Ware Liefde.. of toch niet!


Vandaag zag ik hem weer. Ik stond te wachten voor college en daar kwam hij aanslenteren. Dezelfde wijde kleren, dezelfde verdwaasde blik, maar toch was er iets anders aan hem…toen hij voor me stond wist ik het?Die verdwaasde blik had plaatsgemaakt voor een verloren blik. Toen ik hem naar zijn weekend vroeg, keek hij me aan? en knikte van nee…zachtjes hoorde ik zijn stem?Het was het niet.

Van college zou nu toch niets meer komen, dus we besloten om wat te gaan drinken, ik vroeg hem wat er aan de hand was. Nog een slok warme thee – om moed in te drinken – en het verhaal kwam eruit. Ruim 2 jaar geleden toen hij terugkwam van een familiebezoek zat hij in de trein op weg naar huis. Toen hij zat, haalde hij vol goede moed een pak papieren uit zijn tas, om zo zijn lange reis enigszins te versnellen. Er kwam een meisje bij hem zitten en toen ze zag wat hij laste (hele w.w. lezen) was ze geïnteresseerd. Ze praten de hele reis erover. Hun ideeën, hun gedachtes hun moment werd 1.

Ze besloten het onschuldige fenomeen MSN uit te wisselen en na uren van lange chat sessies – en later telefoongesprekken – was het te laat. Ze besefte dat ze verliefd waren geworden. Ze spraken af, elkaar om de week te zien, en steeds werd de band sterker. De dorst die een ontmoeting te weeg bracht, werd alleen meer. Hij keek de andere kant op, en zag hoe hij stoer een traande wegwuifde. Haar ouders wilde niet. “Ze hadden me niet eens gezien”: zei hij. alleen over me gehoord en wiste het al zeker. Dit zou niets worden. Ik moest nog 3 jaar studeren en zo lang konden en/of wilde ze niet wachten.

Toen ik het verhaal had aangeschouwd, wist ik waarom die verdwaalde blik geen verdwaalde was, maar een dromerige. Ik wist waarom hij nooit naar meisjes keek. Ik wist waarom hij zo vrolijk en van binnen zo gelukkig was al die tijd. Als we over meisjes praten en we voor elkaar het ‘ideale’ meisje beschreven, was er altijd een mysterieuze glimlach. Toch was ik nieuwsgierig en wilde weten wat hun zo dicht bijelkaar had gebracht die dag. Hij vertelde me: die dag in de trein had ik een pdf print-out over Dharma. Welke dharma het belangrijkst is? Wat te doen bij Dharma Sankat? En we waren het er beide over eens (zei en ik) dat het woord en de wil van je ouders het belangrijkste is.

Vier keer heeft ze tegen haar ouders verteld over me, en hoe sterk ons gevoel ook was, ik voelde me toch beledigd in naam. Voor hun dochters liefde en toekomst wilde ze me niet eens één keer zien. Ik hou van haar ouders, in me gedachten raak in hun voeten aan, heb respect voor hen, maar door mijn ego of de tekortkoming van onze liefde zal er geen vijfde keer komen, het is over.

Ik dacht als het echte liefde is kan je de pijn versnellen of in ieder geval verzachten. Hij vertelde: “een aantal keer begon ze spontaan te huilen tijdens het eten, haar lichaam begon te trillen, haar ouders wisten waarom dat gebeurde en toch negeerde ze het”. Als ze me zien gaan ze het ook niet goedvinden, wie ik ook ben, hoeveel ik hen, ook kan laten zien dat ik van haar houdt. Hun besluit staat al vast. Het wordt alleen maar emotioneler en vooral pijnlijker, met liefde accepteer ik die pijn, maar haar wil ik ervoor behoeden. Met een lach sloot hij af, het was het niet.

De liefde van en vooral naar ouders toe, is niet een hogere vorm van liefde, maar een andere vorm van liefde. Na hun dood zul je met jou geliefde verder moeten leven. Hun zegen maakt het wel of niet de ware liefde. Het is niet aan ons om dat te beslissen, als kinderen. Voor velen een raar besluit. Velen zullen denken dat het geen ware liefde kan kunnen zijn. Voor mij is het een eer dat ik zo een goede en wijze vriend mag hebben.

Dromen over het geluk van ware liefde is 1 ding, maar de pijn voelen die het met zich mee kan meebrengen…;.dat ongeluk voelen is aan weinigen voorgelegd, want liefde is onvoorspelbaar, liefde is mooi, liefde is pijn, maar als je liefde hebt of hebt gehad, dan neemt niemand dat meer van je af…;

Devavratha

22 Reacties
  1. Reply
    Gast
    april 20, 2005 om 2:23 pm
    Heel mooi

    Heel mooi geschreven …. vooral de laatste alinea.

  2. Reply
    Gast
    april 20, 2005 om 5:04 pm
    Lotus

    :cry

  3. Reply
    Gast
    april 20, 2005 om 9:38 pm
    Anu

    Ik ben het helemaal met je eens met die laatste stuk. Heel mooi hoor. Je hebt ook precies uitgelegd hoe liefde voelt enz..
    groetjes..Anu 🙂

  4. Reply
    Gast
    april 20, 2005 om 11:50 pm
    Devratha

    Zouden jullie een waardering kunnen geven, dan weet ik of ik verder moet schrijven…of toch niet 🙂

    Devavratha
    – Eternal Oath –

  5. Reply
    Gast
    april 23, 2005 om 6:21 pm
    drogreden

    leuk geschreven, mijn complimenten ervoor…maar alle teksten brengen ook vragen met zich mee, bv in dit geval; waarom mocht hij niks met haar hebben? want ik denk echt niet dat het gelegen is aan het feit dat hij nog moet studeren, want dat is iets belangrijks en welke ouders willen het niet hebben dat hun dochter met een Bsc of Msc titel trouwt, want je studeert om een beter leven te hebben later. Ik zie het dus als een drogreden van haar ouders. Zijn ze zoo kras om hun dochter uit te huwen? Het heeft zeker met andere zaken te maken zoals je afkomst, kaste, materialismezucht (ja ik ken een geval waarbij de ouders van een meisje perse op zoek gaan naar een rijke jongen voor hun dochter, net als in bollywoodfilms waar ze hun dochter uithuwen met een rijke luis zoon, zodat de familikapitaal groter en groter wordt, echt laag, zulke mensen zou ik nooit als mijn schoonouders willen hebben, stelletje geldduivels) geloofsovertuiging (zij moet volgens mij dan Moslim zijn, of Christen), of uithuwen met iemand uit een ander land, maar haar ouders willen dat niet toegeven ofzo want het zal mischien achterbaks klinken. anyway, je bent ons wat antwoorden schuldig Devavratha~~~…

  6. Reply
    Gast
    april 24, 2005 om 10:19 pm
    acceptatie van dharma

    Vaak zien, lezen of horen we over happy endings in de liefde tussen een man en vrouw… het einde blijft bij ons in het geheugen gegrift. Juist de acceptatie van de pijn (in deze ending), komend uit respect en geloof heeft veel indruk op me gemaakt.

    Wat ik met dit stuk duidelijk heb proberen te maken, is dat ware liefde in het algemeen ook pijn kan doen, misschien wel.. juist pijn doet. De meeste mensen (lees jongeren) staan daar niet lang genoeg bij stil. Ook heb ik geprobeerd een ander ondergewaardeerd punt van liefde aandacht te geven, namelijk opoffering. Liefde is ook concessies doen, niet om iets te verkrijgen maar juist ook, omdat je zoveel van iemand houd.

    Drogreden.. Je richt je op het verkeerde, want niet de reden/ keuze van hun ouders, verdient respect maar de acceptatie van de kinderen, die NIET hun eigen liefde vooropstellen. Bij elk verliefd paar, bij elk gezin, elke dag misschien wel elke minuut van de dag.. worden ze eraan herinnerd. Toch kozen ze ervoor om afstand te nemen. Dat raakte me diep.

    “…Ik hou van haar ouders, in me gedachten raak in hun voeten aan, heb respect voor hen..”

    De onegoïstische keuze om niet voor eigenbehoud te kiezen, heeft voor mij deze liefde tot ware liefde gekroond..

    Devravrata

  7. Reply
    Gast
    april 25, 2005 om 11:13 pm
    Geluk of toch niet?

    Alvorens ik inga op het mooie, ontroerende, doch in mijn ogen aan kritiek onderhevige stuk van ‘Devratha’, wil ik aanvangen met een deel, wat in Shiva-Purana staat over de liefde tussen Shiva en Sati. Dit is van belang voor het kritiek wat ik zal leveren op het geschreven stuk.

    Sati was dochter van respectvolle, rijke ouders. Ze wilden alleen het allerbeste voor hun dochter. Op een dag had Sati een leeftijd bereikt dat ze moest trouwen. Haar ouders nodigden uit heel de streek jonkheren uit, die geschikt zouden zijn voor hun dochter. Sati mocht tussen de vele gegaardigden kiezen, wie ze als echtgenoot zou willen. Sati was echter verliefd op Shiva. Haar ouders wilden Shiva niet als levenspartner voor hun dochter. Hij was halfnaakt, niet schoon, had geen onderdak etc. Shiva zou in de ogen van haar ouders haar nooit gelukkig kunnen maken. Sati was zo verliefd op Shiva dat ze niemand anders wilde dan Heer Shiva. Uiteindelijk tegen de wil van haar ouders huwde ze met Shiva. Shiva maakte haar dolgelukkig.

    Hieruit blijkt dat ouders het niet altijd bij het juiste eind hoeven te hebben. Ouders willen voor hun kinderen het beste, maar ouders weten niet altijd wat het beste is voor kinderen. Dat kunnen alleen de kinderen zelf bepalen.Ouders willen ook dat de kinderen niets overkomt terwijl ik vind dat je kinderen nooit kunt blijven beschermen. Misschien wel het belangrijkste wat ouders willen voor hun kind is geluk. Het geluk in hun ogen kan verschillend zijn dan wat het kind als geluk ervaart. Ze willen niet dat het kind het geluk opgeeft.

    Geluk is een breed begrip. In “Van Dale” wordt onder geluk verstaan ‘een aangename toestand waarin men zijn wensen bevredigd ziet en vrede heeft met zichzelf en zijn omgeving’. Dus wat in de ogen van een ander juist is, hoeft voor het betreffende individu niet bevredigend te zijn. In dit geval, wat de ouders juist vinden voor het kind, hoeft het kind niet als geluk te ervaren. Nou zou men kunnen afvragen wat de rol van ouders is bij keuzes die een kind maakt. Naar mijns inzien is het antwoord simpel. Ouders zijn leermeesters (Guru’s) voor het kind.

    Wanneer het kind voldoende op de hoogte is wat goed en slecht is, dienen Guru’s/ouders er te zijn voor hun kinderen om te ondersteunen, ze te begeleiden en niet om te pushen.
    Een mens heeft kennis om te denken. Doen wat je opgedragen wordt, hoeft niet juist te zijn.

    Als het kind trouwt met iemand die door de ouders is uitgekozen, waarbij voor de ouders eisen als een goed familie-achtergrond en sociaal-economische-status, zoals een degelijke afgeronde studie voorop staan hoeft dit niet gelijk te betekenen dat het kind zich ook gelukkig voelt bij deze keuze.

    Hebben wij als kind dan geen verplichting naar onze ouders om ze ervan te overtuigen dat degene met wie we onze leven willen delen het geluk kan geven. Sociaal Economische Status is belangrijk, maar hangt geluk alleen hiermee samen?
    Velen zullen dan gelijk denken aan de vele huwelijken die tegenwoordig stranden, waarbij de partner zelf is uitgekozen. Je hoort het vaak: “Ze waren zo verliefd, konden niet zonder elkaar. Het leek alsof ze voor elkaar gemaakt waren”. Als men echter kritisch naar dit soort huwelijken kijkt, dan komt men er al gauw achter, dat wat hen bij elkaar heeft gebracht, waarop ze zo verliefd waren geworden, later in de doofpot wordt gedaan, en de negatieve kanten meer op de voorgrond gaat staan. Zoals het gezegde, ‘liefde maakt blind’, wordt werkelijkheid. Koppels hebben een aantal verwachtingen van elkaar. Wanneer men onder 1 dak met elkaar samen woont, gaan ‘de verwachtingen’ ten gronden en maakt plaats voor ‘afkeer’.

    Wat ik uit het stuk van ‘Devratha’ kan afleiden is, dat 2 mensen bij elkaar zijn gekomen door Dharma. Beiden weten dus wat hun dharma is. Juist de dharma, wat hen bij elkaar gebracht had, maakt het anders dan andere verliefde stellen. Beiden weten hoe ze moeten leven en willen leven. Ze zijn bewust hoe geleefd moet worden op aarde. Mensen die bewust daarvan zijn, zullen anders met elkaar omgaan, dan een doorsnee-persoon. De overeenkomsten die beiden partners ervaren, maken de band sterk. Zo’n huwelijk zal vol liefde en begrip voor elkaar stand houden.

    Iets om over na te denken: Elk ouder wilt hun kind behoeden en beschermen tegen alles wat slecht is. Een ouder wilt geluk voor het kind. Mogen wij als kind hen dat doel tegen beter weten in ten nadele richten? Of hebben wij als kind een taak om met de kennis die we hebben opgedaan door onze ouders, maar ook mede door de omgeving, onze ouders te overtuigen met hetgeen wij denken dat ons gelukkig maakt? Datgene wat essentieel is voor ouders? Ouders worden toch niet blij als hun kind zich ongelukkig voelt? Dat hebben ze nooit gewild voor hun kinderen. Wanneer blijkt dat het kind zich ongelukkig voelt door de partnerkeuze die zij (ouders) hebben gemaakt, voelen de ouders zich ook ongelukkig. Misschien wel nog slechter dan als het kind zelf een keus heeft gemaakt. Ouders zullen zich verantwoordelijk voelen voor hun keus. Mogen wij als kind dat onze ouders aandoen? Is dat het pad van Dharma volgen?

  8. Reply
    Gast
    april 26, 2005 om 3:02 pm
    :eek Devavratha

    Mooie reacties, dankje. Ik ben blij dat er zo word meegeleefd in het harde maar onvermijdelijke lot van deze 2 mensen.
    Het is JUIST de taak van de kinderen om ouders indien ze van het goede pad (lees dharma) afdwalen, om ze bij te sturen. Het richting te geven. Daar heb je helemaal gelijk in. Wat ik begrepen heb, hebben ze dat ook zo vaak gedaan en geprobeerd. De jongen heeft contact met de ouders opgenomen (telefonisch), maar ouders waren enerzijds verheugd met het karakter, anderzijds was het niet afdoende. Deze relatie die deze 2 mensen hadden was al lang gaande. Ze spraken elkaar zo vaak op MSN, brachten dagen lang, uren achterelkaar samen door. En ze leerden elkaar zo goed kennen, beter dan de meeste mensen die samen het huwelijksbootje in stappen. Dat maakte die beslissing ook zo moeilijk, maar daar later meer over.

    Verder gaf zij non-verbaal, maar vooral ook verbaal een boodschap af bij haar ouders: Mama en Papa: Ik hou van deze jongen, neem dan tenminste de moeite om hem een keer te ontmoeten. Ze had dus in die zin, zoveel vertrouwen dat 1 onschuldige ontmoeting hun gemoedstoestand zou laten keren. Nu kan je denken…wah wah wat een liefde. Beter is nog te denken, als haar ouders zelfs dat weigerden, hoe zeker ze van hun zaak waren. Misschien is het een combinatie van redenen. Zelfde kaste, zelfde maatschappelijke status, dus dat kan het niet zijn. Eerder nog denk ik dat ze het liever in de bekende “eigen’’ kring willen zoeken. Wellicht is dat voor hen de garantie op haar geluk.
    In ieder geval het heeft mijn vriend ook geraakt, en ze kwamen samen tot de enige juiste beslissing..het is over. Of ze nog iemand gaan ontmoeten weet ik niet, ik weet wel als ze iemand ontmoeten ze de zegen van hunner ouders hebben.

    Nachtenlang in een droomwereld met elkaar doorgebracht, niet fysiek maar zeker geestelijk. Gedachten waren, werden en zijn nog 1. Maar dan wel zo een moeilijke definitieve keuze maken. Daar doe ik mijn fictieve pet voor af.

    Ik begrijp eerlijk gezegd ook de nadruk op de reden van haar ouders, maar dat komt weer zo dicht bij een bollywood cliche. Als je helder nadenkt, lees je dat haar ouders het echt niet wilde, (welke reden zij ook hadden). Ze hebben in ieder geval de herinneringen, hun momenten samen. Nu.. enige tijd later zie ik dat ze die herinneringen goed gebruiken om het verwerkproces, door te komen.

    Devavratha
    *taal en/of spelfouten voorbehouden..

  9. Reply
    Gast
    april 28, 2005 om 9:46 pm

    Zeker doorschrijven! 😉

  10. Reply
    Gast
    mei 1, 2005 om 6:23 am
    drogreden

    je hebt nog steeds geen antwoord gegeven op mijn vraag, je draait er maar omheen, ik wil weten welke de echte reden van de ouders waren van dat meisje, want het heeft absoluut niet te maken met het feit dat hij nog moet studeren en zijzelf ready is om te trouwen, de waarheid is nog niet aan het licht gekomen, be real and try to tell it like it is, de rest van respect voor ouders boeit me niet want welke Hindustaan in Nederland heeft tegenwoordig respecht voor zijn/haar ouders? Dat is ver te zoeken, dus over respect gesproken, ik denk dat dat helaas niet bestaat, anders zouden niet zoveel hindustaanse meisjes tegen de wil in van hun ouders met pakistanen, marokkanen, somaliers,
    antillianen,
    negers en de rest van dat soort gespuis gaan~!

  11. Reply
    Gast
    mei 2, 2005 om 9:29 am
    Devavratha

    Beste ~Drogreden~,

    Iemand die Dharma probeert te volgen in wil en daad, iemand die maya accepteert (hoe pijnlijk het soms kan zijn), waarom zou zo iemand geen respect voor iedereen kunnen hebben, ouders in het bijzonder.

    Vroeger dacht ik ook zo, waarom zoveel Hindoestaanse meisjes met zoveel niet-Hindoestaanse jongens? Andersom waarom mogen de heren het wel zonder kritiek doen (intieme relaties met niet-Hindoestanen) en de dames niet. Het zijn persoonlijke keuzes die men maakt. Druk van ouders, eigen voorkeur, uitsluiting of wat dan ook.
    Toen ik voorheen als Hindoestaan zijnde, met deze gebeurtenissen, werd geconfronteerd, deed het me wel wat..
    Intussen weet ik, als Hindoestaanse jongen zijnde, ooit met een Hindoestaanse rani huw. Uit respect voor me ouders, respect voor de Vedas, maar vooral voor mezelf. Samen de rituelen, kennis van de Heilige Vedas delen, lijkt me het mooiste wat er is. Dat zou ik niet met iemand kunnen doen, die er een andere levenswijze/ religie op na houd. Dit zonder disrespect
    Keuzes van anderen, dat is niet mijn hoofdpijn. Moge het een Hindoe zijn die met een turk, chinees of wat dan samen is. Deze mensen gespuis noemen doet afbreuk op het respect item. Als je die partners/ keuzes niet respecteert, dan hoe respecteer je die Hindoestanen die, die keuze maken? Waarom verdienen deze lieden/ mensen minder of geen respect. Als je een gegronde reden hebt, let me know..

    Terug naar de (drog)reden. Stel je voor een jongen van bijv. 20 en een meisje van 24. 24 jaar en komend uit een klassiek gelovig Hindoestaans gezin. De meest opportune huwbare leeftijd ruim genaderd, ze ligt nog in de ‘markt’. De dochter vindt een (geschikte) jongen op. Uiteraard is het de taak van de ouders om dit op voorhand te betwisten, voor hun dochters geluk. Op zich is dit (buiten de eigen kring, gevonden jongen) al een probleem, maar nog wel te overbruggen. Het probleem wordt pas echt groter als de jongen nog niet in de situatie is gekomen om te huwen. De ouders staan nu voor de keuze..afwachten op een onzekerheid (in deze tijd besluiten mensen die eerst van elkaar hielden, zouden trouwen, om toch uit elkaar te gaan). Stel ze accepteren de keuze hun kind, dan nemen ze een risico van haar geluk (blijven ze bij elkaar plus dat ze zullen moeten wachten op tijd van zijn studie). Wellicht is dit niet de enige reden. Maar ook ik vraag me af, als ze me vriend niet wilden zien/ ontmoeten, dan moesten ze wel heel zeker van hun zaak zijn. Met andere woorden zou een ontmoeting iets hebben veranderd.

    Wellicht wilden zij zo graag iemand uit de eigen (vertrouwde) kring. Bij meer conservatieve gelovigen is dat een soort extra zekerheid (acceptabel of niet). Rijkdom zal de reden niet zijn geweest, denk ik, met een Academische Studie kan je tegenwoordig ver komen hoorde ik. De reden (combinatie van studie, niet rijp zijn om te trouwen, en onzekerheid) die gegeven is, werd later pas echt duidelijk.
    Uiteraard hielden ze veel van elkaar, en zouden ze niet zomaar hun liefde opgeven. Op een avond belde me vriend naar haar ouders. Vol zenuwen, want hij moest een goede indruk maken, begon het gesprek. Na enkele minuten was hij al zeker van zijn zaak. Haar vader was wel een toffe peer, die gewoon de geschikte partner voor zijn dochter wilde. Zou het dan toch lukken, zijn liefde voor eens en a tijd aan zich te binden? De hoop die na de vele weigeringen was gekrompen begon langzaam weer te groeien. Haar vader stelde zelfs een kennismakingsgesprekje voor…….onder het motto van: even goede vrienden!!!

    Boem, hoop was weg en hij sloeg de uitnodiging af. Waarom dan? Niet geschoten is altijd mis. Hij wist dat hij met een hoop daarna toe zou gaan. Misplaatste hoop wel te verstaan. Het woord pijn schiet tekort van, wat hij maar ook zij na dit definitieve einde zouden voelen. En dus besloten ze hun leven voor die fatale ontmoeting langzaam weer op te pakken. Ik hoop dat ik zo een beetje antwoord op je vraag heb gegeven.

    Nu enkele maanden later is er weer hoop bij me vriend. Niet om goed meisje te vinden, maar om zijn liefde niet onbeantwoord te laten. Het spel was riskant, the stake was high. Elkaar zoveel liefde geven, het gemis in een ontmoeting te veranderen. Elkaar zo vaak, zo lang spreken schept een band, dat wisten ze. Dit voordat er enige maatschappelijk geaccepteerde binding is. Ze hebben meer liefde gevoelt dan mensen die getrouwd zijn, feit is dat ze nooit zullen trouwen

  12. Reply
    Gast
    mei 13, 2005 om 8:52 am
    drogreden

    ok devratha, bedankt voor de ontleding van de zaak, het is me nu helemaal duidelijk, ik weet het nu helemaal…

  13. Reply
    devavratha
    mei 13, 2005 om 12:54 pm
    liefde

    Ik verkeer momenteel in een toestand van ongeloof, mijn \’efforts\’ om je dit hartverscheurende verhaal tussen 2 geliefden nader te verklaren hebben hun vruchten geleverd.

    Moge Bhagwaan Shiv Shankar de 2 geliefden, hun ouders, alle Nederlanders, sommige dictators, kortom alles en iedereen, leiden naar het onvermijdelijke, zaligmakende weg naar muhkti..

    Jaye Siya Ram!!!

  14. Reply
    Gast
    mei 14, 2005 om 1:05 pm

    Devratha, ben jij een jongen of een meisje? 🙂

  15. Reply
    devavratha
    mei 14, 2005 om 4:15 pm
    Who Is He?

    Devratha, ben jij een jongen of een meisje?

    hode :upset

    een jongen..

  16. Reply
    Gast
    juni 6, 2005 om 3:45 pm
    nalinie

    Ouders vergeten, dat kinderen niet hun bezit zijn…en ze hun kinderen hun eigen levenspad moeten laten volgen.

    Dat houdt dus ook in, dat ze hun kinderen moeten loslaten op een bepaald moment en de keuzes van hun kinderen moeten leren te accepteren.

    Tradities zijn mooi, maar het houden van je kinderen, ongeacht de keuzes die zij maken…is nog veel mooier…

    Dus mijn hart breekt, als ik dit verhaal lees..

    Een Romanticus

  17. Reply
    devavratha
    juni 7, 2005 om 1:01 pm

    Beste Nalini,

    Het is inderdaad een hartverschreurende gebeurtenis, over me vriend weet ik dat hij probeert er over heen te komen, en beetje bij beetje begint er weer een lach te komen.

    In tegenstelling tot de vele \’gelukte\’ liefdes, is deze mislukte een doorn in het oog voor deze lieden.

    Hoewel ik de keuzes van de ouders om niet kennis te maken af keur, respecteer ik het wel. Immers het zijn de ouders die verantwoordelijk zijn voor de partner van hun kinderen (meer hierover in me volgende artikel).

    Ik geef je groot gelijk, dat ouders de keuzes van hun kinderen accepteren, maar ja helaas is dat niet altijd zo.

    Ook hier heeft liefde overwonnen, niet de \’egoistische\’ liefde, maar de liefde voor de ouders.

    Devavratha

  18. Reply
    Gast
    juli 15, 2005 om 2:51 am

    Dharma is je geaardheid. En niet een stelletje ver- en/geboden. Die ouders die de jongen bij voorbaat afkeuren, verdienen helemaal geen respect! Ze hebben niks begrepen van het leven en of de Vedas. Als het wensenpakket van de ouders prevaleert boven de liefde of het geluk van je dochter, heb je als ouder glashard gefaald.

  19. Reply
    devavratha
    juli 22, 2005 om 1:43 pm

    over het falen van de ouders wil ik niet praten (want wie ben ik om dat te bepalen) Het respect van de kinderen voor diezelfde ouders en met dat ook de consequentie om zonder de liefde van elkaar door te leven. let\’s hope it won\’t happen again.

    Namaste,

  20. Reply
    nandenie1
    september 14, 2008 om 7:25 am

    Woei, D. De liefde gaat niet altijd over rozen.. of over Puja.

  21. Reply
    Danela
    april 7, 2012 om 12:09 pm
    Zullen we

    vrienden worden op Facebook

    Schrijf een reactie


    Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

    Register New Account
    Wachtwoord opnieuw instellen