Hindoestaanse media-‘gekte’
Stel, je heet Rani Mukherjee, 25 jaar, je bent een grote Bollywoodster en je komt voor een show naar Nederland. Je komt ’s ochtends aan op Schiphol en je moet vrijwel meteen daarna naar een persconferentie dat twee uur duurt in het Hilton Rotterdam. Hoe zou jij je voelen? Wel, het wachten is dan op jouw woede-uitbarsting, een huilbui of een toevlucht naar drank, drugs en wellicht ook hoeren. Dat is het afgelopen weekeinde gebeurd in Rotterdam, voorafgaande aan de grootste Bollywoodshow aller tijden in Nederland: Craze 2003 in AHOY’ Rotterdam met ruim negenduizend bezoekers, complete gekte, alles was uitverkocht.
Ik schrijf zaterdag 27 september 2003 in AHOY’. De ganse Hindoestaanse ‘pers’ staat te wachten op een perskaart om te kijken naar de generale repetitie van de dansers en danseressen uit India. Ik schrijf ‘pers’, omdat misschien een kwart van die groep echt bij de pers horen, het Algemeen Dagblad, RTV West, Hindostani TV en ik was daar met een fotograaf namens de Haagsche Courant, mijn broodheer. Daarnaast waren een paar Hindoestaanse lokale radiostations vertegenwoordigd, Natraj TV en een paar websites, waaronder IndianFeelings en Desination. Desination was daar met een ‘crew’ van geloof ik drie man, waaronder het broertje van PR-officer en ex-miss Universe Nederland Reshma Roopram. Verder was er nog een crew met maar liefst twee fotografen en een dame die ook daar namens ‘iets’ was.
Mij is het ook niet gelukt. Net zoals voor iedere journalist, presentator, webmaster of hobbyist. Niemand heeft Rani Mukherjee, Sanjay Dutt, Asha Bhosle, Bipasha Basu en Kumar Sanu (spreek uit: Shjanoe) gesproken. Anderen hadden een verslagje kunnen maken van de persconferentie die dag ervoor. Maar de media die dat hadden gemist, konden op een houtje bijten. De sterren wilden zelfs niet op de foto. Echter mijn fotograaf Evert-Jan Daniels heeft wel een mooie foto kunnen maken van Sanjay Dutt. Geposeerd, bij de kleedkamers, in het geniep. Tja, de aanhouder wint, want we stonden al vanaf twee uur te wachten en we vertrokken rond halfzes, zonder het aan ons beloofde interview met Rani Mukherjee, maar met een foto van Sanjay Dutt. Misschien wel wat voor de courant.
Zoals eerder geschreven wilden de sterren niet met ons praten. Rani Mukherjee was chagrijnig. Zij heeft in die paar uur dat ze daar was geen moment gelachen. Bipasha Basu had een geblesseerde schouder. Ze was gevallen op het Indiase vliegveld. Met haar arm in een mitella huilde ze van de stress en schaamte, want zo wilde ze de ‘pers’ niet te woord staan. Asha Bhosle is oud en dacht alleen aan repeteren, repeteren en nog eens repeteren. Kumar Sanu was niet interessant genoeg, want hij komt toch elk jaar, minstens twee keer. En dan Sanjay Dutt, knetterstoned, dronken (‘stronken’) en ver van de wereld. Hij liep alleen een beetje heen en weer van en naar het podium. Stoer gekleed in leren jack en spijkerbroek. Zijn zonnebril verdween niet van zijn zijde, zodat zijn rode ogen en gigantische wallen werden gemaskeerd. Maar, wat wil je ook: lange reis naar het kleine nietsbetekenende landje Nederland voor de Indiërs, een veel te lange persconferentie dat hoogstens een halfuur had mogen duren en de Hindoestaanse ‘pers’ cq. fans die kwijlend op de sterren stonden te wachten zonder enige professionaliteit. Ook ik verwachtte meer professionaliteit, van de sterren, maar ook van mijzelf en alle anderen.
Perdiep Ramesar




okee ik vind het een beetje onzin wat je nu typt .. zo kan je natuurlijk ook altijd wel wat te zeuren hebben , … ipv dat je dit verhaaltje typt op deze site, zet m dan in die krant van je, ,. dan krijg je net zulke reacties die ik nu geef, ik, een oernederlandse meid die een super bollywood-india-cultuur fan is, . vind het echt een zielig verhaaltje…
sorry.
gr joyce :cry