Talaash
Producent: Pahlaj Nihlani
Regisseur: Suneel Darshan
Muziek: Sanjeev-Darshan
Teksten: Sameer
Acteurs: Akshay Kumar, Kareena Kapoor en Pooja Batra
Chiragdeep International’s Talaash (UA) is een routine dramafilm met een verhaallijn die in de jaren tachtig erg populair was. Een jongeman (Akshay Kumar) die op zoek gaat naar zijn zusje, die in haar jeugd werd ontvoerd door de “underworld don“ In die tijd werd hun vader (Suresh Oberoi) koelbloedig vermoord doordat hij een verkeerde actie ondernam. Door deze twee tragedies is de moeder (Rakhee) geestelijk niet helemaal goed meer. Zodoende komt het erop neer dat de kleine jongen het helemaal alleen moet doen en alleen tegen de wereld moet vechten. Hij wordt, tijdens zijn missie en zoektocht naar zijn vermiste zusje bijgestaan door een politieinspecteur. Hij neemt de verantwoordelijkheid van de zorg op zich.
Eenmaal groot geworden, gaat de jongen echt op zoek naar zijn zusje. Deze zoektocht brengt hem naar Rajasthan, Delhi en Zuid-Afrika. De twee mannen die zijn zusje hadden ontvoerd en van wie men dacht dat ze dood waren, leven nog en hebben hun criminele activiteiten verplaatst naar Zuid-Afrika. De taak van Akshay Kumar is nu om hen te vinden en zo bij zijn zusje te komen. Alleen weet hij niet wie zijn zusje nu is en hoe ze eruit ziet. Dit is zijn enige handicap.
Het lot heeft bepaald dat zijn zusje wordt verkocht op de vleesmarkt en dit gebeurt op dezelfde dag dat Akshay Kumar daar aankomt. De manier waarop hij haar gaat redden en hoe hij de criminelen te pakken krijgt, vormt dan de climax.
Het verhaal en de screenplay zijn gedaan door de mensen die bekend werden door hun films als “Jaanwar.” en “Ek Rishta.”, namelijk Suneel Darshan and Robin Bhatt.. Helaas zijn ze wat herhaaldelijk met hun suspense scènes en er zitten nogal wat situaties in die erg cliché zijn. Als je de film aan het kijken bent, kom je beelden tegen uit films als “Baazigar.” en “Jaanwar“ Er wordt in dit drama ontzettend veel aan het toeval overgelaten. Echt alles, vanaf het moment dat hij op zoek gaat naar zijn zusje tot het moment dat hij haar vindt, lijkt zo simpel dat je jezelf gaat afvragen waarom hij die weg niet eerder heeft bewandeld. De politieinspecteur laat zien dat hij Akshay Kumar wil helpen om zijn missie te laten slagen, maar zelf doet de politieinspecteur helemaal niets. En dat voor maar liefst 15 jaar!!!
Er zijn tevens nog meer van deze vragen die niet beantwoord worden in de film en daardoor wordt de film vaag. Het hele script is gebaseerd op het toeval. Er schijnt gewoon niets tussen te kunnen komen. Je kan alles doen wat je wilt en je kan er nog mee wegkomen ook.
De teksten zijn geschreven door K.K. Singh. Deze proberen de film goed te houden, maar zelfs zo een ervaren schrijver kan niets met zo’n script. Heel jammer en heel zonde.
Het is erg om te zien dat acteurs als Akshay Kumar en Kareena Kapoor akkoord zijn gegaan met zo een soort verhaal. Ze verdienen veel beter. Akshay laat wel een indruk achter met de stunts die hij doet in de climaxscènes, waar hij zichzelf helemaal geeft. Maar dat is eigenlijk ook het enige, want voor de stunts heeft hij ook niet echt veel acteerwerk waar hij zijn kwaliteiten kan laten zien. Bij Kareena Kapoor is het nog erger. Ze probeert er wat van te maken, maar helaas is dit ook niet echt gelukt. Rakhee laat een indruk achter in de scène waarin je ziet dat haar man voor haar eigen ogen wordt vermoord en wanneer haar dochter wordt meegenomen door de “dons“
Dalip Tahil, Raj Babbar en Kabir Bedi spelen de routineachtige “dons“ Pooja Batra ziet er leuk uit en acteert redelijk. Gulshan Grover is wel goed. De komedie (Shakti Kapoor en Upasna Singh) is niet echt grappig. Over het algemeen wordt er door de supporting cast wel redelijk geacteerd.
Suneel Darshan’s regie is niet veel beter dan zijn verhaal. Emoties komen niet goed over en de komedie valt in elkaar. Zelfs de romantiek is niet te zien. Aan de andere kant zijn de actiescènes en de stunts die daarbij komen kijken wel goed gedaan. De muziek van de film is gemaakt door Sanjeev Darshan. De muziek is redelijk gedaan, maar is soms helaas misplaatst en daardoor verliest het zijn kracht. ‘Dil Le Gaya Pardesi’, ‘Bhangra Paa Le’, ‘Rabba Pyar Se Milaa de’ en ‘Yaar Badal Na Jaana’ zijn erg leuk om naar te luisteren en naar te kijken. Het camerawerk is perfect, verder is het productieniveau van de film redelijk goed.
Over het algemeen is de film dus niet van entertainende waarde en zal de film dus geen hit worden. Het heeft een zwakke start gezien tijdens zijn opening en de film zal dus zeker verlies lijden.
Charla Manohar



