Kinderarbeid onder de loep genomen in parlement
Paramaribo .– Kinderarbeid is geen vreemd fenomeen in vele Latijns-Amerikaanse Landen, waar Suriname ook toe behoort. In de loop der tijd is dit fenomeen ook over het Surinaamse landschap gewaaid en heeft naar verluidt de aandacht van de ’s lands dienaren. Volgens de internationale arbeidsorganisatie (ILO) werken er over de hele wereld 250 miljoen kinderen. Vooral in ontwikkelingslanden zijn er veel kinderen die hele dagen werken. Ongeveer een kwart van de werkende kinderen woont in India. Werken kan een heleboel verschillende dingen betekenen. Kinderen werken bijvoorbeeld in fabrieken, op plantages of in de visserij. Een deel van de werkende kinderen krijgt niet betaald. Hierbij gaat het bijvoorbeeld om werk in de huiselijke sfeer zoals vloeren schrobben, koken en water halen. Kinderen die het het slechtst getroffen hebben werken als kindsoldaten of in de prostitutie. Ook zijn er kinderen die verhandeld worden als een soort slaven.
De rechten van het kind worden beschermd door het Verdrag voor de Rechten van het kind, dat in 1989 opgesteld is en door vrijwel alle landen is geratificeerd (getekend). Dit verdrag is opgesteld door de Verenigde Naties. Daarnaast worden de rechten van werkende kinderen beschermd door de ILO. De ILO maakt daarbij gebruik van twee belangrijke verdragen. Het eerste is nr. 138 uit 1973 waarin een minimumleeftijd voor werkende kinderen wordt vastgelegd. Het tweede is nr. 182 uit 1999 die de ILO handvaten geeft om de ergste vormen van kinderarbeid uit te bannen. Vechten en werken in de prostitutie vallen onder ’the worst kind of childlabour’, die de ILO wil uitbannen.
Hoewel Suriname een land is dat al dan niet werktuiglijk ooit het kinderrechtenverdrag tekende, tekent de troosteloze kinderarbeid schril af tegen de overige arbeidsmechanismen in de samenleving. Er zijn gevallen te betreuren waarbij minderjarige kinderen te werk worden gesteld op goudwinningsvelden. Het betreft een categorie die gelabeld is als drop-outs die de school niet meer bezoekt. Deze kwestie kwam ten tafel in het parlement en werd aangedragen door de VVV-assembleeleden Yvonne Ravales en Harriette Ramdien. Onderzoekingen hebben onlangs uitgewezen dat Suriname een groot aantal drop-outs telt dat haar heil is gaan zoeken in de vorm van een job in de informele sector.
De assembleeleden bleven erbij dat er van de zijde van de regering maatregelen getroffen dienen te worden deze ontoelaatbare kwestie tot een minimum te reduceren, zodoende geheel te verbannen. De economische situatie van Suriname is er debet aan dat er onder de minderbedeelde gezinnen kinderen van vaak alleenstaande moeders een additionele bijdrage leveren tot de huishoudeconomie. Dit staat echter haaks op het Kinderrechtenverdrag, volgens welk het kind alle kansen dienen te worden geboden zich in volle omvang te kunnen ontwikkelen. Deelname aan het onderwijs maakt hier een substantieel onderdeel van. Vele kinderen in de samenleving moeten deze ‘zogenaamde luxe’ ontberen.




Op een bevolking van amper een half miljoen mis is concrete cijfers in dit artikel! Begrijp me niet verkeerd ELK kind heeft recht op onderwijs. Wederom een schande dat op zo’n kleine bevolkingsgroep, amoper de grootte van Den Haag, een stelletje “”apen in een suit” (lees sur. regering) geen fatsoenlijk beleid hieromtrent kunnen maken. O ja.. en suriname is GEEN latijns-amerikaans land!! nooit gekolonialiseerd door de spanjaarden en de voertaal was nooit spaans!!! moge dit eens en voor altijd duidelijk zijn.
De smileys zijn hier echt superleuk ;D 😛