Geweld achter de voordeur – Deel 2


Specials…..Daar sta ik dan. De poëzierevue. Het lijkt wel alsof de hele school daar zit in die ene zaal in het donker wachtend op mij…ik lees mijn gedicht voor…dit keer zonder te trillen, zonder het stotteren van mijn stem…het publiek is ongelooflijk aandachtig stil. Het einde nadert, de jury is zich aan het beraden. Eén van hen is een juf die mij niet zo naar het leven staat in de kunstgeschiedenisles…ik weet al dat ik niet zal winnen en ben toch tevreden. Ik ben tevreden.

De uitslag, op de derde plaats…., en op de tweede plaats…..tot slot de eerste plaats….en ze is er geweldig in geslaagd….ik hoor mijn naam. Was dat mijn naam? Wel, iedereen kijkt naar mij, dus? Ik heb gewonnen. Ik heb met het durven uitspreken van die godverdomme lange last in hun ogen gewonnen!

Enkele maanden later. Maart, Bulkboekdag, een grootschalig literair evenement. Duizenden scholieren uit het hele land trekken naar Den Haag en komen bijeen. In de zaal zitten zelfs nog honderden mensen. De zaal is immens, koud en donker. Ik ga het belichte podium op…en vergeet het vel papier in mijn hand. Ik breng de microfoon naar mijn mond en kijk het donkere publiek aan. Ik draag mijn gedicht uit mijn hoofd en hart voor:

Ze kijkt naar hem
En naar haar
Ze kijkt naar zichzelf
En ze ziet niets
Niets dat haar eraan herinnert
Ooit kind te zijn geweest

Monddood gevloekt en geslagen kind
Haar ogen ontwijken
Haar lippen zwijgen

Maar haar gezicht
Draagt haar leven
Van een vermoord kind

…Ik ben opgestaan

Na afloop is de zaal onvoorstelbaar zwijgzaam…
…en ineens breekt een geweldig applaus uit.

In de namiddag is de bus onderweg naar huis, Amsterdam, en zit ik naast een klasgenote. Het is al bijna donker, het is immers nog winter en buiten is het fris en bewolkt. We beginnen plotseling spontaan over gezinssituaties te praten en naarmate het gesprek vordert, intens oprecht verlopend, ook over onze eigen situatie. Situaties die allesbehalve zonder problemen zijn en toch op dit moment praten we er ineens zo gemakkelijk over alsof het nooit anders is geweest. Voorheen waren we al enige tijd oppervlakkige vriendinnen, maar ze durfde nooit mensen snel te vertrouwen.

Een probleem dat ik al sinds kind maar al te goed ken. Die dag bracht mij echter een nieuwe vriendschap die al snel zou uitgroeien tot de meest dierbare vriendschap die ik ooit heb gehad tot op de dag van vandaag. Iets waar ik nog steeds vooral nu ontzettend dankbaar voor ben, omdat het mij de kracht geeft voor mijn hart te gaan. Voorbij te zien aan alle obstakels en door te dringen tot de kern van wie ik ben en van de mensen om mij heen. Om samen door de ogen van een ander naar het leven te kijken en daardoor meer te zien. Meer in iedereen en vooral in mezelf. Die dag had ik ook in mijn ogen gewonnen.

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen