Het stukje op de koelkast


Op 7 september 2019 las Rozemarijn Brons (57) in NRC dat je beter kip kunt eten dan kaas als je iets voor het klimaat wilt doen. Het was een stukje van NRC-redacteur Hester van Santen, in de serie ‘Groen doen’. Ze had in het wetenschappelijke tijdschrift Science gelezen dat bij de productie van kaas meer broeikasgas vrijkomt dan bij de productie van varkensvlees, kip en kweekvis. „Ik las de eerste zin”, zegt Rozemarijn Brons, „en ik dacht: o, oké, hm, wist ik niet.” Hester van Santen wist het ook niet. Ze kon de zomervakantie die ze net achter de rug had – auto, bergen, kamperen – samenvatten als „Alpkäse, toma piemontese, cantal jeune, weer naar huis.” Lekker, maar niet zo duurzaam, en dus niet alleen vanwege de benzine. Rozemarijn Brons knipte het stukje uit en plakte het op de deur van de koelkast om zichzelf eraan te herinneren dat „we eigenlijk geen kaas meer mogen eten”.

Ze is lerares op de Europaschool in Amsterdam-Zuid, een basisschool waar kinderen vanaf groep 1 les krijgen in Frans, Engels of Spaans. Zij geeft Nederlands aan kinderen die thuis een andere taal spreken of met hun ouders in een ander land hebben gewoond. „Het moment waarop ze echt een beetje mee kunnen doen in het Nederlands”, zegt ze, „dat is fantastisch.” Zelf woonde ze met haar ouders in Suriname en India – haar vader werkte bij Organon en Bruynzeel – en na de middelbare school koos ze voor een studie Chinees. Chinees? Uit dwarsigheid, zegt ze.

Ze was deels opgegroeid in Baarn en bijna al haar klasgenoten gingen rechten of geneeskunde doen. „Ik wilde iets doen waar je niks aan had.” Haar ideaal was de homo universalis. Dat kwam door haar leraar Nederlands, hoe die vertelde over mensen als P.C. Hooft. Dichter, schrijver, historicus, politicus, staatsman. Ook haar ouders brachten de liefde voor een brede ontwikkeling op haar over. Zij probeert het op haar beurt bij haar kinderen te doen.

Nu die kaas. Die eet ze dus niet meer? „Haha”, zegt ze. „Vorige week zei ik nog dat ik geen kaas meer zou kopen. Prompt kom ik met een stuk van een kilo thuis.” We móéten veranderen, zegt ze, en alles wat we vijf jaar geleden nog overdreven vonden – niet elke dag vlees eten – vinden we nu normaal.

Maar ze wil geen fanatiekeling zijn. Voor je het weet ga je anderen de maat nemen, vreselijk. Ze gelooft meer in de Chinese watermethode: druppel voor druppel wordt de steen uitgehold en op een dag, hoopt ze, zal ze niet eens meer aan kaas dénken.



Lees verder op:
https://www.nrc.nl/nieuws/2020/10/08/het-stukje-op-de-koelkast-a4015133

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen