Love really hurts!


Dit gaat over een jongen, Anand genaamd. Hij had een goede baan en was alleenstaand. Het begon allemaal op een warme zomerdag toen hij haar leerde kennen. Na deze zin zal ik het verhaal in de ik-vorm formuleren.

"Daar waren we dan, ik en een paar vrienden van me. We liepen door de stad. Tijdens het lopen kwam er een dame van de tegenovergestelde richting langs me lopen. Ik lette er eerst eigenlijk niet op hoe ze eruit zag. Maar 1 geur zal ik nooit vergeten. Ze liep langs me en haar parfum bleef bij me hangen, het leek wel betoverend. Na het moment dat ze me had gepasseerd keek ik om. "Damn", dacht ik, zulke mooie benen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Ik vroeg aan 1 van mijn vrienden om heel hard "He" te roepen. Toen hij dat geroepen had, keek ze lachend om en liep door. Ik had me zelf die dag gezworen dat gezicht en die lach nooit meer te vergeten. Nadat we hadden gegeten en gedronken, gingen we allemaal naar huis. Op de terugweg dacht ik de hele tijd aan dat gezicht en die lach van die mooie dame. Precies na die dag een week later…. Deze keer was ik alleen, ik kwam net van mijn werk. Ik had pauze en ik ging een donner broodje halen tegenover de V&D. Ik at mijn broodje en keek naar buiten. En toen gebeurde het allemaal…;.. die dame met die mooie lach liep de V&D uit. Ik keek haar na toen ze weg liep. Bij mezelf dacht ik "Haar mag ik nu niet laten gaan!" 

Ik liep haar achterna en tijdens het lopen dacht ik; "Hoe zal ik haar zeggen dat haar lach mijn hart sneller laat kloppen? Hoe moest ik haar "Hallo" zeggen? Hoe moest ik haar zeggen dat ik met haar wil praten? Hoe moest ik haar zeggen dat ze het mooiste schepsel hier op aarde is. Hoe moest ik haar zeggen dat haar schoonheid zo adembenemend is?" Oke, dit was het moment, ik liep naar haar toe, ik tikte haar aan op haar schouder en zei: "Mag ik u misschien iets vragen, dame?" Ze keek me aan met die lach en zei met een tedere en zachte stem "Ja, natuurlijk!" Ik keek haar aan en stelde me eerst netjes voor. Toen dat was gebeurd, vroeg ze aan mij "En komt die vraag ook nog?" Ik was verlegen en op dat moment werd ik gebeld door mijn chef, hij vroeg zich af hoelang ik van plan was pauze te houden. Ik keek haar aan en zei "Sorry, ik moet weg. Kan ik je misschien een ander keer zien? Ze keek me weer met die betoverende lach en zei "Nee, want zonder mijn nummer kunnen we niet afspreken." Ik kreeg haar nummer en ze ging weg. Ik ging naar mijn werk, meldde me ziek en ging naar huis. Ik probeerde haar meteen te bellen maar haar mobiel stond uit. Het enige wat ik toen deed, was wachten en kijken naar mijn telefoon. Ik dacht de hele tijd aan haar. Na middernacht belde ze me eindelijk, ik hield niet zoveel van stalkers maar ik nam wel op. Ik zei "Hallo" waarop zei antwoordde: "Jij bent toch die jongen van vandaag?" Ik zei "Ja, hoe gaat het met je?" Ze zei: "Nou ja, ik zit met een probleem. Kunnen wij ergens afspreken?" Ik dacht bij mezelf "Ja, morgen in de middag." Maar ze zei: "Kan het nu niet?" Ik zei: "Ja, waar kunnen we elkaar dan zien?" Ze gaf me haar adres en ik haalde haar op. 

Ze kwam bij me in de auto zitten en zei: "Kunnen we ergens zitten en praten?" We gingen in een shoarmatent zitten. Nadat we een beetje gegeten hadden en begon ze me het probleem uit te leggen. Ze zei: "Ik ben helemaal gek van jou, ik vind je een mooie jongen." En ze begon me te kussen. Ik had afgerekend ze wou niet naar haar huis dus ik nam haar mee naar mijn huis. We hebben de liefde met elkaar bedreven en in de ochtend ging ze weer weg. Ik bleef nog in mijn bed slapen, ik had niet zo een zin in mijn werk en ik was toch nog ziek. Maar in de middag toen ik tv aan het kijken was, werd er aangebeld en geklopt op mijn deuren en ramen. En stond een jongen voor mijn deur met een hele grote groep jongens achter hem en dat ene meisje stond er ook bij. Ik zag haar en deed de deur open maar voordat ik de deur helemaal open kon doen, ramden ze met z’n allen naar binnen. 

Sommigen hadden zelfs honkbalknuppels en stalen staven en kettingen bij zich. Er kwam een jongen naar me toe en vroeg aan mij: "Ben jij Anand?" Ik zei: "Ja en wie ben jij en wat doe je in mijn huis?" Hij zei tegen mij: "Dus jij hebt mijn zusje verkracht?" Zonder dat ze mijn kant van het verhaal wilden aanhoren, begonnen ze mij te slaan en te schoppen. Ik was machteloos en keek vanaf de vloer naar dat ene meisje en vroeg me af: "Waarom? Waarom ik?" Ze hadden me zo toegetakeld dat je overal op, rond en om me heen rood zag van bloed. Ik kon mijn lichaam niet meer bewegen, alles daarna werd als een zwarte doek voor mijn ogen. Ik heb maanden in coma gelegen en nadat ik eruit was gekomen, heb ik maanden mijn best gedaan om mijn hele lichaam goed te kunnen functioneren. Ik heb daarna nooit meer iets vernomen van dat meisje. Ik ben nog naar dat adres geweest waar ik haar die ene dag moest ophalen maar dat huis staat nu leeg….;. Ik werd verliefd op een meisje dat er heel lief uitzag en ook wel aardig maar schijn bedriegt. Als ik kon, zou ik haar de hele wereld willen geven als de liefde ook wederzijds was. Ik weet nu wel 1 ding: liefde doet pijn….." 

Anand zit nu voor de rest van zijn leven in een rolstoel, hij zal niet meer kunnen lopen, een hand is helemaal verbrijzeld en aan zijn andere hand heeft hij alleen maar 3 vingers die hij kan bewegen. En dat is nog niet alles, ik laat zijn gezicht erbuiten dat is niet meer aan te zien…;.

Sometimes love really hurts…;…;…;..

With respect.. J.C.

Reacties
  1. Gast
    oktober 22, 2005 om 10:34 pm
    S

    Wat een verhaal moet ik zeggen….!! Dat meisje is echt een trut!!! Hoe kon ze haar mond dicht houden terwijl ze zelf aan Anand vroeg of hij nu niet kan afspreken zo laat nog zelfs….Dat wou ze zelf en nu komt haar broer met zijn vrienden stoer doen? Wat de \”grote\” broer uit hangen? Als hij dat was dan was zijn zusje anders!!! Nu zit Anand de rest van zijn leven in een rolstoel… hij kan niks meer en zij is nu van het leven aan het genieten…dat is helemaal niet eerlijk. Ik vind het zo erg voor hem geen woorden voor hij verdiend zoiets niet terwijl hij onschuldig is!!! Maar god ziet alles en op een dag zal zij haar verdienden loon krijgen! Ik wens hem veel sterkte en ik hoop toch dat hij ooit weer kan lopen….(Je weet maar nooit het kan)(let niet op de fouten)

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled