendien kwamen ongeveer 3.000 Brits-Indiërs, hetzij als contractant, hetzij als vrije kolonist uit Engelse en West-Indische gebieden naar Suriname. Ongeveer 11.700 contractanten (= 113 deel) keerden naar India terug.
Na afloop van de contractperiode had de immigrant recht op een vrije terugreis naar het moederland. Ook kon men na vervulling van de werkovereenkomst in het land blijven, waarbij door het Koloniaal Bestuur percelen werden toegewezen.
Vestiging in Suriname (nieuw vaderland)
Een groep vestigde zich als kleinlandbouwer op de door het Gouvernement ingerichte vestigingsplaatsen (waaronder Alkmaar, Pad van Wanica, La Recontre, Paradise, Laarwijk, Livorno). Door hun sobere levensstijl -men noemde dit ten onrechte gierigheid – en hun arbeidslust waren zij in staat wat geld opzij te zetten. Bovendien belegden zij hun spaarpenningen in gouden en zilveren munten en andere sieraden. Hierdoor waren zij in staat om eigenaar of huurder te zijn van grote stukken domein- of particuliere gronden. De immigranten en de eerste generatie nakomelingen zijn vrij laat ertoe gekomen wat meer vertrouwen te hebben in bankinstellingen.
De oorzaak hiervan moet worden gezocht in het herhaaldelijk bedrog door fraudeleuze handelingen van bepaalde notarissen en malversaties op het Immigratie Departement. Ter illustratie hiervan de onderstaande anekdote: “Nadat de goudsmid B. door een zeker notariskantoor was benadeeld geworden, is dat door hem vereeuwigd in zijn toen erg populair liedje Ala bakra chori kare (= Alle blanken stelen).”.
In de periode na 1916 groeien de Brits-Indiërs en hun nakomelingen uit tot volwaardige staatsburgers (Hindoestanen) in Suriname. Door het volgen van onderwijs, alsmede hun financieel-economisch sterke positie nemen zij thans in tal van geledingen in de maatschappij een volwaardige plaats in. Door hun sociale, culturele en politieke activiteiten hebben zij een grote invloed gehad op de ontwikkeling van Suriname als land en als multiculturele samenleving.
Een Ere Saluut voor allen die in de vroege periode met veel liefde, geduld en toewijding hebben bijgedragen aan de ontwikkeling en vorming van de nakomelingen van deze immigranten.
Stan




🙁 :upset :eek :cry 😕 :sigh 😡
:upset k vind het heel goed dat hr. Stan dit artikel heeft geplaatst. Echter, de daadwereklijke auteur van dit artikel is dhr. Girjasing die in het programma boekje bij de herdenking van 125 jaar Hindostaanse Immigratie in Suriname onder aupicien van het Commissie herdenking 125 jaar Hindostaanse Immigratie als samensteller van het programmaboekje dit artikel heeft geschreven.Dus ook de bron vermelden.
De opa en oma van mijn moeder inclusief haar 5 Mausies (tantes) en 1 Mama (oom) zijn in 1920 teruggegaan naar India. Het is jammer, dat over deze mensen weinig bekend is. Ik zou ze graag willen ontmoeten in India.Weet iemand de weg ze terug te vinden?