Jubileum stadsmeisje en polderjongen | Alphens Nieuwsblad


Mevrouw Diny Plasmeijer-Kappe (80) windt er geen doekjes om. Nu wethouder Kees van Velzen toch op bezoek is voor haar zestigjarig huwelijk, geeft ze hem meteen even een gratis tip. “Mijn man verdient een lintje hoor”, vertrouwt ze de wethouder met pretoogjes toe. “Hij heeft bijna tot zijn tachtigste gewerkt!”

Alphen aan den Rijn – Die loopbaan begon op zijn veertiende, vertelt Leo Plasmeijer (82). “Mijn moeder was al jong weduwe, dus na de lagere school ging ik meteen bollen poten in mijn woonplaats Voorhout. Later kwam ik terecht in Noordwijk. Ik werd chauffeur, poelier-chauffeur, en daarna ben ik in de bloemen gegaan. Eerst bij MSN in Roelofarendsveen en toen die failliet gingen, heb ik de laatste jaren nog als inkoper gewerkt bij Kurt Schrama Bloemenexport in Lisse”. “De laatste járen?”. Eén van de dochters (het stel heeft vier dochters en een zoon) barst in lachen uit. “U heeft nog veertig jaar bij Schrama gewerkt!”. Het tekent het echtpaar Plasmeijer. “Altijd onderschatten ze zich”, zegt een dochter. Dat gebeurt ook als het stel praat over de vele reizen die ze maken. Mevrouw Plasmeijer: “We zijn twee keer naar India geweest, Thailand, Australië, Brazilië, Amerika, Kenia, Curaçao… En tien jaar geleden zijn we met de hele familie naar Parijs gegaan voor ons vijftigjarig huwelijk.” “Geweldig was dat”, zegt hun dochter, “ze organiseren dat helemaal zelf. Vaak zijn ze in een groep de oudsten. Ze doen nog zo veel, terwijl ze zelf denken dat ze niet zoveel kunnen.”

Diny en Leo komen elkaar ruim zestig jaar geleden tegen op de kermis in Noordwijkerhout, vertellen ze. Hoe ontmoet een meisje uit de stad Groningen een jongen uit de bollenstreek? Mevrouw Plasmeijer: “Van jongs af wilde ik al zelfstandig zijn. Na de middelbare school ben ik zo in Noordwijkerhout terechtgekomen, bij de Willem van den Berghstichting. Dat was een opleiding voor wat toen heette de zwakzinnigenzorg. Daar behaalde ik mijn ‘zwarte kruisje’. En op de kermis kwam ik dus Leo tegen. Ik vond het best een knappe jongen. Alleen: je bent jong en je hebt best nog wat idealen. Er zijn meer jongens dan kerken”, grinnikt ze. Toch werd het Leo, die beweert dat “zij op hem viel”. “Hij moest wel wennen aan een stadsmeisje”, reageert ze lachend, “en ik aan het leven hier. Ik wilde ook echt niet in een dorp wonen.” Desondanks trouwen Diny en Leo in het ‘dorpse’ Noordwijkerhout, waar de protestantse Diny speciaal voor Leo katholiek wordt. Ze krijgen vijf kinderen en na een paar omzwervingen vestigen ze zich in Alphen. Diny werkt daar tot haar 47ste in de bejaardenzorg, onder meer voor Driehoorne, Huize Constance en de Wielewaal. Een grote operatie verhindert haar verder te gaan. Leo gooit intussen hoge ogen als bloemeninkoper. Op de veiling koopt hij ‘aan de klok’ tot een omzet van 1 miljoen. Na zijn late pensioen stort hij zich op het wielrennen. Samen met Diny fitnest hij drie keer in de week. “We hebben een gezegend leven met een mooi gezin en prachtige reizen”, besluit zijn vrouw.

Door Esmeralda Wybrands



Lees verder op:
https://www.alphensnieuwsblad.nl/nieuws/algemeen/938364/jubileum-stadsmeisje-en-polderjongen-

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen