‘Laten we het hebben over verkrachting’


New York

Het lichaam van een 26-jarige dierenarts in India werd onlangs, na een groepsverkrachting door vier mannen, in brand gestoken en achtergelaten bij een viaduct. Een politica riep op tot het vermoorden van de daders. Bij velen kwam de pijn uit 2012 naar boven, toen een student op brute wijze werd verkracht in een bus en vermoord. Ook toen gingen duizenden mensen de straat op. Zeven jaar later is er weinig veranderd, stellen Indiase media.

Om echt iets te veranderen moet er wereldwijd anders worden gekeken naar verkrachting, vindt de Amerikaans-Indiase Sohaila Abdulali (55). Afgelopen zomer kwam haar boek Waar we over praten als we over verkrachting praten uit in de Nederlandse taal. ‘Het is makkelijk om je te richten op woede en wreedheid’, vertelt Abdulali vanuit New York, waar ze nu woont. We zullen beter moeten leren begrijpen en definiëren wat verkrachting is.’

twee uur lang

In haar tienerjaren werd Abdulali zelf slachtoffer van een groepsverkrachting in een buitenwijk van Mumbai. ‘Het gebeurde toen ik zeventien was. Ik was verhuisd naar de Verenigde Staten en ging in de zomer terug naar India met mijn vader en oma’, vertelt ze. Op een warme avond in juli ging ze op stap met Rashid, een goede vriend. ‘Plotseling werden we overvallen door vier gewapende mannen die begonnen te schreeuwen en te slaan.’ Het tweetal werd gedwongen een berg op te lopen, waar ze twee uur lang werden vastgehouden en psychologisch en fysiek misbruikt. ‘Toen werd ik door hen verkracht.’ Het gebeurde misschien wel tien keer. Door de pijn weet ze het niet meer precies. Tegenstribbelen had geen zin, want dan zouden ze Rashid verwonden.

Drie jaar later beschreef Abdulali haar ervaringen in een huiveringwekkend en openhartig artikel in een Indiaas vrouwenblad. Daarmee werd ze de eerste vrouw uit India die zich publiekelijk uitsprak over verkrachting. Het essay raakte in de vergetelheid en ging pas in 2012 viral, toen de verkrachtingszaak van een student wereldnieuws werd. ‘Dat kwam doordat er nog steeds geen enkele andere vrouw in het openbaar had gesproken over verkrachting’, vertelt Abdulali.

‘Schaamte, het stigma en de pijn die erbij komen kijken als je erover praat weerhouden veel vrouwen ervan er publiekelijk over te praten. Dat is niet alleen in India zo. Nu praten meer mensen over seksueel geweld, mede door de #MeToo-beweging.’

Hoe komt het dat u er zo open en laconiek over praat?

‘Zo zit ik in elkaar: ik móést het erover hebben. Ik heb veel te danken aan mijn ouders, die mij enorm hebben gesteund. Toen ik thuis kwam nadat ik was verkracht, vertelde ik het mijn vader. Hij geloofde me direct, in tegenstelling tot de politie. Mede door de steun uit de familie heb ik nooit hoeven denken dat het mijn eigen schuld was.

Verkrachting zou geen taboe-onderwerp moeten zijn. Over andere misdaden, zoals genocide, wordt wel gepraat. Over verkrachting meestal niet. Zwijgen zorgt ervoor dat verkrachters ermee weg komen en slachtoffers zich eenzaam voelen. Negeren we het onderwerp, dan zorgt dat voor een verkeerd beeld. De verkrachtingscultuur kent vele nuances.’

Een verkeerd beeld, zegt u. Waar gaat het mis?

‘Verkrachting wordt niet vaak gezien als een misdaad, waardoor er geen consequenties aan vastzitten. We maken vrouwen verantwoordelijk en geven slachtoffers de schuld. Iets wat we niet doen bij moord of andere misdaden. We vergeten dat mannen de keuze hebben wel of niet te verkrachten. We zouden ook niet naar slachtoffers moeten kijken alsof ze voor altijd gebroken zijn. Laat hén vertellen hoe het zit en geloof hen op hun woord, in plaats van zelf te vertellen hoe het zit.’

kennissen

‘We hebben ook een verkeerd beeld van verkrachters. Mensen roepen dat ze moeten worden opgehangen. Verkrachters zouden immers slechteriken en vreemdelingen zijn, ver van ons afstaan en op straat een vrouw grijpen, zoals bij mij is gebeurd.

In werkelijkheid is de meerderheid van de verkrachters iemand die het slachtoffer kent. Het zijn gewone mensen. Het zou een vriend kunnen zijn. Daaraan willen we niet denken, omdat het eng en moeilijk is mensen in de ogen te kijken en te denken: jij zou er een kunnen zijn.’

Waarin verschilt de verkrachtingscultuur in India van die van andere landen?

‘De politieke houding van landen ten opzichte van verkrachting maakt veel verschil. In India kunnen mannen hun vrouw verkrachten zonder daarvoor te worden gestraft. Daar vinden nu vooral groepsverkrachtingen plaats, wat mensen een machtig gevoel geeft.

Westerlingen denken vaak dat verkrachting vooral een probleem is van India en Afrikaanse landen. Maar dit gebeurt overal ter wereld. Ook in het Westen wordt vaak nog niet erkend wat verkrachting inhoudt. Het valt me op dat ook kinderen in Nederland benadrukken dat het normaal is als vrouwen met korte rokken worden betast, maar wanneer het om mannen met sexy kleding gaat niet. In het Amerikaanse rechtssysteem speelt racisme een grote rol. Dan doet het ertoe of je wit of zwart bent.

En er is vaak bewijs nodig, dat een slachtoffer vaak niet heeft, waardoor de vrouw geen eerlijke kans krijgt.’

Waar gaat verkrachting eigenlijk écht over?

‘In de basis gaat het over het grote gebrek aan respect voor anderen, vooral vrouwen, waardoor je het idee hebt alles te kunnen doen met de ander wat je maar wilt. Het gaat om macht en overheersing, waarbij je denkt het recht te hebben de ander pijn te doen door middel van seksueel geweld.

In iedere cultuur kan de betekenis van verkrachting anders zijn. Sommigen willen met verkrachting een punt maken: wanhoop en frustratie uiten. In andere culturen willen verkrachters een familie of gemeenschap kwetsen of een politiek statement maken. Zo kun je laten zien wat je denkt over de positie en seksualiteit van vrouwen. Het probleem is dat we jongens en meisjes al op jonge leeftijd leren zich anders te gedragen ten opzichte van elkaar. We behandelen hen niet als gelijken.’

In uw boek stelt u de vraag of verkrachting erger is dan moord. Hebt u daar een antwoord op?

‘Moord is in mijn ogen erger. Ik ben liever een verkrachte vrouw die nog leeft, dan dat ik er niet meer ben. Maar veel vrouwen zijn het daar niet mee eens en plegen zelfdoding nadat ze zijn verkracht. Eigenlijk kun je moord en verkrachting niet met elkaar vergelijken. Moord kan bijvoorbeeld te maken hebben met oorlog, het beschermen van jezelf en de ander. Bij verkrachting komt seks kijken en het gaat over het pijnigen van iemand die je daarna in leven kan laten.’

Hoe kijkt u nu naar de dag dat u zelf seksueel geweld meemaakte?

‘Nu ik ouder ben, kan ik er op meerdere manieren naar kijken. Niet meer alleen als tiener, maar ook als ouder. Ik heb nu kinderen om wie ik geef, waardoor ik me afvraag hoe het moet zijn geweest voor mijn ouders. Als tiener beleefde ik de verkrachting als een verschrikkelijk trauma. Inmiddels is het vooral een herinnering.’ <



Lees verder op:
https://www.nd.nl/nieuws/buitenland/945614/-laten-we-het-hebben-over-verkrachting-

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen