Een leven op één avond ontnomen


Suriname. Een land dat wij allemaal wel kennen. Je hoort de wildste verhalen over dit prachtige land. De één zal het hebben over het lekkere klimaat. De ander zal praten over de familie die daar woont. Ik zal een verhaal vertellen over een geest die het leven nam van een jonge vrouw.

Ik kan me nog herinneren dat ik nog heel erg klein was. Ik was misschien maar een jaar of vijf. Niet ouder. Onze buur was een jong echtpaar. Volgens mij waren ze net getrouwd. Wat de man voor werk deed, dat weet ik niet meer precies. Maar de vrouw was militair. Ze leek een prachtige carrière te kunnen maken. Maar dat bleek allemaal schone schijn.

Op een nacht werden wij opgewekt door een gegil van een vrouw. Een gegil dat riep om hulp. Een onvergetelijk gegil. Mijn vader stond op om te kijken waar dat gegil vandaan kwam. Het was van onze buur, het jonge echtpaar. Een echtelijke ruzie misschien, zou je zeggen. Maar dit gegil was anders, het was alsof de vrouw verlost wou zijn van iets. Het kon onmogelijk een echtelijke ruzie zijn. De man gilde niet. Het was de vrouw die hard gilde. Maar waarom? Wat was er aan de hand? De hele buurt werd wakker. Sommigen gingen kijken wat er aan de hand was. Ik was nogal een dappere jongen toentertijd. Wat wil je, ik was pas vijf en kende geen angst. Ik zei dan ook heel dapper tegen mijn vader: “Laten we gaan kijken wat er is.” “Nee,” antwoordde hij. “Jullie blijven hier, ik ga kijken.” En dat deed hij ook. Wat er verder die avond is gebeurd, weet ik niet. Ik moest weer gaan slapen van mijn moeder. 

De volgende dag stond de krant er vol van. Ik kan me nog herinneren dat er een foto van de vrouw in militaire kleding op de cover stond. Waar het artikel over ging dat weet ik niet. Maar de geruchten hoorde ik wel. Het bleek dat deze jonge vrouw de nacht ervoor bezeten was. Bezeten van een geest. Een die uiteindelijk haar leven nam. Het was zeer beangstigend om dit horen. 

Een jaar later kwamen wij in Nederland wonen. Nederlanders zijn niet zo open minded als wij Surinamers. Men gelooft hier niet in geesten, maar toch bestaan ze. Ik heb het indirect meegemaakt. Ik heb een vrouw horen gillen. Een gegil dat ik nooit meer zal vergeten. Zo’n gegil kan niet door iets menselijks komen. Er moet een hoger iets geweest zijn. Hoe kon zo een jonge vrouw in één avond overlijden? Een vrouw die supergezond was? Een vrouw die ik iedere ochtend zag joggen? Nee, wat iedereen ook zegt, ik geloof in geesten en ze kunnen ons meer aandoen dan wij denken.

Kumar Baba

Reacties
  1. Gast
    juli 28, 2006 om 10:31 pm

    ik dacht komt een vet verhaal. Je bouwt de spanning op en dan niks, afknapper…

  2. Gast
    april 5, 2007 om 6:34 pm

    :grin :zzz :eek

  3. .........
    november 25, 2007 om 4:14 pm

    ziekk!!

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled