India laat zich niet betichten van milieuvervuiling
India bijt van zich af indien zij door milieu-activisten ervan beticht wordt het luchtruim te doorklieven met haar schadelijke CO2 uitstoot. Volgens India zorgt een Amerikaan voor evenveel broeikasgas als 19 Indiërs, 107 Bengalezen, 134 Bhutanezen en 269 Nepalezen opgeteld bij elkaar en vermenigvuldigd met elkaar. Blijkens cijfers van het Internationale Klimaatpanel (IPCC) bedraagt de CO2-uitstoot per inwoner in de VS 20 ton per jaar, vier ton in China en 1,1 ton in India . Bovendien heeft zich in de atmosfeer een hoeveelheid CO2 opgebouwd toen de rijke landen nog aan het ontwikkelen waren. De NGO-directrice heeft ook geen goed woord over voor het ‘corrupte’ Clean Development Mechanism (CDM), dat rijke landen toelaat emissiekredieten te claimen voor projecten die de CO2-uitstoot in arme landen verminderen. Er wordt volgens haar te weinig geïnvesteerd in zonne- en windenergie en technologie om steenkoolcentrales schoner te maken.
De directrice van de internationaal erkende ngo stelt een systeem voor waarbij elk land het recht krijgt een gelijke hoeveelheid CO2 per inwoner uit te stoten. Dat zou betekenen dat de rijke landen hun uitstoot reduceren en de ontwikkelingslanden niet boven een bepaald niveau gaan. Het gelijkheidprincipe moet volgens Narain zowel gelden tussen landen als tussen inwoners van een zelfde land. “De rijken in India zorgen voor evenveel uitstoot als de rijken in de rest van de wereld .Het zijn de armen, die geen toegang hebben tot energie, die voor ademruimte zorgen. In ons systeem moeten de rijken betalen voor de extra energie die ze gebruiken.” Voorstanders van het CDM zeggen dat het systeem ervoor zorgt dat de CO2-uitstoot het eerst wordt gereduceerd waar dat doeltreffend en goedkoop kan gebeuren.
De vrees bestaat wel bij milieuorganisaties dat, mede vanwege het ontbreken van doelstellingen voor nà¡ 2012 (post-Kyoto), het verdrag in de praktijk verwordt tot een bureaucratisch doorschuifsysteem. Enkele menen dat het verdrag niet dwingend genoeg is en zowel particulieren als de industrie niet voldoende aanzet tot de noodzakelijk geachte verandering in het consumptiepatroon. De gedachte is dat via de projectgebonden mechanismen (Clean Development Mechanism (CDM) en Joint Implementation (JI)), kennis en kapitaal richting ontwikkelingslanden en voormalige Sovjetstaten gaat. Het CDM met name oogst echter veel kritiek. Zo zouden CDM-projecten zich in een beperkt aantal sectoren en landen concentreren en met name Afrika niet ten goede komen. De vraag moet steeds zijn wie de eigenlijke begunstigde van de maatregel is. In tegenstelling tot het mechanisme van gezamenlijke uitvoering is het mechanisme voor schone ontwikkeling vanuit ecologisch standpunt niet geheel neutraal. Er zal immers geen overeenkomstige vermindering zijn van de aan een andere partij toegewezen hoeveelheid. Het is ook zo dat de grootste noodzaak voor de ontwikkelingslanden eerder ligt in de aanpassing aan klimaatverandering in de nabije toekomst en misschien nog niet in het genereren van schone energie.



