Deel III, Donor of niet?


SpecialsIk loop alweer bijna een jaar rond met een orgaan van iemand anders. Een orgaan waarmee ik niet ben geboren. Een orgaan dat toebehoorde aan iemand die ik totaal niet ken. Iemand die nog heel erg jong was. Iemand die door een ernstig ongeluk is overleden. Iemand die eigenlijk nog moest genieten van het leven. Maar ook iemand die na zijn/haar overlijden ervoor zorgde dat ik weer verder kon met mijn leven. Hoe het is om een donororgaan te krijgen, heb ik zelf kunnen ervaren.

Drie jaar geleden werd ik doorverwezen naar het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Daar heeft de specialist me uitgelegd dat ik auto-immuun hepatitis had. Een foutje in het afweersysteem waarbij de goede stoffen die belangrijk zijn voor de lever, niet herkend worden door de lever. De lever stoot deze stoffen gelijk af en daardoor ontstaat er levercirrose. Mijn lever zou het niet veel langer meer uithouden en ik werd in februari 2001 op de wachtlijst geplaatst voor een levertransplantatie. In de periode die volgde kreeg ik steeds meer ziekteverschijnselen en werd ik een aantal keer opgenomen in het ziekenhuis.

Op 6 november 2001, om 17.45 werd ik gebeld, dat men waarschijnlijk een nieuwe lever voor mij had. Ik moest gelijk naar het ziekenhuis komen. De emoties kwamen los. Enerzijds omdat er nu eindelijk een eind zou komen aan de pijn en het aftakelen. Maar anderzijds besefte ik ook dat ik een lever van iemand zou krijgen die net overleden was. Die ik totaal niet kende, maar die toch spoedig heel dicht bij me zou zijn. Dat geluk en verdriet heel dicht naast elkaar liggen. 

Ik had al veel eerder nagedacht wat het precies betekende om een lever van iemand die al overleden is, te krijgen. Lang kon ik niet stilstaan bij het idee, het was zo vreemd en ik voelde me schuldig, omdat ik in principe wachtte op iemands dood! Ik heb hier later een gesprek over gehad met mijn chirurg. Hij zei het volgende: “Elke dag overlijden er wel mensen, maar het is wel mooi dat je door kunt blijven leven omdat iemand er voor kiest om zijn organen te doneren na overlijden.” Dat vond ik ook mooi en ik heb dan ook diepe bewondering en respect voor mijn donor in de eerste plaats, maar ook voor de nabestaanden van mijn donor. Zij hebben op een heel moeilijk moment, een hele moeilijke beslissing moeten nemen. 

In mijn hart zou ik wel willen weten wie mijn donor is geweest. Maar mijn verstand zegt dat het beter is zo. Inmiddels heb ik wel een brief naar de nabestaanden van mijn donor geschreven. Ik heb weken over de brief gedaan, want het is niet zomaar iets wat je op papier zet. Ik wilde ze gewoon laten weten dat dat laatste stukje van hun dierbare ook goed is terechtgekomen en hoe zeer hun besluit mijn leven heeft veranderd. Ik heb nergens meer last van. Helemaal geen pijn meer! Ik heb de energie om weer van alles te kunnen doen. Ik kan weer leuke dingen gaan doen met mijn zoontje Amar van 5 jaar. 

Mijn toekomst ziet er nu heel goed uit. Ik moet wel mijn hele leven lang medicijnen blijven slikken, om afstoting van de lever te voorkomen. Ook ben ik sneller vatbaarder voor ziektes, omdat mijn afweersysteem is aangetast. Ik moet voorzichtig zijn met wat ik eet en waar ik eet. Geen afhaal-eten meer voor mij! Ik kan er flink ziek van worden, heb ik gemerkt…

Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen dat ik een voorstander ben van orgaandonatie. Ik droeg al een donorcodicil bij me toen ik een jaar of 15 was. Ik had het papiertje in mijn schooletui liggen. Hoe ik erop kwam om dat mee te dragen? Een buurmeisje van toen 20 had het ook en zodoende kwam ik erachter wat het was. Ik vond het normaal om je organen achter te laten voor anderen die er misschien wel wat aan hadden. Als ik doodging had ik er immers niks meer aan. Zo dacht ik toen, niets meer en niets minder. Maar alleen ik was op de hoogte van mijn codicil. Ik durfde het mijn ouders niet te vertellen. Bang voor hun reactie. Ik was bijna zeker dat ze het zouden afkeuren en dat ze zouden vragen of ik wel goed bij mijn hoofd was. Stom eigenlijk, want als er iets met me was gebeurd toentertijd, dan hadden ze niet eens geweten dat ik een codicil had en wat mijn wens was geweest. Het was nooit ter sprake gekomen bij ons thuis. Ik denk dat dit bij veel hindoestaanse gezinnen het geval is. 

Wordt vervolgd… volgende week!. 

Shari

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled